_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۴۸ ـ جمعه ۸ مهر ۱۳۹۰

  No. 548 - Friday 30 September 2011

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

محمد مختاری

[ ۱۳۷۷ ـ  ۱۳۲۱ خورشیدی /  ۱۹۹۸ـ ۱۹۴۲ میلادی]

حکایت در پنج صحنه

 

 

۱

دری ناگهان چار تاق

و چشمی شتابان

            که بیرون زده‌ست از درون سیاهی

پی‌اش گیسوی خون

برون ریخته‌ست و  وزیده‌ست

                        بر ترس ِ بن بست.

 

 

 

 

۲

خیابان که سر می‌کشد  از خمِ کوچه‌ی تنگ

و مهتاب فرسوده    در رخنه‌ی خاک و دیوار

                                                خود را نهان می‌کند.

شبح می‌رود بام در بام.

 

 

 

 

۳

عزای خیابان  فرو می‌رود در دل برگ

درختان که خم می‌شوند

                        به سمت شتابان گیسو.

فرا می‌جهد روی پلک افق     ابر

و سر می‌نهد در پی ی خون

فرود آمده             دم به دم             برق تیغِ سیاه

 

 

 

 

۴

زمین طی شده‌ست و

                        بریده بریده نفس می‌زند

                                                زیر تیغ شبح

و انگشت‌های اشاره

فرو ریخته تا دم قابی:

                        آیینه‌ی آبنوس

که تا چشم بیند در آن

                        چشم‌هایی‌ست گردان.

 

 

 

 

۵

در آیینه عریان شده شهر

و در حفره‌ی چشم‌هایش در آمیخته خون و قیر.

نهاده‌ست سر بر سر شانه‌ها گیسوی خون

خیابان غم در گریبان

روان       کوچه در کوچه      سرخ و سیاه.

هزاران در چار تاق

جنون پریشان باران.

 

 

فروردین ۱۳۶۵

 


 

 

سعید یوسف

دو شعر

 

۱) خارج

 

ــ چگونه‌ای در خارج؟

ــ چطور بگویم؟

                       مثل قطاری از خط خارج شده

   كه سر به صحرا بگذارد.

 

ــ چه می‌كنی در خارج؟

ــ چطور بگویم؟

                       هر روز ساز خود را برمی‌دارم

   و نم نمك خارج می‌زنم.

 

ــ چگونه می‌بینی خارج را؟

ــ چطور بگویم؟

                      چیزی است خارج از من، می‌فهمی؟

خارج از من.

 

ــ چگونه می‌یابی خود را؟

ــ خارجی

              بی تردید خارجی.

 

 

۲) وطن

 

نه وطن تاس‏ كباب است، نه ابروی به هم پیوسته

نه مس ِ سرچشمه، نفتِ جنوب

نه فریدون و نه جم

نه سه رنگِ پرچم

نه سیلْك است و نه نقشِ رُستم.

 

نه وطن سایه‌ی بیدی است كنار ِ جویی

نه دماوند و نه دربند، نه گرگان، نه طبس‏.

چیست، پس‏؟

(شعر، شاید؟

                 شكر ِ پارسی ِ رفته به هند و بنگال؟

كه همه چیز ِ دگر نیز درآن

بازتابی دارد در همه حال.)

 

چیست پس‏؟

                كـ این گونه

گر كه زیباست، و گر یك‌سره زشت است وطن

ناگزیر است و ضروری‌ست وطن، مثل هوا، مثل نفس‏.

سرنوشت است وطن.

 


 

لیلا کردبچه

دو شعر

 

۱

هربار به تو فکر می کنم

یکی از دکمه هایم شل می شود

انقراض آغوشم یک نسل به تأخیر می افتد

و چیزی به نبضم اضافه می شود

که در شعرهایم نمی گنجد

 

کافیست تو را به نام بخوانم

تا ببینی لکنت عاشقانهترینِ لهجههاست

و چگونه لرزش لب های من

دنیا را به حاشیه می برد

 

دوستت دارم

با تمام واژه هایی که در گلویم گیر کردهاند

و تمام هجاهای غمگینی

که به خاطر تو شعر می شوند

 

دوستت دارم با صدای بلند

دوستت دارم با صدای آهسته

دوستت دارم . . . .

و خواستن تو جنینی است در من

که نه سقط می شود

نه به دنیا می آید

 

۲

انگشتت را

هرجای نقشه خواستی بگذار

فرقی نمی کند

 

تنهایی‌ی من

عمیق ترین جای جهان است

و انگشتان تو هیچ وقت

به عمق فاجعه ‌پی نخواهند برد

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۴۸ ـ جمعه ۸ مهر ۱۳۹۰

  No. 548 - Friday 30 September 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   

 

 

عصمت بخاری

خواجه فخرالدین عصمت‌الله بخاری (نصیری)

[ پایانه ی سده‌ی هشتم تا آغازه ی سده‌ی نهم قمری /  پانزدهم میلادی]

 

آمد بهار و لاله برافروخت مجمرش

سنبل نهاد غالیه بر آتشِ ترش

باز از بنفشه خرده شناس چمن نشاند

فیروزه گرد حقه‌ی یاقوت احمرش

در جیب نافه‌ عطرفروش چمن فشاند

مشک عیار بر سر کافور و عنبرش

خرم حریم جوی که از عکس لاله‌زار

یاقوت آب گشته روان است در برش

نقاش صنع چهره‌گشا شد به باغ و ابر

پر دُرّ سفته گشت بساط مصورش

از نخل سایه بسته چو شب بود طرف باغ

کرد آسمان به شمع شقایق منورش

چون شاه‌گل ز شاخ زمرّد نمود روی

گشتند گل‌رخان همه حیران منظرش

وز طرف باغ عامل مزدوری‌ی تمام

بر باد داد یک به یک اوراق دفترش

دارد هوس که در قدم گل کند نثار

دل‌بسته‌گی‌ی غنچه از آن است بر زرش

تا عندلیب خطبه بخواند به نام گل

سرو از حریر سبز بیاراست منبرش

گل چهره سرخ کرد که در آتش افکند

بهر گلاب بزم خداوند اکبرش

بر تو عروس باغ صبا شد شکوفه ریز

که‌ز حله‌ی سفید کند جامه در برش

خیاط نو بهار برای مزید حسن

کرد آستر ز پرده‌ی والای اخضرش

وز غنچه‌های لاله و در های ژاله دوخت

بر جیب تکمه‌های زر از لعل و گوهرش

تا پیش‌کش کند چو کنیزان صورتی

در بزم عیش پادشه هفت کشورش

نخل بهار دولت الغ‌بیک آن‌که هست

از وَرد عدل گلشن اقبال پربرش


 

شاه طاهر دکنی

شاه طاهر حسینی‌ی خواندی‌ی انجدانی‌ی دکنی

[ سده‌ی دهم قمری / شانزدهم میلادی]

 

برخیز و برکش تیغ کین تا دادن جان بنگری

وز خنجرم بشکاف دل تا داغ پنهان بنگری

سرو از قدت گردد خجل چون سوی باغ آری گذر

گل آب گردد از حیا گر در گلستان بنگری

جایی که آن رشک قمر گردد به خوبی جلوه‌گر

ای دیده شرمت باد اگر در ماه تابان بنگری

در مجلس ما ای خضر از چشمه‌ی حیوان مگو

کـ از شرم بربندی زبان گر لعل جانان بنگری

طاهر ز خود بی‌گانه شو تا آشنای او شوی

وز دیدن خود در گذر تا روی‌اش آسان بنگری

 

 

شریف تبریزی

[ سده‌ی دهم قمری / شانزدهم میلادی]

 

جز خون دلم بی‌تو ز مژگان چه گشاید

زین خار به غیر از گل حرمان چه گشاید

بی‌خط تو از سبزه‌ی نو خیز چه خیزد

بی‌لعل تو از غنچه‌ی خندان چه گشاید

خونابه گشای دل ریشم دگر آمد

تا باز از این رخنه گر چان چه گشاید

ای خضر حیات ابد از نوش لبی جوی

پیداست که از چشمه‌ی حیوان چه گشاید

چون غنچه شریف از گره دل چه به تنگی

دل چاک کن، از چاک گریبان چه گشاید


 

 

شرفِ جهان قزوینی

میرزا شرف‌الدین سیفی‌ی حسنی‌ی قزوینی

(پسر قاضی جهان)

[ سده‌ی دهم قمری / شانزدهم میلادی]

 

۱

ای شوق دیدنت سبب جست و جوی ما

هر دم فزوده در طلبت آرزوی ما

آلوده گشته‌ایم به زرق و ریا کجاست

ساقی که از شراب کند شست و شوی ما؟

کو باده تا به شیشه‌ی گردون زنیم سنگ

تا کی زمانه سنگ زند بر سبوی ما

گر جذبه‌یی نباشد از آن کعبه‌ی مراد

پیداست تا کجا رسد جست و جوی ما

در عشق اگر فسانه شدیم ای شرف چه غم

باشد به گوش یار رسد گفت و گوی ما

 

۲

خوش آن دم کـ از رقیبان با من آن بدخو سخن می‌گفت

بدِ من هرچه می‌گفتند در خلوت به من می‌گفت

فغان کـ از بخت من اکنون ندارد  ره به کوی او

کسی کـ از حال من حرفی به آن پیمان‌شکن می‌گفت

شدم خوش‌دل بسی از خشم پنهان‌اش چو در مجلس

پی‌ی دفع گمان دیگران با من سخن می‌گفت









 

 
       

 

 
       

بالای صفحه