_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۵۴ ـ جمعه ۲۰ آبان ۱۳۹۰

  No. 554 - Friday 10 November 2011

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 


لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

احمد شاملو

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۴ خورشیدی / ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۵ میلادی]

در آستانه

برای م. امید

 

 

نگر

    تا به چشمِ زردِ خورشید اندر

نظر

   نکنی

که‌ت افسون

                نکند.

 

 

بر چشم‌های خود

از دستِ خویش

سایبانی کن

نظاره‌ی آسمان را

 تا کلنگانِ مهاجر را

ببینی

     که بلند

از چارراهِ فصول

 در معبرِ بادها

 رو در جنوب

همواره

       در سفرند.

 

 

 

دیده‌گان را به دست

نقابی کن

تا آفتابِ نارنجی

به نگاهیت

افسون

         نکند،

 تا کلنگانِ مهاجر را

                      ببینی

                             بال‌دربال

 که از دریاها همی گذرند. ــ

 از دریاها و

به کوه

 که خوش به‌غرور ایستاده است؛

 

و به توده‌ی نمناکِ کاه

 بر سفره‌ی بی‌رونقِ مزرعه؛

 

 و به قیل و قالِ کلاغان

 در خرمن◦‌جای متروک؛

 

و به رسم‌ها و

 بر آیین‌ها،

 بر سرزمین‌ها.

 

و بر بامِ خاموشِ تو

                       بر سرت؛

 

 و بر جانِ اندُه‌گینِِ تو

 که غمین نشسته‌ای

هم از آنگونه

به زندانِ سال‌های خویش.

 

و چندان که بازپسین شعله‌ی شهپرهاشان

 در آتشِ آفتابِ مغربی

                         خاکستر شود،

 اندوه را ببینی

                با سایه‌‌ی درازش

 که پا هم‌پای غروب

 لغزان

       لغزان

             به خانه درآید

 و کنارِ تو

 در پسِ پنجره بنشیند.

 

 

او به دستِ سپیدِ بیمارگونه

 دستِ پیرِ تو را . . .

 

و غروب

 بالِ سیاه‌اش را . . .

 ۱۳۴۸

 

مهرنوش قربانعلی

غواصی

 

دريايي لنگرانداخته درونم

جذرومدش ياخته هاي شناورم را جذ ب كرده است

 

قايق هاي بادباني دست تكان مي دهند ودوستش دارند

لنج ها فكرمي كنند،حرف هاي بزرگتري دارند

وتايتانيك كه حدس مي زد آخرش است،غرق شده است!

 

دريايي درونم نبض مي زند

نسيم بي پروايي نيستم كه وزيدنم

موج هايي منقلب برجاي بگذارد

 

نگاهم كه گرم غواصي ست،مي بيند:

مرجان هاي بي‌تاب را چه‌گونه پشت سرمي‌گذارد

ديده وناديده مي‌گذردازعروس‌هاي دريايي

برق صدفي چشم‌اش رانمي گيرد

وازادامه ي كشتي‌هاي غرق شده،

به جنگ دزدان يك چشم نمي رسد

 

موج برمي دارد

جذرومداش ياخته هاي شناورم را جذب كرده و

قطره قطره وزش هايم دريا مي شود

 


 

یاشار احد صارمی

آرياي‌ هاي ليليت ۴

 

حاليا كه در اين سياه ترين لغزش سبز

در نمور يك شنبه‌یی ، عنكبوت      زمانش را مي بلعد

چراغ را خاموش مي كنم

تا تو آتش بگيري         فاش شوي

 

 .  .  .

 

شروع كن اي تازه پوست انداخته

اي لرزش زهرآلود

بيا گردن مرا به دندان‌گير

ستاره هاي از يك تا پنج صبح‌ات را به پيشاني‌ات ببند

اي گوشت سياه

اي محبوب همه ي رويش هاي بي‌رحم

مرا در چشم هايت بخوابان

هرگز به روي‌ات نياور

اگر آن طرف مشجع‌هاي مراكش

مردي با چشم هاي خروس

چراغ را روشن كند !

 


 

شعری از

گروس عبدالملکیان

 

555

 

گفتند

 شعرهای من

 جوشش دریاست،

 خروش رود

 

بی‌شک

کمی بالاتر،

به چشمه‌یی می‌رسند

که تو هستی...

 














 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۵۴ ـ جمعه ۲۰ آبان ۱۳۹۰

  No. 554 - Friday 10 November 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

غزالی‌

ملک‌الشعرا احمد غزالیی توسی‌ی  مشهدی

[سده‌ی دهم قمری / شانزدهم میلادی]

 

خاک دل آن روز که می بیختند

شبنمی از عشق بر آن ریختند

دل که بدان رشحه غم اندود شد

بود کبابی که نمک سود شد

زین همه شوری که کنون در دل است

اشک ز شورابه‌ی آن حاصل‌است

بی اثر مهر چه آب و چه گل

بی نمک عشق چه سنگ و چه دل

چند زنی قلب سیه بر محک

سنگ بود دل که ندارد نمک

دل گهر مرسله‌ی بنده‌گی‌ست

چاشنی‌ی عشق در او زنده‌گی‌ست

هرکه می‌ی عشق از این جام خورد

زنده‌گی‌یی یافت که هرگز نمرد

ذوق جنون از سر دیوانه پُرس

لذت سوز از دل پروانه پُرس

آن‌که شرر تخم نجات‌اش بود

شعله به از آب حیات‌اش بوَد

دل که ز عشق آتش سودا در اوست

قطره‌ی خونی‌ست که دریا در اوست

 


 

فضولی

ملامحمدبن سلیمان فضولی‌ی بغدادی

[ سده‌ی دهم قمری / شانزدهم میلادی]

 

ما را هلاک غمزه‌ی خون‌ریز کرده‌ای

تیغی عجب به کشتن ما تیز کرده‌ای

دل را نمی‌رسد ز فرح پای بر زمین

تا بسته‌اش به زلف دل‌آویز کرده‌ای

جانم فدای طور تو باد ای امید وصل

کـ ‌اندوه هجر را طرب آمیز کرده‌ای

شد تازه داغ شوق تو تا باغ حُسن را

آراسته به سبزه‌ی نو خیز کرده‌ای

ای دل به اهل زهد نداری ارادتی

زین ناکسان خوش است که پرهیز کرده‌ای

بغداد را نخواست فضولی مگر دل‌ات

کـ آهنگ عیش‌خانه‌ی تبریز کرده‌ای

 








 

 

پرتوی

حکیم پرتوی‌ی شیرازی

[ سده‌ی دهم هجری قمری / شانزدهم میلادی]

 

دلا پرده بردار از روی کار

به مستی بدر پرده‌ی روزگار

بکن ناخوش دهر بر خویش خوش

به مستی از او انتقامی بکش

ز بی‌داد چرخ مرقع لباس

علم‌وار دارم به گردن پلاس

ندارد بقا مهر و افسون چرخ

تبه کرده این بیضه طاووس چرخ

صدا هر دم آید ز دیوار و در

که‌ز این خاک‌دان الحذر الحذر

ز هر در درآید غم سینه سوز

درِ شادمانی شده میخ دوز

حلاوت نمانده‌ست در شهد عمر

همه طفل جهل اند در مهد عمر

نه دانشوران را ز دانش بری

نه تقواوران را به تقوا بری

عجب روزگاری گران محنت است

که بر مرده‌گان زنده را حسرت است

جهان چون دل عاشقان حزین

به یک بار زیر و زبر شد چنین

بلا ریز گردیده گردون دون

شده کار دین هم چو دنیا زبون

چو زلف بتان عالم آشفته است

به هر دل سیه مار غم خفته است

چو در عالم هوش نبود سکون

من و عالم بی خودی و جنون

دهم هم‌چو چشم سیه مست یار

سر و کار خود را به مستی قرار

به مستی ز دنیا و دین وا رَهَم

که این هر دو کوه‌اند سد رَهَم

می از نقش هستی کند ساده‌ام

رهاند ز رنگ ریا باده‌ام

شراب ریا سوز هستی گُداز

گدا را ز شاهان کند بی‌نیاز

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 


نوری

قاضی نورالدین محمد نوری‌ی اصفهانی

[ سده‌ی دهم قمری / شانزدهم میلادی]

 

گهی که چشم سیاه تو میل ناز کند

هزار رخنه به جان و دل نیاز کند

شکار پیشه نگاه تو را شوم قربان

که صید را نگذارد که چشم باز کند

چو طوف کوی تو و سجده‌ی تو بتوان کرد

چرا به کعبه رود کس چرا نماز کند

 
       

 

 
       

بالای صفحه