_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۵۰ ـ جمعه ۲۲ مهر ۱۳۹۰

  No. 550 - Friday 14 October 2011

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 


لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


   

 

حافظ موسوی

غزالی در خانه‌ی سالمندان

 

 

بالا بلند بوده است این زن

که با عصای خود اکنون

استواری زمین را می سنجد

 

 

بالا بلند بوده است این زن

که چشم از آسمان گرفته

به پاهای خویش می‌نگرد

در این اودیسه‌ی شکوهمند عصرگاهی

تا با حضور خویش بیاراید

نزدیک ترین نیمکت این حیاط مشجر را

 

 

بالا بلند بوده است این زن

با چشم هایی که سهمی از شب داشته اند

سهمی از خورشید

وموهایی که

رطب می‌آموخته اند

به نخلستان ها

 

 

بالا بلند بوده است این زن

که نیمی از خود را به ما بخشیده است

و نیم دیگر خود را

به خاطره‌ی مردهایی که مرده‌اند

 

 

بالا بلند بوده است این زن

که این لب‌خند بی اختیار را

از خاطره‌ی یوزپلنگانی که به دام افتاده بوده‌اند

ـ بر لب دارد

 

 

بالا بلند بوده است این زن

که به من می‌گوید بنویس:

 (غزالی کهنْ‌سال

  در خانه‌ی سالمندان

   به دام افتاده است.)

 

۲۲ دی ۱۳۸۲


 

شعری از

علی‌رضا روشن

 

555

 

تابوت اگر دو مرده را جا می‌داشت

 من آن‌جا می‌بودم کنار تو

 

ما بنده گان ناگزیریم

امّا

حالا که هجران پیشانی نوشت مقدر آدمی است

این درخت که اینک تکیه گاه توست

امروز من‌ام.

 

این درخت که امروز من‌ام

فردا تابوت ات .

 

بمانی درخت‌ات می شوم

بمیری تابوت‌ات  . .  .

 

بیژن جلالی

[۱۳۷۸ ـ ۱۳۰۶ خورشیدی / ۱۹۹۹ ـ  ۱۹۲۷]

دو شعر

 

۱

لب‌خند تو

چون زورقی طلایی

که بر دریای نیلی گذر می‌کند

از پیش چشمان خیره‌ی من گذشت

و من به یک‌باره زیبایی‌ی تو

و تنهایی‌ی خود را

یافتم

 

 

۲

چه غم انگیز است

خفتن با چشم های باز

و پایان اندیشه‌ها را نگریستن

چه غم انگیز است خفتن

آن‌گاه که شب رفته است

 و از روز خبری نیست


 


 

سارا محمدی اردهالی

سه شعر

 

۱

هیچ مردی نمی‌خواهد

 عاشق زنی شود

 که در سیرک کار می‌کند

 

از آن زن‌ها که باید روی طناب راه بروند

 

عاشق زنی شود

که هر لحظه ممکن است سقوط کند

 

و اگر سقوط نکند

 هزار‌ها نفر برایش

کف می‌زنند

 

 

۲

دهانم را باز می‌کنم

 دسته‌ی کلمات پر می‌کشند به آسمان

 دهانم را می‌بندم

 

۳۰ تیر ۱۳۹۰

 

۳

حلقه

حلقه

حلقه

می‌گریزم از تمام حلقه‌ها

 

چقدر ساق‌هایم را بدزدم از تبر

 

دست‌هایت را باز کن

این تن من است

صد برگ سفید

بدون خط

۲۰ تیر ۱۳۹۰

 

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۵۰ ـ جمعه ۲۲ مهر ۱۳۹۰

  No. 550 - Friday 14 October 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



لینک ها



پادکسـتِ سـُرایه


 

   

 

 

اقدسی

مولانا محمد اقدس مشهدی اقدسی

[ سده‌ی دهم قمری / شانزدهم میلادی]

 

خوش آن که در رقص آورد جان بلافرسود را

آویزد از فتراک خود این صید خون آلود را

زین دشت پیمایی مرا طوف تو باشد آرزو

ورنه پسِ سر کرده ام صد کعبه‌ی مقصود را

چون زلف از روی ایاز افتد به مستی یک طرف

از پرده اندازد برون راز دلِ محمود را

در مجلس می‌خواره‌گان زاهد نخواهد برد ‌پی

نزدیک مقبولان حق ره کی بود مردود را

بی دوست تا کی اقدسی سوزد دل اندر سینه‌ات

زین انجمن بیرون فکن این مجمر پر دود را


ولی

میرزا محمد ولی‌ی دشت بیاضی

[ سده‌ی دهم قمری / شانزدهم میلادی]

 

به جوش آورده مغز طاقتم را شور سودایی

هجوم آورد بر دل یاد عشق بی محابایی

بتی نازک خیالی هم‌چو بوی خود سبک‌روحی

به معشوقی همه نازی چو عاشق ناشکیبایی

جفا آیین وفا بی‌گانه‌یی با صلح در جنگی

سخن نشنو تغافل پیشه‌یی مغرور خود رایی

دو چشم از فتنه مدهوشی کمند زلف بر دوشی

تذرو خوش‌خرامی می‌برد دل را به ایمایی

به صورت ماه تابانی ولی را دین و ایمانی

به مژگان ناوک اندازی به قامت سرو بالایی


سنجر کاشانی

میرمحمد هاشم (سنجر) کاشانی

[ پایانه‌ی سده‌ی دهم تا آغازه ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

بر دست کسی چشم ندارد هوسِ ما
بر خوان  سلیمان ننشیند مگسِ ما

احباب به شمشیر اجل کُشته نگردند

این مژده به پروانه دهد مشتِ خسِ ما

بردیم شب از ناله‌ی دل راه به منزل

یک قافله را راهنما شد جَرَسِ ما

ما را به گل از ناله و بو داد و ستد هست

راهی به چمن بس ز شکاف قفسِ ما

سنجر! من و دل معتکف روضه‌ی وصل‌ایم

عیسا نفسان فیض برند از نفس ما

 

ظهوری

مولانا نورالدین محمد ظهوری‌ی تُرشیزی

[ پایانه‌ی سده‌ی دهم تا آغازه ی یازدهم قمری / هفدهم میلادی]

 

دل را به یک کرشمه‌ی پنهان فروختیم

پُرکار بود مشتری، ارزان فروختیم

جنس دیار عشق به بازار ریختیم

آتش به پنبه، شیشه به سندان فروختیم

سودای کفر و عشق نمی‌شد به نقد دل

ناچار بود، گوهر ایمان فروختیم

سوداییان کاکل زلف‌ایم، دور نیست

گر طعنه‌یی به سنبل و ریحان فروختیم

در مخزن جگر گهری چند جمع بود

دلال گشت دیده، به دامان فروختیم

دیگر زما  مجوی ظهوری سرود عیش

لب را زغم به ناله و افغان فروختیم


نقی

علی نقی کَمَره‌یی

[ پایانه‌ی سده‌ی دهم تا آغازه ی سده‌ی یازدهم قمری / سده‌ی هفدهم میلادی]

 

خوش بود ز تو هر چه شب دوش کشیدیم

هر زهر که دادی همه چون نوش کشیدیم

گردون نتواند که کشد غاشیه۱ی ما

تا غاشیه‌ی عشق تو بر دوش کشیدیم

شاخ‌اش همه شد سرکشی و برگ همه ناز

سروی که به یاد تو در آغوش کشیدیم

از پیرهن چاک گل آن برگ که گفتیم

بر گوش تو ای سرو قباپوش کشیدیم

آن‌ها که تو ز آن زلف و بناگوش کشیدی

کردیم نقی حلقه و در گوش کشیدیم

 

۱.  غاشیه: پوشش زین


 

 
       

 

 
       

بالای صفحه