_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۶۳ ـ ۲۳ دی ۱۳۹۰

  No. 563 - Friday 13 January 2012

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

یداله رویایی

دریایی ۳۱

 

من از جزیره های نجات

من از دماغه های امید

از آب های متروک

در خلوت بنادر ویران

خواهم گذشت       

 

 

خواهم گذشت؛

از آب های کشکول،

از آب های کالا. . .

 

 

همراه قصّه‌های درویش،

همراه پندهای بازرگان

خواهم گذشت.

 

 

با کاروان امتعه‌ی هند

با بارهای صمغ

                طلا

       عاج       

نی‌شکر  

 

با بارهای مرجان  

    مروارید                          

با بارهای ادویه وعطر

 

از آب های جاوه،

از آب های مسقط وعمان،

خواهم گذشت.

 

 

 

ازآب های مشتاق؛

مشتاق ماجرا

مشتاق قتل در کشتی‌های رهزنان،

خواهم گذشت.

 

 

از جمع آب ها،

- جمعیت فراری،

تصویری از فرار - ،         

ازگام های رقص

پیوسته در ترنّم تکرار ـ

 

 

از قلعه های مرتفع آب،

و برج های ره‌گذر باد

از چهره‌ی مصوّر فریاد

ـ یال بلند طوفان ـ    

خواهم گذشت.

 

 

دریای بی تباهی!

ای بستر بلندِ عروسان ِآب!

و عاشقان هجرت

برجاده‌یی فروتن و وحشی !

چون بادبان‌های سفید وشاد،

از تو،

ای معبر مهاجرتِ شاهان!

خواهم گذشت.

 

 

ار آب های عنبر،

گهواره های پُر،

چون ماهیان تنبل

- پیوسته در معاشرتِ آب ها -

                             ای آبِ ماهیانه!

از تو،

دریای بی ستون و

                     دروازه !        

معماری‌ی پریشان !

خواهم گذشت.

 

آزیتا قهرمان

منظره

 

 

روز کهنه را

از روی منظره پاک می‌کنیم

نورها کم‌اند

درختان را از حافظه می‌آورم

حلقه‌ی کم‌رنگ خورشید

و چتر نخ‌نمای شمشادها

چین دامنه‌ها

و تای رودخانه‌ها

صاف می‌کنم

کوه‌ها را برق می‌اندازم

صدای باران‌ها تازه می‌شود

چشم انداز شسته را

روی وقت می آویزم

تا برقصاند

برگ و سرشاخه ها را

باد از پشت صحنه می آید.

 

۱۳۷۴

 


 

 

شعری از

سهراب رحیمی

 

 

روی باد می‌نویسم

از زبانِ برگ‌ها

از زبانِ شاخه‌ها

موهات مُنعکس می‌شود

در گُذرگاهِ یاد

و عَطرِ نَفَس‌هات

 می‌چکد

بَر بالِ ثانیه

گردشِ پاشنه

بَر صفحه‌ی کوچه

و مَحوِ جای پا

پیچشِ کارد

در بُشقاب

و شکستنِ مِه

در قاب

نَقشِ قلب

در عُمقِ تنهایی

سنگ می‌شود بَر بالِ کَهکَشان.

 










 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۶۳ ـ ۲۳ دی ۱۳۹۰

  No. 563 - Friday 13 January 2012

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

فیض کاشانی

ملا محسن فیض کاشانی

 [ سده‌ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

آهنگ جانان کرد جان ای مطرب آهنگی بس است

دیوانه شد دل زان پری دیوانه را رنگی بس است

ما مست پیغام وی‌ایم شیدای دشنام وی‌ایم

صلح از برای مدعی ما را از او جنگی بس است

کی بی‌خودان بوی او، دارند تاب روی او

در دست ما آشفته‌گان از زلف‌اش آونگی بس است

مطرب نوا را ساز کن برگ و نوا آغاز کن

گو جان و دل پرواز کن ما را بت سنگی بس است

سنگین دلا! سنگین دلا! با ما مکن جور و جفا

ماخسته‌گان نازک دل‌ایم، این شیشه راسنگی بس است

دل بی‌خودی آغاز کرد آهنگ رفتن ساز کرد

یا آه درد آلوده‌یی یا نغمه‌ی چنگی بس است

از عشق جانان سرخوش‌ایم بگذار تا خواری کشیم

نامی نمی‌خواهیم ما عشاق را ننگی بس است

ما در درون دل خوش‌ایم گو در برون تنگی کشیم

وسعت چه باشد سینه را جا کلبه‌ی تنگی بس است

هر کس بود در کار خود فیض و خیال یار خود

زهّاد را بویی بس و عبّاد را رنگی بس است


 

میر نجات اصفهانی

میر عبدالعال نجات مؤمن حسینی‌ی اصفهانی میرنجات

[ پایانه‌ی سده‌ی یازدهم تا آغازه‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

۱

باز هنگامه‌ی حس و حرکت خواهم شد

محو دیدار تو آیینه صفت خواهم شد

مطربا خانه ات آباد شود جزم بدان

که به یک ناله‌ی دیگر برکت خواهم شد

از تغافل جگرم سوخت ندانم آخر

که سزاوار عتاب و شفقت خواهم شد

همه کس را به تماشا طلبی روز وصال

که بدانی به چه شوری صدقه‌ت۱ خواهم شد

گرچه دُردی‌کش می‌خانه‌ام امروز نجات

دم نگه‌دار که صاحب عظمت خواهم شد

 

۱. صدقه‌ت : صدقه‌ات، فدایت

 

۲

کوه و صحرا پُر است از نام‌ات

بس که فریاد کرده ایم تو را

آن‌قدرها که یاد ما نکنی

آن‌قدر یاد کرده‌ایم تو را

من غلام کسی که گفت نجات

ما کی آزاد کرده‌ایم تو را

 

سرخوش کشمیری

محمدافضل سرخوش کشمیری

(شاعر پارسی‌گوی هند)

[ پایانه‌ی سده‌ی یازدهم تا آغازه‌ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی]

 

۱

ز آبادی فزاید شور سودا در دماغ ِ من

سواد شهر مشکِ ‌سوده افشاند به داغ ِ من

چه پروا عاشق وارسته را از آفت دوران

که باشد آستین چون غنچه دامن بر چراغ من

فزاید کاوش غم جوش شورانگیز سودا را

که ناخن جلوه‌ی ابرو کند بر چشمِ داغ من

ز بس هر لحظه دوران سخت گیرد کار بر عیشم

سزد چون لعل اگر می، سنگ گردد در ایاغِ۱ من

به رنگی جسته‌ام از خویش سرخوش در شبِ هجران

که وحشت با چراغ برق می‌گیرد سراغ ِ من

 

۱. ایاغ : کاسه و پیاله‌ی شراب‌خوری

 

۲

بی‌هوده دل دُردکشان وسوسه ناک است

از یک قدح باده حساب همه پاک است

از خوشه‌ی انگور عیان شد که در این باغ

شیرازه‌ی جمعیت دل‌ها رَگِ تاک است


 

شوکت بخاری

خواجه محمد بخارایی شوکت

[پایانه ی سدهی یازدهم تا آغازه ی دوازدهم قمری / هژدهم میلادی ]

 

۱

نگه شوخ تو مست از می‌ی آرام بود

گردش چشم تو بالیدن بادام بود

باده‌ی لعل لب‌ات نشأه‌ی رنگین دارد

خط یاقوت در این بزم خط جام بود

نیست از لطف به من نیم نگاهی که تو راست

مژه‌ات چون به هم آید لب دشنام بود

بس که از حلقه‌ی احباب رمیده‌ست دل‌ام

قطره‌ی باده به چشمم گره دام بود

قسمت شوکت مهجور ز چشم سیه‌اش

نگهی باشد و آن نیز به پیغام بود

 

۲

آبروی عشرت از ناشادی‌ی ما می‌چکد

خون سیل از دامن آبادی‌ی ما می‌چکد

می‌خوریم افسوس تا کردیم ترک بنده‌گی

خون حسرت از خط آزادی‌ی ما می‌چکد

ای سواد کعبه‌ی مقصود روشن شو که باز

اشک گم‌راهی ز چشم هادی‌ی ما می‌چکد

قطره‌ی آبی که می‌گردد درِ گوشِ اثر

از فغان شوکت فریادی‌ی ما می‌چکد

 
       

 

 
       

بالای صفحه