_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۶۱ ـ جمعه ۹ دی ۱۳۹۰

  No. 561 - Friday 30 December 2011

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

سیمین بهبهانی

آواز آب

 

عشقم ترانه می‌خواند

آواز را بیا بشنو

پرواز را چُنین بالا

بی‌بال در صدا بشنو

 

یک آسمان پُر از آبی

یک آذرخش بی‌تابی

یک ناگهان خروشیدن

در اوجِ ناکُجا بشنو

 

خونی که گرم می‌کاود

در چار حفره‌ی قلبم

گوید که یار می‌آید

بشنو صدای پا بشنو

 

می‌خواستی چُنین باشم

خودسوز و آشیان افروز

ای گوشِ عالم بالا

گویم اگر چرا   بشنو

 

بُگسست تا گلوبندم

آموختم ز مروارید

رسم گُسستن از یاران

این بود ماجرا، بشنو

 

در باغ چون زبانْ گنجشک

عمری ز پای نَنشستم

از صد زبان خاموشم

بسیار قصّه‌ها بشنو

 

از دامن گل‌افشانم

بس واژه ریختم در جوی

عشقم ترانه می‌خواند

آواز آب را بشنو

آذر ۱۳۸۶


 

آسیه امینی

دو شعر

 

۱) چه‌گونه در آغوشش بگیرم . . .

 

گیرم که خدا مردی باشد

 و من زنی . . .

اگر عاشقش شوم . . .!

چه‌گونه در آغوشش بگیرم؟

کجا ببوسمش؟

چه‌گونه دست در دست‌اش بپیچم؟

بازوان او ابر است یا صخره؟

و ساق‌دوش ما،

کدام پیامبر  خواهد بود؟

چه سقفی، کدام دیوار؟

عشق‌مان را در پناه می گیرد؟

بسترمان

در خون ریز کدام شفق پهن می شود؟

و راستی

کودک ما

شکل کدام سرزمین جنگ زده خواهد بود؟

 

۱۳۸۵ -  تهران

 

فرامرز سلیمانی

پاپلی‌ی صلح 

 

 

۱

چنگی هاله و اندکی هلال

آسمان نیلی

شب سال نو

 

 

 

۲

پس پرده‌ی مه

عکس کبوتر می‌گذرد

از قاب پنجره

 

 

 

۳

بال بال می زند

محراب خاکستر

تنی بیرون بال بال می‌زند

 

 

 

۴

حصار سایه‌یی‌ست

سایه‌ی شب

روز است حتا ابری

 

 

 

۵

دستی

به دست او

قاب اسمان

 

 

۱ ژانویه ۲۰۱۱ 


 

آسیه امینی

 

۲) پیش ماه یا پشت پلک من؟

 

رختخواب ماه را انداخته‌ام توی حوض

تو پیشِ ماه می‌خوابی

یا پشت پلک من؟

۱۳۸۶

 









 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۶۱ ـ جمعه ۹ دی ۱۳۹۰

  No. 561 - Friday 30 December 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

بی دل دهلوی

 ابوالمعالی میرزا عبدالقادر عظیم آبادی

[سده‌ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

باز درگلشن، ز خویشم، می‌برد افسون آب

در نظر طرزِ خرامی دارم از مضمون آب

نیست سیرِ عالمِ نیرنگ، جای دم زدن

عشق، دریاهای آتش دارد، و هامون آب

معنی‌ی آسوده‌گی، نفشِ طلسم، خامُشی‌ست

برمن ازموج ‌گهرشد روشن این مضمون آب

طبعم از آشفته‌گی دام صفای دیگر است

درخور امواج باشد حسن روزافزون آب

قلزم امکان، نمِ موج سرابی هم نداشت

تشنه‌گی‌هاکرد ما را این‌قدر مفتون آب

وحدت ، ‌از خودداری ‌ما تهمت‌آلود دویی‌ست

عکس در آب است تا استاده‌ای بیرون آب

صاف‌طبعان‌اند بی‌دل! بسمل شوق بهار

جاده‌ی رگ‌های گل دارد سراغ خون آب


 

فیاض لاهیجی

ملاعبدالرزاق فیاض لاهیجی

[سده‌ی یازدهم ‌‌قمری / هفدهم میلادی]

 

چون جام می‌یی داری عزم لب جویی کن

ور مهر بتی داری فکر سر کویی کن

ای غنچه سری داری در راه بتی در باز

وی گل دهنی داری وصف گل رویی کن

دانم که وفایی نیست ای چرخ تو را باری

چون خاک کنی ما را در کار سبویی کن

ای خاک هوس تا کی شد فوت نماز عشق

از خون دل و دیده بر خیز و و ضویی کن

فیاض در این وادی راهی‌ست به سر منزل

هر چند نمی‌یابی باری تک و پویی کن


 

عزتی‌ی شیرازی

میرزا جانی عزتی‌ی شیرازی

[ سدهی یازدهم قمری / هفدهم میلادی ]

 

رخصت دیدن نبخشم دیده‌ی مهجور را

که‌ز نگاه گرمم آفت می‌رسد منظور را

غیرت نظاره‌گی شدپرده‌دار روی دوست

ورنه کی تاب تجلی بود کوه طور را

از سیه‌روزی به تنگم کو خیال کاکلی

تا به یاد او به روز آرم شب دیجور را

نشکفد غیر از گل حسرت اگر تا روز حشر

گریه تلخم کند سیراب اشک شور را

کی کند با صد تبسم زهر چشمی را به دل

عزتی زخمی که فهمد لذت ناسور را

 

فانی‌ی کشمیری

شیخ محسن فانی‌ی کشمیری

(شاعر پارسی گوی هند)

[ سدهی یازدهم قمری / هفدهم میلادی ]

 

چرا نشکند دل ز باد خزان

در این فصل گل می‌کند زعفران

درختان رسیدند در باغ مست

چو نرگس همه جام زرین به دست

رخ شاهدان چمن گشته زرد

که باد خزان می‌کشد آه سرد

چرا  می‌کشد بلبل از باغ رخت

کم از برگ گل نیست برگ درخت

چنان کرده رنگین چمن را خزان

که طاووس صد داغ دارد از آن

تماشاییان را چو مهمان کند

ز برگ درختان چراغان کند

شده این چراغان بهار خزان

چراغان روز است کار خزان

ز عکس می و پرتو هر چراغ

چو قوس‌ِ قزح شد خیابان باغ

نبیند کسی در ریاض جهان

بهار زمستان به غیر خزان

ولی از لب جوی بلبل شنید

که درس گلستان به آخر رسید

خزان هم ز تحریر این نامه ماند

ورق رفت و دردست او خامه ماند

بیا ساقی از خواندن این کتاب

ورق را بگردان چو جام شراب

دواتی به دستم ده از جام می

که فصلی نویسم ز سرمای دی

  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .




 
       

 

 
       

بالای صفحه