_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۶۹ ـ جمعه ۵ اسفند ۱۳۹۰

  No. 569 - Friday 24 February 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

محمدرضا شفیعی کدکنی

سه شعر

 

 

۱) زخمی

هر کوی و برزنی را

                        می‌جویند

هر مرد و هر زنی را

                        می‌بویند

 

بشنو!

این زوزه‌ی سگانِ شکاری‌ست

در جست و جویش اکنون

و خاک،

            خاکِ تشنه

و قطره‌های خون.

 

 

آن گرگِ تیر خورده‌ی آزاد

در شهر شهرها

امشب کجا پناهی خواهد یافت

یا در خروشِ خشمِ گلوله

کی سوی بیشه راهی خواهد یافت.

۱۳۵۰

 

 

۲) تصویر

زلالِ روشنِ چشمان‌اش

             ــ آبشارِ کبود

که آیتی‌ست

            به تصویرِ بیم و شرم و شکوه

نگاهِ تُردِ گوزنی‌ست

            کز بلندِ ستیغ

در آب می‌نگرد،

عبورِ سایه‌ی صیّاد را

                    ز دامنِ کوه.

آذر ۱۳۶۵

 

 

۳) عبور گندم از زمستان

ایستاده

            ابر و

                   باد و

                        ماه و

                              خورشید و

                                         فلک ، از کار

 

 

زیر این برف شبانگاهی

بدتر از کژدُم،

می‌گزد سرمای دی ماهی.

 

کرده موج برکه در یخ◦برف

دست و پای خویشتن را گم

زیر صد فرسنگ برف،

                        امّا

در عبور است از زمستان دانه‌ی گندم

 

اورنگ خضرایی

[۱۳۷۸ ـ ۱۳۲۱ خورشیدی /   ۱۹۹۹ ـ ۱۹۴۲]

دوشعر

 

۱

کدام قورباغه در حواشی‌ی شب

کشیک می دهد

که خوش ندارد ماه

توی برکه رخت بشوید

دیروز هم که ققنوس ها

کنار پیاده رو

از گرانی و کم‌یابی‌ی کبریت گلایه می‌کردند

من جخ یادم آمده بود که انسان به ناگذیر

چه ماجراهایی دارد

کشیک قورباغه ها

گلایه ققنوس ها

و نان های ماشینی این روزها هم

که چقدر دور ریز دارند

 ۱۲ مرداد۱۳۷۷

 

۲) شعر از سکوت تو آغاز می‌شود

 

با واژه‌های شبانه

در لحظه عظیم، مردان عشق

در آذرخش خون، تطهیر می‌شوند

و هر نعره‌یی نماز بلندی‌ست

تا آفتاب و ماه بتابند.

ای ابر مهربان پر از بارش!

ما را گذر ده از پل رنگین‌کمان

و زنگار را بشوی

عشق از طلوع تو آغاز می‌شود.

 


 

رویا تفتی

چارچوب

 

 

يك ساعت

يك ساعت بودم اگر

آن قدر می‌افتادم عقب

تا تو ناگهان برگردی تنظيمم كنی بروی

مثل پشتِ ديوار اتاقت

صدای پا بشنوم بروی

و ساعت ديگری درست روی ديوار روبروم نباشد ديوار روبروت

بازی با پشتِ ديوار روبرو

                  دستم نيامده درچارچوب

بازی در چارچوب از هر طرف حساب‌ كنی مساوی ‌است.

۲۳ آذر ۱۳۸۷


 

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۶۹ ـ جمعه ۵ اسفند ۱۳۹۰

  No. 569 - Friday 24 February 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

صبا کاشانی

ملک‌الشعرا فتح‌علی‌خان صبا کاشانی

[ پایانه‌ی سده‌ی دوازدهم تا آغازه‌ی سده‌ی سیزدهم قمری / نوزدهم میلادی]

 

چو کرد این لاله۱ سوی بره۲ آهنگ

شد آذرگون ز آذریون۳ لب رنگ

ز مینا گون زمین‌ها آهوان را

زمرد فام شد سم شبه رنگ

کمان رستم اینک بین، که دارد

بروی۴ چرخ چاچی را پر آژنگ

هوا از عکس آن چون پَرّ ِ طاووس

زمین از فیض آن چون پرتو رنگ

چنین روزی نشاید در شبستان

کفی زیر زنخ کفی بر آرنگ

ز جا جستم به صد شادی و بستم

به عزم خاک بوس شه میان تنگ

نشستم بر سمندی دشت پیما

که خرزین زیبدش ایوان خرچنگ

ستام۵‌اش ماه شاید، آسمان جل

رکاب‌اش مهر زیبد، کهکشان تنگ

سواد ملک ری آمد به چشمم

تعالی‌الله، زمینی آسمان رنگ

هوایش چون بهارستان تبت

زمین‌اش چون نگارستان ارژنگ

 

۱. لاله: مراد خورشید است

۲. بره: مراد برج حمل است

۳. آذریون: معرب آذرگون است، گلی باشد زرد  پرزی با ریشه های سیاه دارد و خوش بوی نیست . نوعی بابونه و همیشه بهار و نوعی از شقایق و گل آفتاب پرست و امثال آن گفته اند.

۴. برو : ابرو

۵. ستام: ساخت و یراق زین اسب


 

آذر بیگ‌دلی

لطف‌علی‌بیگ آذر بیگ‌دلی

[سده‌ی دوازدهم هجری قمری / هژدهم میلادی]

 

کَی بُوَد کَی رو به خاکِ آستان آرم تو را

نقدِ دل با تحفه‌ی جان ارمغان آرم تو را

قوّتِ پروازم ای صیّاد چون سوی تو نیست

آن‌قَدَر نالم که سوی آشیان آرم تو را

چند غافل باشی از حال دلم، دل را کنون

از تو آرم در فغان تا در فغان آرم تو را

گر نیارم۱ گل ز باغ آوردت ای مرغ قفس

چون روم آن‌جا به یاد باغبان آرم تو را

رخصتِ حرفی بده ای بد گمان امشب مگر

گویم‌ات یک حرف و بیرون از گمان آرم تو را

نالم اینک از تو، نالی چند تو از جان دلا

تو به جان آوردی او را من به جان آرم تو را

 

۱. نیارم: نتوانم

 

طبیب اصفهانی

میرزا عبدالباقی موسوی‌ی اصفهانی طبیب

 [سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

بر کی نگرم؟ چون به تو دیدن نگذارند

وز کی شنوم؟ کز تو شنیدن نگذارند

ای وای بر آن مرغ گرفتار که در دام

پایش بگشایند و پریدن نگذارند

افسوس که از شربت وصل تو رفیقان

نوشند و به این خسته چشیدن نگذارند

آن لاله که بوی جگر سوخته اش نیست

از تربت ما کاش دمیدن نگذارند

تا کی به ره وصل تو بی فایده کوشم

ما را چو به این کام رسیدن نگذارند

این با که توان گفت که ما را دل غمگین

خون گشته و از دیده چکیدن نگذارند

چون خاک شوم، از ستم هجر تو ترسم

پای تو به این خاک رسیدن نگذارند

این رسم قدیم‌است که در صیدگه عشق

بر خاک فتد صید و تپیدن نگذارند

کافی‌ست مرا بویی از آن سنبل مشکین

گیرم گلی از باغ تو چیدن نگذارند

جویی چه طبیب از خم  آن زلف رهایی؟

خوش باش کزین دام رهیدن نگذارند


 

آفرین لاهوری

فقیرالله لاهوری آفرین

(شاعر پارسی‌گوی هند)

[سده‌ی دوازدهم هجری قمری / هژدهم میلادی]

 

هنوز حسن تو نو مشق جلوه پیرایی‌ست

هنوز اوّل درس کتاب رعنایی‌ست

هنوز چشمه‌ی نوش تو بوی شیر دهد

هنوز لعل لب‌ات غافل از مسیحایی‌ست

هنوز نشأه‌ی بی‌باکی‌ی تو در تاک‌ست

 هنوز شیشه‌‌ی بد مستی‌ی تو خارایی‌ست

هنوز دامن حسن‌ات ز صبح پاک‌تر است

هنوز ماه تو ایمن ز داغ رسوایی‌ست

هنوز گوش تو از نام عشق بی‌خبر است

هنوز عرض وفا با تو باد پیمایی‌ست

نهال مهر و وفا تا چه بار می‌بندد

بهار حسن ترا آفرین تماشایی‌ست


 

 
       

 

 
       

بالای صفحه