_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۶۷ ـ جمعه ۲۱ بهمن ۱۳۹۰

  No. 567 - Friday 10 February 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

رضا براهنی

پاییز درتهران

 

در ابتدا یک پچپچ عجیب     در باد و برگ‌‌‌های به ظاهر جوان و سبز   آغاز شد

آن‌گاه عطسه‌های مریض آمد     از کودکانِ شاد خیابان‌ها    که چند روز بعد به بستر خُفت‌اند

وصف نگاه مردمی از این دست      تنها      در ذهن‌های عاشقِ موسیقی می‌گنجد

وقتی باد وزید اشک‌های عمیقی را در چشم‌های کم‌سوی مردان پیرِ بازنشسته در پارک‌ها چرخاند

 

 

انگار ماتمی ابدی برگونه‌هایشان      باریده بود

زن‌ها شتاب کردند      صف بی‌قرار شد      می‌لرزیدند

در باد     برگ‌های به ظاهر جوان وسبز تماشاشان می‌کردند     بی‌چشم و خیس

و جسته‌جسته و ، با یک زبانِ الکنِ بی‌قاعده تسلی‌شان می‌دادند

در کوچه‌های خلوت      معشوقه‌های جوان      شانه در تُهی‌ی سینه‌های عاشق‌هاشان بردند:

ــ ناگاه سردشد!     من سردم است!     تو سردت نیست؟     من سردم است     تو سردت؟ . . . ــ

ــ نه!     داغ‌ام هنوز!     داغ‌ام!     از بوسه، بوسه‌های تو داغ‌ام     هنوز    هنوز. . . ـ

آن‌گاه یک کلاغ وقیح از افق نمایان شد     چاقو کشید سوی پرستوها

فریاد زد: فصل فضای سوخته می‌آید     شاه شما من‌ام۱

تاراج شاخه به شبانگاه آغاز شد

انگار، پایان نداشت

می‌ریخت در تلألوی باران و باد     زیر چراغِ برق

صدها هزار کفّه‌ی رنگین و خرد و خیس ترازو     از آسمان به روی زمین نازل شد

مردانِ سربرهنه که چتری نداشتند، روزنامه به سر می‌رفتند

شب، جویبارهای خیابان‌ها را      از یک شمالِ روشن      سوی جنوب‌های جهان می‌راند

و صبح بعد      کوچه‌های جهان پُر بود

و بوی تازه‌ی تریاکِ فصل می‌آمد      از تکیه‌های برگ

قیلوله‌یی غریب، جهان را ربود و برد

در ساعتی ملول      پیکان جوب‌دستی‌ی مرد تکیده‌ی پاییزی     در جویبارِ مرگ فرو می‌رفت.

 

 

و روز بعد      در درکه

وقتی زن ِ جوانی      خورشید را که تازه بر آن جشنِ مرگ رنگ تابیده بود، نشانم داد،

            من می‌گریستم

عادت به مرگ این همه عالم نداشتم

خورشید از هزار ضلع و زاویه می‌آمد

و کشتی‌ی عظیمی از برگ‌ها را      از صخره‌های ساحلِ البرز      در آب‌های دریای دیده‌گانم می‌انداخت

دریای دیده‌گانم      با رنگِ برگ‌ها     خون می‌گریست

[ ای فصل، فصلِ خیره‌سری در سرای خواب ! ای خواب، خوابِ خیره‌سری در فصول آب!

ای برگ‌های زرد فروریخته     برشانه‌های من      وقتی که نیستم!]

من می‌گریستم

ــ بی آن‌که سردرآورم از این همه انبوهی‌ی تباهی و اغراق حجم‌ها ــ

طاووس‌های عاشقِِ من     سربریده     در امواجِ آب‌، رها     می‌رفتند.

و طوطی‌ی ملوّنی از آسمانی مخفی      خورشید را   تقلید می‌کرد

من می‌گریستم

ــ بی‌آن‌که سر درآورم از این همه . . .

 

>>>>دنباله در ستون سمت چپ>>> 

 

>>>>دنباله از ستون سمت راست>>>

 

 

آن کیست کیست که می‌آید از حاشیه     تنها     سوزان     سرگردان؟

خاتون این شمن۲؟ هم‌خواب این اوزان۳؟

نه! نه!

شولای مرگ عشق بپوشانید      برقامت برگ جوان!

دفن‌اش کنید!

خاک جنازه را به باد و آب بپاشانید!

 

عنایت به مرگ این همه عالم ندانشتم

بی آن‌که سر درآورم از این همه . . .

 

۱۱ آذر ۱۳۷۰ ـ تهران

پی‌نویس

۱. شاه شما من‌ام: اشاره به تعبیر پادشاهِ فصل‌ها، پاییز از روان‌شاد مهدی اخوان ثالث

۲. شمن : پیر ـ پیامبر ـ شاعر ترکان کهن.

۳. اوزان: در ترکی‌ی آذربایجانی به معنای شاعر.


 

محمود فلکی

چمدان

 

 

چمدان پُر از وقت‌های خمیده را باز می‌کنم

 باز می‌شوم در هوا

 و آسمان شکل مرا می‌گیرد.

 ابر خاموش

 گفت‌و‌گوی من و زمین می‌شود

 حروف شعرم را تغییر می‌دهم

 و می‌بارم بر برج‌های پاره پاره

 تا شعر من

 دیگر از رنج، رنگ سنگی نباشد

 که در فاصله‌ی میان ِ دو شوق می بارد.

 

از برج خواب فرود می‌آیم

 چمدانم را پُر می‌کنم از باران

 و پست می‌کنم به آسمان.

آوریل ۲۰۰۲

 


 

بتول عریزپور

سه تار عنکبوت

 

 

ما تار ِ گم‌راه ِ راه خود

سه تار عنکبوت

برخی روزگار

بر پروازمان نواخت

تا حواس ِ هوا

از لُکنت دست نشوید

آیا غروبی مانده

که سُرود ما را بی تاب نکرده باشد؟

یا سینه‌یی

که فردا را از گذشته‌ی حرف ها خالی کند؟

پاییز ٣٨٨۱

 

 

 








 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۶۷ ـ جمعه ۲۱ بهمن ۱۳۹۰

  No. 567 - Friday 10 February 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

مشتاق اصفهانی

میر سید علی مشتاق اصفهانی

[سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

جهان را سیل اشکم گر برد، ویرانه‌یی کمتر

و گر نگذارد از من هم اثر، دیوانه‌یی کمتر

در آن محفل که هر کس از جدایی قصّه‌یی گوید

نیاید در میان گر حرف وصل، افسانه‌یی کمتر

مرا خواندی و راندی غیر را، شادم که در بزم‌ات

شد آخر آشنایی بیشتر، بی‌گانه‌یی کمتر

من‌ام بی خانمان تنها ز عشاقِ تو و گویم

که از صد خانه در کوی ملامت خانه‌یی کمتر

دلم دارد هزار آشفته‌گی ز آرایش جعدت

زند مشاطه گو امشب به زلفت شانه‌یی کمتر

دل مشتاق صد تخم غم از عشق بتان دارد

گرش تخم غم دنیا نباشد دانه‌یی کمتر


 

صباحی

سلیمان صباحی‌ی بیدگلی‌ی کاشانی

[سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

مکش به خون پر و بالم که من هرآن‌چه پریدم

به غیر گوشه‌ی بام‌ات نشیمنی نگزیدم

 هزار دانه فشاندند و رامشان نشدم من

هزار سنگ به بالم زدی و من نپریدم

ندیدم آن‌که توانم به او گریختن از تو

كه بود دام تو گسترده هر طرف كه دویدم

نظّاره‌ی گل و گشت چمن به مرغ‌ چمن خوش

كه من به دام فتادم، چو زآشیانه پریدم

سزد اگر نفروشم غم تو را به دو عالم

كه نقد عمر ز كف دادم و غم تو خریدم

مرا به جرم چه کردی برون ز گلشن کوی‌ات؟

بری ز نخل تو خوردم؟ گلی ز شاخ تو چیدم؟

وطن به بیدگل امّا کسی ندیده صباحی

به دست، دسته‌ی گل، یا به فرق، سایه‌ی بیدم


عاشق اصفهانی

آقا محمد عاشق اصفهانی

[سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

براى خاطر بي‌گانه‌گان خطا كردى

كه ترك صحبت ياران آشنا كردى

ز سود خويش گذشتى به بيع من افسوس

به كم خريدى و بازم به كم بها كردى

ميانه‌ی دل و جان و تن‌ام فراق افتاد

به يك نگاه كه كردى به من چه‌ها كردى

مگر ملول شوى از جفا و گرنه كر است

مجال آن‌كه بگويد ستم چرا كردى

به راه عشق خودم رخصت سفر دادى

هزار قافله دردم از قفا كردى

خوش‌ام كه ذوق شكارم نرفت از دل تو

هزار بار مرا بستى و رها كردى

ببين به عاشق و كردار ناصواب مبين

كنون كه از كرم‌اش مورد عطا كردى

 

 

ثابت اِلَه‌آبادی

میرمحمدافضل اِلَه‌آبادی ثابت

(شاعر پارسی‌گوی هند)

[سده‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

برپاست ز ما سلسله‌ی جوهر شمشیر

شیرازه‌ی مجموعه‌ی زخم‌ایم چو زنجیر

تا چند ز بی‌داد تو چون ترکش خالی

خمیازه کشد زخم دلم در هوس تیر

تا مغز سرم آب شد از عشق تو جوشید

با چاشنی‌ی درد به رغم شکر و شیر

پیدا نشود در نظر از ضعف شبیه‌ام

هرچند که غربال کند گرده‌ی تصویر

گرم سفر شام فراق است مگر شمع

دارد به کف از داغ چراغ رهِ شبگیر

سیل آمد و صد خانه خرابی به سر آورد

ویرانه‌ی من بود مگر قابل تعمیر

چون نی‌شکر از خشکی‌ی طالع چه نویسم

خوردیم اگر مغز قلم گشت گلوگیر

جویای توام در به در و خانه به خانه

از شور جنون تا شده‌ام ناله‌ی زنجیر

آب دم تیغ‌‌ایم و دل سخت تو فولاد

ما را نتوان کرد جدا از تو به شمشیر

از آتش غم نام تو دل را نرهاند

تب دور به تعویذ نگردد ز تن شیر

بر گردن من طوق چو قمری‌ست خداساز

صد شکر سرم نیست برون از خط تقدیر

تا خرمن ما را سر و کار است به آفت

صد مور بود در دل یک دانه چو انجیر

بر خاک شهیدان مس خود عرض نمودم

سیماب صفت گرچه نی‌ام کشته‌ی اکسیر

فلس از تن ماهی نتواند که کشد خار

کارم نبود در گره ناخن تقدیر

در پرده‌ی دل غیر وفا نقش نبندد

از پیش جفا گرچه شود گرده‌ی تصویر

پیوسته بلند است مقام سخن عشق

این نغمه گهی بم نسرایند گهی زیر

چون شمع ز مشت گل من اشک روان بود

آن روز که از عشق شدم قابل تعمیر

.  .  .  .  .  .  .  .   .  .  .  .  .  .  .  . .

.  .  .  .  .  .  .  .   .  .  .  .  .  .  .  . .









 

 
       

 

 
       

بالای صفحه