_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۶۸ ـ ۲۸ بهمن ۱۳۹۰

  No. 568 - Friday 17 February 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

اسماعیل خویی

شمال نیز

به : ایرج امین شهیدی

 

جنوب شهر را باران ویران خواهد کرد .

 

جنوب شهر را

   باران

       ویران خواهد کرد .  .  .

و من ــ شگفتا ! ــ غمگین نمی شوم .

نگاه کن :

تمام اندوهش را ابر در فضای باران پاشیده‌ست .

و من ، که عاشق اندوه بوده‌ام ،

نگاه می‌کنم ، امّا

از این تماشا غمگین نمی شوم .

 

نگاه می‌کنم ، اما

به غیر ابر نمی‌بینم

که می‌سراید ...

اندوهش را ؟ ...

نه !

 

سقوط غم را در خود باید جشن بگیرم .

 

نگاه می کنم ، امّا

به غیر ابر نمی‌بینم

که می‌سراید خشم شبانه خود را ؛

و می‌نوازد در آذرخش ، در رگ‌های من ،

سرود سرکش بیدارتازیانه‌ی خود را .

سقوط عاطفه‌های لطیف را در خود

                                        باید

                                            امشب

                                                جشن بگیرم.

 

 

من ، این زمان ،

رسا و منفجرم ، مثل خشم ،

و مثل خشم توانایم .

و می‌توانم دیوان شعر حافظ را بردارم

وبرگ برگش را

با دست‌های خویش

پاره پاره کنم ؛

و می‌توانم ــ چون خنجر و پلاسیدن ــ

لزوم خون وخزان را باور کنم ،

و می‌توانم در رهگذار باد قد افرازم

و باغی از شکوفه و شبنم را پرپر کنم ؛

و می توانم حتّا

ــ حتّا از نزدیک ــ

سربریدن یک تا هزار بره‌ی نوباوه را نظاره کنم .

من ، این زمان ،

رسا و منفجرم .

 

جنوب شهر ویران خواهد شد ،

و جای هیچ غمی نیست .

 

 

به ابر ایمان دارم .

اطمینان دارم که ابر می داند ؛

و بذر خود را ، دامن دامن ،

به خیره برسر این قحط سال مردمی نمی‌افشاند .

 

 

جنوب شهر ویران خواهد شد ،

و جای هیچ غمی نیست ، جای هیچ غمی نیست :

جنوب شهر باید ویران شود .

ستم ؟

نه ! این ستمی نیست :

ستم ترحم بر گودال هاست .

ستم ترحم بر بوته های درّه نشین است .

به قلّه بودن و بر درّه رحمت آوردن :

ستم هماره همین بوده است ،

سیل می گوید ،

من می‌گویم ،

ستم هماره همین است .

 

 

و سیل می گوید :

- تمام گودی‌ها را باید پر کرد .

و کوه و درّه نباید باشد .

تمام سطح زمین را هموار باید کرد .

خوشا شکفتن خورشید بر گشاده‌گی‌ی دشت ...

 

نگاه کن :

بزرگوارترین آوار ،

خروش و خشم توانای بی امان ،

آنک :

هجوم جنگلی از پیل های مست دمان ،

و بیم زیر و زبر گشتن

که پنجه می‌فکند در دل زمین و زمان .

 

 

نگاه کن :

شکوهمند ترین سیل ،

حماسه‌واری پر شور

که می‌سراید ، گویی ، همرایی‌ی طبیعت و تاریخ را .

نگاه کن :

چه خوب می داند ،

و می تواند .

 

نگاه کن !

نگاه کن !

که گفته است که ویران شدن تماشایی نیست ؟

که گفته است که ویران شدن غم انگیز است ؟

 

جنوب شهر ویران خواهد شد ،

و جای هیچ غمی نیست :

جنوب شهر را آوار آب ویران خواهد کرد ،

شمال شهر را

ویرانی‌ی جنوب ...

 

۷ بهمن ۱۳۴۷ تهران


 

اسماعیل خویی

ای شعرِ ناگفته!

 

ای شعرِ نا گفته!

این بار هم ناگفته ماندی، آه!

شاید

ناگفتنی باشی؟!

 

جانْ‌آشنا و دلنشینی لیک،

چون عشق در تن لرزه ی لالِ نخستین اش:

احساسی از ترس و امید، از شادی و اندوه، از نابینایی و بینش،

کز آن دهان‌ات شکلی از آغازه ی گفتن به خود گیرد،

اما تمامِ واژه‌گان‌ات

     بر زبان

در دم

     فرو میرد.

 

نهم تیر ۱۳۸۸ ـ  بیدرکجای لندن

 


 

 
 
 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۶۸ ـ ۲۸ بهمن ۱۳۹۰

  No. 568 - Friday 17 February 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

حزین لاهیجی

شيخ محمدعلى‏ زاهدی‌ی گیلانی‌ی اصفهانى

 [سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد

در دام مانده باشد صیاد رفته باشد

آه از دمی که تنها، با داغ او چو لاله

در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد

از آه دردناکی سازم خبر دل‌ات را

وقتی که کوه صبرم بر باد رفته باشد

آواز تیشه امشب از بیستون نیامد

شاید به خواب شیرین، فرهاد رفته باشد

خون‌اش به تیغ حسرت یا رب حلال بادا

صیدی که از کمندت آزاد رفته باشد

رحم است بر اسیری کـ از گرد دام زلف‌ات؟

با صد امیدواری ناشاد رفته باشد

شادم که از رقیبان دامن کشان گذشتی

گو مشت خاک ما هم، بر باد رفته باشد

پرشور از حزین است امروزکوه و صحرا

مجنون گذشته باشد فرهاد رفته باشد


سحاب اصفهانی

میرزا سید محمد سحاب اصفهانی

(پسر هاتف اصفهانی)

[ پایانه‌ی سده‌ی دوازدهم تا آغازه ی سیزدهم قمری / هژدهم تا نوزدهم میلادی]

 

عشق‌ جانان‌ را به‌جز ويرانه‌ی‌ دل‌ خانه‌ نيست‌

 زآن‌كه‌ او گنج‌ است‌ وجاي‌ گنج‌ جز ويرانه‌ نيست‌

خوش‌ بود فردوس‌ و نعمت‌هاي‌ آن‌ زاهد، ولي‌

  نعمتي‌ چون‌ مي‌ نه‌ و جايي‌ به‌ از مي‌خانه‌ نيست‌

كس‌ نديد از اهل‌ دنيا در جهان‌ فرزانه‌‌یي‌

 هركس‌ آري‌ طالب‌ دنيا بود فرزانه‌ نيست‌

زلف‌ او دام‌ است‌ و خالش‌ دانه‌، صياد مرا

از براي‌ صيد دل‌ حاجت‌ به‌ دام‌ و دانه‌ نيست‌.

اين‌ دل‌ شوريده‌ را دايم‌ چرا باشد به‌ پا

از سر زلف‌ تو زنجيري‌ ، اگر ديوانه‌ نيست‌

پيش‌ دل‌ هرگز نگويم‌ راز پنهان‌ تو را

كـ‌ آشناي‌ سرّ عشق‌ات‌ گوش‌ هر بي‌گانه‌ نيست‌

داستان‌ ليلي‌ و افسانه‌‌ی مجنون‌ سحاب‌

 پيش‌ حسن‌ او و عشق‌ من‌ به‌جز افسانه‌ نيست‌.

 

 

یغما

ابوالحسن (رحیم) یغمای جندقی

[ پایانه‌ی سده ی دوازدهم تا آغازه‌ی سده ی سیزدهم قمری /  نوزدهم میلادی]

 

زهی تجلی  نموده حسنت به‌چشمِ  وامق  ز روی عذرا

به‌یک کرشمه ربوده چشم‌ات توان یوسف دل زلیخا 

 سواد موی‌ات شکنج سنبل صفات روی‌ات ورق ورق گل

کشیده مستان قدح قدح مُل زجام لعل‌ات به‌جای صهبا

به  ملک  ایجاد اگر نبودی  فروغ  مهرت کجا نمودی

به‌ چشمِ هستی  ز بی‌وجودی  وجود آدم  نمود  حوا

ظهورخود خواست جمال بی‌چون به‌کسوت غیر ز غیر بیرون

گهی در آمد به چشم مجنون گهی برآمد به حسن لیلا

هم اوست عاشق، هم اوست معشوق، هم اوست طالب، هم اوست مطلوب

هم اوست خسرو، هم اوست شیرین، هم اوست وامق، هم اوست عذرا

فقیه  ما را ز می  ملامت  مکن خدا را  برو سلامت

که  در حقیقت  گناه  پنهان  ز طاعتی  به   که  آشکارا

چمن طرب خیز ، بهار دل‌کش ، نسیم گل‌بیز شراب بی‌غش

چو هست فرصت بخواه و در کش به‌روی ساقی می‌ی مصفا

 به‌جام هستی ، می‌ی الستی، بریز ساقی ز رو‌ی  مستی

ترانه سر کن  چو خوش نشستی به‌ر غم دشمن به کام یغما

 چو عشق‌بازی مدار یغما غم از ملامت ز  جور خوبان

چه  بیم دارد ز موج  توفان  کسی  که  باشد غریق دریا۱

 

 

۱. این بیت در بیشتر نسخه‌ها نیست و امکان الحاقی بودن آن زیاد است.


 

 
       

 

 
       

بالای صفحه