_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۵۵ ـ جمعه ۲۷ آبان ۱۳۹۰

  No. 555 - Friday 17 November 2011

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 


لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

نصرت رحمانی

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۸ خورشیدی /  ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۹ میلادی]

 

تاول ۳

 

به دخترم گفتم :

ـ طنین عاشقانه دگر مرده است در رگ در.

و تجربه تمامی‌ی معیار نیست ،

                                  نیست ،

                                         که نیست

ولی تسلایی‌ست.

بر این مُسکّن بی رحم اعتیاد مکن .

که اعتیاد عبث اعتبار می بخشد.

ز اعتبار عبث انحراف می روید ،

و باز فاجعه تکرار می شود ،

                                            تکرار!

 

به دخترم گفتم :
ـ دری که کوبه ندارد کسی نخواهد کوفت

در انتظار مباش .

دوباره دخترکم گفت :

ـ کیست ؟

           کیست ؟

                     گریست !

 

سکوت بود و سکون.

که گفت دخترکم،

ـ هزار دست کوبه ی پولادی بزرگ چرا ؛

به در نمی بندی ،

که نعره ی هر یک ،

بزرگتر ز تپش‌های خواهشم باشد؟

 

صدای در برخاست .

کسی به در می کوفت .

نه با دو دست ،

که با قلب ،

با غم‌اش ،

          با ،

              با !  


 

مهتاب کرانشه

طنين این همه  صدا

 

و اين ترانه

شک می کند

به من

به حضور هرچه آدم است

به حضور کسی که من نیست  -  تو نیست

 

 

آوازها تفسیر همین ترانه‌ی دیروز است :

قورباغه ها را ابو عطا بخوان !

خواب های تن‌ات را تک خوانی می‌کنم

آب ها که سر بالا می روند

به امید سکوتی که از سر سوزن بریزد

گلایه  را در هم می کنم -  در هم مي‌كني

قصّه این‌طور شروع شد

 

 

بگوسرم در کجای آن‌جا که هستی

می کوفت بر نعره‌یی که زق زق صدای زنبورها بود

از سر تسلیم که نه

از تایید هرچه که باید باشم

در من فوّاره ها سر پایین می رقصند

 

و  سرم

وسرت

و طنین اين همه صدا

تا همين ترانه هم  نخواهد بود

۵ آذر ۱۳۸۶

 

سهند آقایی

کربلای هفت و آسمان

 

 

 

به لابه‌لای ساق و دامن‌ات که دسته‌دسته گل بلند می‌شود به کربلاش

به هفت و آسمانِ دامن‌ات که دست می‌برد به دسته‌دسته لابه‌لاش

گاهی

دلم چنان برای جنگ تنگ می‌شود

که مردِ پانسمان شده     توی عکس

بی‌وزن

بی‌قافیه

برعکس

شلوارم را خشک می‌کند توی خواب

خیس می‌کند روی بند

و من

بازهم

هیچ‌گاه

به قافیه‌ها فکر نکرده‌ام

 

 

بمب‌ها به موشک‌ها باز‌می‌گردند

و خبرنگارِ خانه‌گی

پاها و چشم‌هاش را یکی‌یکی

برده روی مین که لااحب‌الآفلین

و من

بی‌اختیار

همیشه

به یادِ پاها و چشم‌های تو افتاده‌ام

کشیده و بی‌وزن

 

 

سید گفت: بچه‌ها!

مردِ پانسمان شده     حلقه کرده توی خاکِ ما

ما

باید از کنارِ محو و ناحیه

به رحلِ آیه‌های صوت و خطِ کوفی و نرینه‌گی

از پاهای آسمان برویم بالا

آن‌وقت

از کنارِ فوّاره لنگر بکاریم به آب و برویم دریا

ما

باید فرشته‌بازی و حرام و پاره‌پاره‌گی کنیم

باید برویم بالا

باید برویم بالا

 

مرداد ۱۳۸۹

 


 

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۵۵ ـ جمعه ۲۷ آبان ۱۳۹۰

  No. 555 - Friday 17 November 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

ملک

ملک محمد قمی

[ پایانه‌ی سده‌ی دهم تا آغازه ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

برآمد ز می‌خانه‌ی دل خروش

ذگر قُلزم شوقم آمد به جوش

الا ای مسیحای خورشید جام

که در پای کوثر نشستی، خرام

برآور ز آغوش مینا سری

بکش از سر خاینان چادری

که افسانه‌ی ما به جایی رسید

که جز گوش ساغر نیارد شنید

بده ساقی آن آب کوثر مزاج

که از آب کوثر ستاند خراج

که شاید بشوییم دامان دلق

بداریم دستی ز دامان خلق

کسی چند در عالم نام و ننگ

ترازوی دل را نهد پاره‌ سنگ

خرد حلقه‌ دار رکاب غم است

گهر مهره‌ی رشته‌ی ماتم است

جهان تلخ و شکّر هم آغوش شیر

طرب عام و خاصان به محنت اسیر

فلک کهنه گرگی‌ست در زیر پوست

خرد را تصور که مغزی در اوست

در این پوست خون است مغزی که هست

نکاوی که نقشی نیاید به دست

ز طبع عناصر مجو فتحِ باب

مده خاک برباد و آتش به آب

جهان چیست: افسانه‌ی مار و گنج

که خاک‌اش بود کِشتِ آماس و رنج

طلسمی به هم بسته نام آدمی

و ز و دیو ترسان ز نامردمی

از این خاک آلوده‌‌ی ساخته

چه سرها که شد کیسه پرداخته

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .


 

نظام

میرزا نظام‌الدین دست‌غیب شیرازی

 [ آغازه‌ ی سده‌ی یازدهم هجری قمری / هفدهم میلادی ]

 

پر مکن در کار غیر آن غمزه‌ی خون‌ریز را

کی زند هرگز کسی بر سنگ تیغ تیز را

چشم چون پر عشوه کرد اول به سوی خویش دید

پاره‌یی خود خورد ساقی ساغر لب‌ریز را

گر فلک با من هم‌آغوش‌اش نماید دور نیست

باغبان بر چوب بندد گل‌بن نوخیز را

منع دل از دیدن او چون کنم روز وصال

چون شود بیمار بهتر بشکند پرهیز را

خون دل آمیخت با اشکم به یاد روی او

شغل از این بهتر نباشد عشق رنگ آمیز را

گرمی‌ی شعر تو ترسم خامه را سوزد نظام

لب فرو بند از سخن کلک شررانگیز را

 

عارفِ ایگی

سراج‌الدین حسین ایگی (عارف)

[ پایانه‌ی سده‌ی دهم تا آغازه ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

۱

چو گل‌های سایه چو مرغان دیبا

پریدن نیارم شکفتن ندانم

چو تار کتان جز گسستن نبینم

چو عهد بتان جز شکستن ندانم

در این دشت خون‌خوار چون شیر عارف 

یکی گرد بادم که مسکن ندانم

 

۲

چشم بُتِ هندی دلم از ناز گرفت

ز آن‌سان گویی که کبک را باز گرفت

از یوز توان گرفت آهو، نتوان

از چشم بتانِ هند، دل باز گرفت

 

۳

در دهر چنان بزی که آب‌ات نرود

گل باش و چنان کن که گلاب‌ات نرود

خشت سر خُم شو که شراب‌ات نرود

تا از سر تیغ آفتاب‌ات نرود

 

۴

طول املم چو دود و عمرم چو شرار

پیوسته به هم چو مار و چون مهره‌ی مار

من اَکمَه‌ی۱ بی عصا و عالم همه چاه

من طفل برهنه پای و گیتی همه خار

 

۵

بر شمار هر سر موی اش دلی باید نثار

عشق می‌ورزی صنوبروار باری دل بیار

آفتاب دیگری ز آن آفتی بر آفتاب

روزگار دیگری ز آن فتنه‌یی بر روزگار

آوخا که ‌اندر دل  آن سنگ◦‌دل کاری نکرد

آهِ من چون ناله‌ی کبک دری بر کوهسار

 

 

۱.  اکمه : نابینای مادرزاد

 









 
       

 

 
       

بالای صفحه