_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۵۷ ـ جمعه ۱۱ آذر ۱۳۹۰

  No. 557 - Friday 02 December 2011

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 


لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

نادر نادرپور

[ ۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۸ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ  ۱۹۲۹میلادی]

شهابی در تاریکی

 

شب ها که روی بالکن کوچک

بر بستر سپیدم می غلتم

در چشم آسمان چه سیاه است :

گاهی ، ستاره‌گان پراکنده

ــ این پشه‌های فسفری‌ی شب ـ

نیش بلند و نازکشان را

در ریشه‌های چشمم میکارند

وز زهر نیش این پشه‌گان، در من

اندیشه‌های سرخ ورم کرده

چون دانه‌های آبله می‌خارند:

 

 

حس می‌کنم که بالکن کوچک

بر هیچ پایه تکیه ندارد،

چون زورقی بر آب ، روان است

دستم ز نرده‌های فلزین‌ا‌ش

سرمای نیستی را مینوشد

آنگه، شقیقهام را بر نرده مینهم :

حس می‌کنم که زورق من ، زآن پس

 بر موج های خواب ، روان است

 

 

در خواب ، نرده ، لولهی سرد تپانچهست

این لوله ،‌ چشم دارد  ــ چشمی به رنگ سرب ــ

در چشم لوله می‌نگرم حیران .  .  .

می کوشم

تا دست دیگرم را

ــ دستی که از تپانچه ، گرانبار نیست  ــ

سوی سپهر تیره برآرم،

زآنجا ، ستاره‌یی را بردارم

و آن را به‌سان مردمکی زنده

در چشم خشک لوله گذارم ،

امـا نمیتوانم . . .

 

 

ناگاه

 دستی که از تپانچه گرانبار است

 گوی ستاره‌یی را

در زیر انحنای سرانگشت‌اش

احساس می کند،

وآن گوی ،‌ با اشارهی انگشت

از جای خویش ، لختی میجنبد :

تیر شهابی از افق موی‌ام

در آسمان خالی ، پرواز میکند

 من در میان ظلمت ،‌ خاموش میشوم

اما هنوز ، بالکن کوچک

ــ با نرده های سرد فلزین‌اش ـ

چون زورقی بر آب ، روان است .  .  .

 

جهانگیر صداقت فر

پیدایش

 

و در آغازِ نور

کورم مقدّر داشته بود.

من و زن

به هم آمدیم

و تمنّای دانستن،

نخستین عصیان ِ انسان شد.

 

 

و از آن پس

عقوبتِ هشیاری

           مصیبتِ گران‌باری‌‌ی زیستن بود

در گذاره‌ی جنجال ِ بی مجال ِ دوزخ ِ عمر.

 

تیبوران - اول آگست ۲۰۰٣


 

ناهید عرجونی

سرد مي شود نيامدن‌ات!

 

به دست هايم شك نكن

به عاشقانه‌هايي كه كشيده ام روي پوست تن‌ات

وبه حرف هايي كه

هر از چند گاهي نمي‌زنم!

 

من اين‌جا يك فنجان نيم‌خورده دارم

يك صندلي كنار بي حوصله‌گي‌هايم

وصداهاي زنداني  كه گاه گاه سر مي كشند

از استخوان‌هايم

از موهايم

سينه‌ام

وريز ريز مي‌شوند روي پيراهنِ غروب

 

گفتي ستاره‌ها حرف‌هاي سركشيده‌ي ماه‌اند

وماه‌ها گذشت . . . . .  

 

سر گردان‌ام

درست مثل اين كه زن‌ام 

درست مثل اين كه مادري غمگين هم هستم

وگريه‌هايم را قورت مي‌دهم

از ترس دخترم!

 

لب‌خند مي زنم

انگار دوربين هاي جهان را كاشته اند در مقابلم

لب‌خند مي‌زنم ودردي سخت

راه مي كشد توي سينه‌ام

زهر مي شود توي  اين فنجان

سرد مي شود  نيامدن‌ات!

 ۲۲ مهر ۱۳۹۰



 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۵۷ ـ جمعه ۱۱ آذر ۱۳۹۰

  No. 557 - Friday 02 December 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

شفایی

حکیم شرف‌الدین حسن شفایی‌ی اصفهانی

[ سده‌ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

همت به دلم گفت که خو از همه واگیر

با عشق شب و روز کن و بوی وفا گیر

بر تیره‌دلان دامن پرهیز بیافشان

با صبح نشین آینه‌ی دل به صفا گیر

آن خانه که در کوچه‌ی آز است بسوزان

بی‌برگ سرایی به سر کوی سخا گیر

از دست نسیمی بربا نکهت زلفی

مستانه صباحی سر راهی به صبا گیر

بر دیده‌ی خورشید نشینند حریفان

کمتر ز غباری نتوان بود، هوا گیر

پروانه کمر بسته‌ی سوزِ نفس ماست

ای شمع تو هم خرقه و تسبیح ریا گیر

تا یارب شب‌ها بود از ناله چه آید

صد سینه‌ی نالان ده و یک دست دعا گیر

پیداست که از جرعه‌ی آبی چه گشاید

گر عمر ابد می‌طلبی راه وفا گیر

چون عشق به هر دل گذر انداز شفایی

آن‌جا که بخسبند به دامان تو جاگیر

 


 

 نفعی

نفعی‌ی نعمت سرا‌ی رومی

[ سده‌ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

چشم سر مست‌اش که ناز و شیوه در فرمان اوست

رنگ روی فتنه از شمشیر خون افشان اوست

غمزه یکتا قهرمان مُلکِ حُسن و دل‌بری

زیور صاحب‌قرانی تَرکَشِ مژگانِ اوست

غمزه‌اش از دل‌بران گر باج بستاند رواست

حُسنِ عالم وقفِ  روی چون مهِ تابانِ اوست

نیست دورِ حلقه‌ی گیسو به طرفِ ابروی‌اش

چشم او سرمستِ ناز و، فتنه سرگردانِ اوست

صد جهان دل‌داده را نفعی کفایت می‌کند

این‌همه خوبی و رعنایی که اندر شان اوست

 







 

 

فصیحی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی‌ی انصاری‌ی هروی

 [ سده‌ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

ساقیا آن قدح نور ببار

آن چراغ شبِ دیجور۱ ببار

آن شفای تنِ رنجور بده

کیمیای دل رنجور ببار

جرعه‌یی در قدح خاور ریز

محکِ حوصله‌ی طور بیار

سرو نو خاسته‌ی خُلد تویی

روی آراسته‌ی حور بیار

صافت‌تر از نفسِ عیسا کن

گرم‌تر از دلِ منصور بیار

که بهار آمد و نوروز رسید

عیش با طالع فیروز رسید

۱. دیجور: تاریک


مشرقی

میرزا ملک مشرقی‌ی مشهدی

[ سده‌ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

ما و دل ایمن از غمِ عالم نشسته‌ایم

در سایه‌ی چراغِ دلِ هم نشسته‌ایم

بگذار تا دمی به فراغت برآوریم

این یک نفس که با دو سه همدم نشسته‌ایم

ننشسته گرد بر جگری از غبار ما

بر هر گُلِ زمین که چو شبنم نشسته‌ایم

رفتیم و روشنایی‌ی ما شمعِ راه ماست

در سایه‌ی چراغ کسی کم نشسته‌ایم

مانند داغِ لاله در این باغِ  مشرقی

بر روی خونِ خویش به ماتم نشسته‌ایم

 


غیاثای حلوایی

غیاث‌الدین حلوایی‌ی شیرازی

[ سده‌ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

برخیز ای حریف که تا ناله سر کنیم

تحریک لب گشودن مرغ سحر کنیم

ما عندلیب زاده‌ی پروانه طینت‌ایم

در بیضه مشقِ سوختن بال و پر کنیم

صد شکوه دارم از تو و یک آه زیر لب

این گفت و گوی را به همین مختصر کنیم

در طالع ستاره‌ی ما نیست این که ما

با آفتاب خویش شبی را سحر کنیم

 
       

 

 
       

بالای صفحه