_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۷۲ ـ جمعه ۲۶ اسفند ۱۳۹۰

  No. 572 - Friday 16 March 2012

 
 

 

 

 
       

 

فرارسیدن بهار ۱۳۹۱ بر شمایان خجسته باد

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

علی باباچاهی

مگر از راه در رسی...

 

به باز آمدن‌ات چنان دلخوش‌ام

که طفلی به صبح عید، پرستویی به ظهر بهار

و من به دیدن تو

چنان در آینهات مشغول‌ام

که جهان از کنارم میگذرد

بی آنکه سر برگردانم

 

در فصلهای خونین هم

میتوان عاشق بود

به قمریان عاشق حسد میورزم

که دانه بر میچینند

و به ستاره و باران که بر نیم‌◦رُخ مهتابیات بوسه میزنند

و به گلی که با اشارهی تو میشکفد

در فصلهای خونین هم

میتوان عاشق بود.

مگر از راه در رسی

مگر از شکوفه سر بر زنی

مگر از آفتاب درآیی

وگرنه روزتابوتی ست بر شانه های ابر

که مارا به افق های ناپیدا می سپارد

و عشق آهوی محتضریست

که سر بر شانههای باران میگذارد

 

بیا !

با اندامی از آتش بیا !

و جلوه‌یی از آذرخش

هیهات

من کجا باز بینم‌ات ای ستارهی روشن!

که بی تو

تا شبگیر پیر میشوم

چندان که بازآیی

ستارهها همه عاشق میشوند

و جوانی در باران از راه میرسد...


 

شهین  حنانه

سبز تر از بهار

 

در آینه‌ی بهار می‌آراید

گیسوی هزار رنگ‌ خود را باغ

در آینه‌ی سیاه چشمان‌ات

گیسوی سیاه خود می‌آرایم

با شانه‌یی از عقیق و مروارید.

 

تو سبزتر از بهار می‌آیی

زیبایی‌ات از دریجه‌ها پیداست

می‌آیی و چشمه‌های گل جوشان

می‌آیی و کوچه رخت گل‌پوشان.

می‌آیی و ستاره می‌چینم

از ظلمت بی‌کران چشمان‌ات

 

بهرام بهرامی

دو شعر

 

۱) نامِ گل

 

نام گل را به تو خواهم آموخت

گفته بودم

باران که بند بیاید نام گل را به تو خواهم آموخت

باران که بند بیاید و پرنده هی ببارد

پیراهن تازه‌ات را بپوش

موهایت را شانه بزن

لیوانت را پرکن  از این رنگین‌کمان تازه

گلویی تر کنیم

( از آن شراب کهنه‌یی که دیروز خوردیم گیراتر است)

 

 

نام گل را

امّا

دیگر به یاد نمی‌آورم

 

 

۲) تصویر ۲

 

پژواکِ زیبایی

            و سایه‌ی خاطره

سرخ گل

            سایه‌ی خاطره‌یی‌ست

                                    بر آبگینه ی باغ

و ماه

            بر پل

                        در گذر

چونان تصویر کودکی‌ی عشق

( بر قاب زمان سوده)

آنک فروردین

            بر شاخ درختِ غربت

بهار ۱۹۸۷


 

منظر حسینی

گلدان

 

براى خالى‌ی جايت
گلى مى چينم از ياد
شبى مى دزدم از سال
ستاره‌یى به زمين مى‌كشانم از اوج
جاى خالى‌ی صدايت، باران را مى‌خوانم
تا پيوسته ببارد شب و ياد را
و رقاصه‌یى
تا پاى كوبد رعشه هاى مرگ را
و گرگ،
مطرود قصّه‌ها را
تا فرياد كند در گلو ماه را.
دريغا!
حتّا معجزه‌ی استعاره ها
ترسيم فقدان تو را عاجزند اى بهار!

كپنهاگ ، بهار  ۱۳۸۰

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۷۲ ـ جمعه ۲۶ اسفند ۱۳۹۰

  No. 572 - Friday 16 March 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

فرارسیدن بهار ۱۳۹۱ بر شمایان خجسته باد

 

 

قاآنی

ميرزا حبيب قاآنى‌ی شيرازى

[۱۲۷۰ ـ ۱۲۴۳ قمری / ۱۸۵۴ـ ۱۸۲۸ میلادی]

 

گر خضر دهد آب بقایت به زمستان

مستان بستان جام می از ساقی‌ی مستان

بستان به شبستان قدح از دست نگارین

که‌ز روی دلارا  شکند رونق بستان

ترکی‌که به خوناب جگر دارد معجون

در هر نظری اشک تر زهدپرستان

لعل لب دل‌دار گز و خون رزان مز

در خرقه‌ی سنجاب خز و کنج شبستان

درکش می‌ی چون خون سیاووش به بهمن

که‌ز نیروی‌اش از دست رود رستم دستان

خمر عنبی خواهم و بستانی که‌او را

نارنج غیب سیب زنخ نار دو پستان

این است علاج دل بیمار طبیبا

سودم ندهد شیره‌ی عناب و سپستان

چون باده‌ی ‌گلگون بودَت‌ گو نبوَد گل

فرخنده بهار است به می‌خواره زمستان

خستی دلم ای دوست به دستگان نگارین

دستان تو ای بس‌که بگویند به دستان

بی‌رحمی و، یک ذرّه وفا در دل تو نیست

تخمی‌ست مروت ‌که در آب و گل تو نیست


 

فروغى

ميرزا عباس فروغی‌ی بسطامى

 [۱۲۷۴  ــ ۱۲۱۳  قمری / ۱۸۵۸ ـ ۱۷۹۹ میلادی]

 

حلقه‌ی زلف سیاه‌اش بر رخ انور ببین

آفتاب و سایه را سرگرم یک‌دیگر ببین

با سپاه غمزه بازآمد پی‌ی تسخیر دل

موکب لشکر نگر، جمعیتِ سلطان ببین

هر کجا نقاش نقش قامت و لعل‌اش کشید

جلوه‌ی طوبا نگر، سرچشمه‌ی کوثر ببین

تنگ شکر از دهان می‌بارد آن شیرین پسر

شکّر اندر پسته بنگر، پسته در شکّر ببین

تا مگر در دامن محشر بگیرم دامن‌اش

چاک دامان مرا تا دامن محشر ببین

هر دو عالم را به یک ضربت به خون آغشته ساخت

قوت بازو نگر، خاصیت خنجر ببین

هر دم از فیض لب ساقی شراب لعل را

نشأه‌ی دیگر نگر، خاصیت خنجر ببین

گر ندیدی قبض و بسط عشق را بر یک بساط

گریه‌ی مینا نگر، خندیدن ساغر ببین

گر ندیدی شاخسار خشک هنگام بهار

در بهار عشق کامم خشک و چشمم تر ببین

تنگ دستان در بهای وصل او سر می‌دهند

بی نوایان را هوای سلطنت بر سر ببین

هیچ دوری جام امید فروغی می نداشت

گردش گردون نگر، بی‌مهری اختر ببین

 

سروش اصفهانی

شمس‌الشعرا میرزا محمد علی سروش سدهی‌ی اصفهانی

[۱۲۸۵ ـ ۱۲۲۸  قمری / ۱۸۶۸ ـ ۱۸۱۱ میلادی]

 

لاله به صحرا چو در خُوَرنَق نعمان

کوه به سبزه چو در ستَبرَقِ رضوان

گل همه گیتی به نیم هفته گرفته

بوده مگر سرخ گل نگین سلیمان

مخزنِ لؤلؤ شده‌ست و معدنِ یاقوت

از گلِ سرخ و گلِ سپید گلستان

زاد شکوفه پَرِیر و خندید امروز

طُرفه بُوَد زاده‌ی پریری‌ی خندان

گل همه شب تاسحر غنوده و بلبل

شب همه شب نَغُود چو مرد نگهبان

گویی نخچیر را  زبس که چَرَد گل

باده‌ی سرخ است جای شیر به پستان

بچه‌ی نخچیر هم گهی که مَزَد شیر

باده‌ی سوری چُکَدشْ از لب و دندان

باد که شبگیر نرم نرم بجنبد

سرو شود نرمْ نرم جُنبان جُنبان

آمد گویی بُتی به صحبتِ عاشق

جنبش زیور ز خصم دارد پنهان

غلطان غلطان به سبزه باده همی خور

باده همی خور به سبزه غلطان غلطان

کرد مرا دی به باغ دهقان دعوت

تا به در باغ با من آمد دهقان

گفت که بی موزه شو به باغ ازیراک

بر گلِ سوری‌ست پی نهادنِ مهمان

شب همه شب عندلیب شعر سر اید

لیک نه چون شاعر برادر سلطان

.   .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . . . . .

.   .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . . . . .


 

 

 
       

 

 
       

بالای صفحه