_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۴۵ ـ جمعه ۱۸ شهریور ۱۳۹۰

  No. 545 - Friday 9 September 2011

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

فرخ تمیمی

[ ۱۳۸۱ ـ ۱۳۱۲ خورشیدی / ۲۰۰۲ ـ ۱۹۳۳ میلادی ]

 

گل باران

 

در آسمانْ  گُدار پندار روز ِ من

لالای  مهربان   قلم با رنگ

آورده  از تصوّر و تصویر

رویای  سبز و سرخ و آبی ِخوشتاب

چونان‌که    طیف  منشور آفتاب .

 

 

شعرم 

وقتی  نگاره‌های  تُو را دید

لب‌خنده  زد

پرسید :

- هان !  آشنا

گه‌گاه  می شنیدمت  از دور دورها

                                        امّا

غایب نبوده‌ای

در گفته‌های ما.

 

 

 سبزینه های  بودن،  بر بوم ِ  رنگ رنگ

 دیدم  که هیچ‌وقت

                  دستی  تکان  نمی‌دهد

آن  نیلی‌ی  شکسته   اُفتان و خیزان  را

بر  مرده‌گان  نشاید  خواندن ، باری

        از حشمت ِ همیشه‌ی بیداران :

نقش ِ هزار گرته‌ی ایمان .

 

 

من ، حتّا

یک لحظه هم

دلْ دلْ نکرده ام

تا از  گُلابدان *

ره  وا کنم  به سوی  گلستان

جایی که ژاله  می بارد

شاید بهار باشد و گل - باران.

 

 

پس ، حرمت  قلم را ، با رنگ

طرح نویی درافکن

در آسمان  گنبد دل‌گیر

(  تا  سوختبار  روشنْ  ماندن  را

  با هیات  ستاره‌ی شبگیر  )

بر دوش  خویش  هیمه  بیارد

انسان  روز  حادثه و تدبیر .

 

 

* اشاره به بیتی از مولوی :

چون که گُل رفت و گلستان شد خراب /   بوی گل را از که جوییم، از گلاب

 






 

 

اورنگ خضرایی

[۱۳۷۸ ـ ۱۳۲۱ خورشیدی /   ۱۹۹۹ ـ ۱۹۴۲ ]

 

اعتراف‌ها

 

(۱)

در لحظه‌ی تولد، این باران

دیوانه می‌گریزم

تا عطر قطره‌های قدیمی غشق را

در جنگل به مه نشسته

                        پراکنده‌تر کنم.

امّا هجوم واژه

            تخته پاره‌های شتابم را

ناگاه، در هیاهوی موجی سرخ

                                پریشنده

                                    می برد

تا لجه‌های جادوی ماخولیای۱ خون

 

 

(۲)

گل داده‌اند آینه‌ها در برابرم

ماه

   از بلند انس

شعر از میان بستر اسطوره .

 

عطر شگفتی از همه سو جاری‌ست.

 

این خرقه را چگونه پوشاندی ؟

بر من

            چگونه پوشاندی ؟

ماه بلند انس!

 

 

۱. ماخولیا: مالیخولیا ، نوعی جنون است


 

بتول عزیزپور

با صد طبل عزا

 

یاد که می‌شکفد

         در دل باد

آه که می‌دمد از

         سینه‌ی ماه

کوه که می‌رمد از

         توفنده ی رعد

یار

یار ِ من

با عطسه‌ی یک ستاره برمی‌خیزد

به پریشانی می‌ماند

                     جونده

یا آشفته‌گی‌ی آهو

                     در شقیقه‌ی صید

با صد طبل عزا

         مشوش می‌کند مرا

با صد شیهه‌ی

         آویخته از گلوی زخمی

آن راهوار

ودیعه می‌دهد

         سکه‌های درشت

                     آغوش به خون

                                 یاران شهید

 

می‌سپارد

فراموشی را با من

تا که ببارد از غروب خویش

درد می‌شود

دور می‌شود.

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۴۵ ـ جمعه ۱۸ شهریور ۱۳۹۰

  No. 545 - Friday 9 September 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   

 

 

ابن حُسام

شمس الدین محمدِ بن حسام‌الدین خوسفی‌ی قهستانی

[سده‌ی نهم هجری قمری / پانزدهم میلادی]

 

ابر آمد از هوا که شود میزبان برف

از قاف تا به قاف بگسترد خوان برف

پرویزن هواست که بر سفره ی زمین

شد آرد بیز از کف قسمت رسان برف

روی هوا گرفته به محلوج شد، مگیر

نداف باد مشته بزد بر کمان برف

بر کارگاه برف نسیج سفید بافت

نساج ابرو باد هم از ریسمان برف

شش گشت آسمان و زمین هشت شد که چرخ

افگند بر زمین ز هوا آسمان برف

زآنسان فسرده گشت زمین کـ ا‌ز نهیب باد

سر در کشید زیر لحاف  گران برف

اندر میان برف نگه کن به جرم کوه

گویی که لقمه‌یی ست نهان در دهان برف

از جرم پشته‌ها که بر او برف توده شد

اندر قطار پشته ببین اشتران برف

میدان خاک با همه وسعت بدان رسید

کامکان آن نماند که ماند مکان برف

ماهی به زیر گاو شکم بر زمین نهاد

کو را نبُد تحمل بارگران برف

بر روی اب کشتی هفت آشکوی۱ خاک

گویی روانه می شود از بادبان برف

تا آتش فلک بکند برف را چو آب

میغ سیاه آمد و شد سایبان برف

گشت از دمه دم و نفس صبح زمهریر

از سردی‌ی دمادم کافور سان برف

چون زمهریر پای کواکب فسرده ماند

از بس که رفت شب همه شب کاروان برف

اوتاد بود کوه که بر دوش او فگند

پیر سفیدپوش هوا طیلسان برف

افسرده گشت نوک قلم در بنان تیر

شد جامه‌تر ز خامه‌ی من در بیان برف

زهره لحاف عنبری افگند بر کتف

کــ او را مگر ضرر نرسد از زیان برف

شاید که آفتاب گریزد به برج شیر

کـ آتش خوش است خاصه به وقت قران برف

بهرام را چو میغ بیافسرد دست  تیغ

در معرض معارضه‌ی پهلوان برف

دستور چرخ صدر وزارت مآب را

بگذاشت تا کرانه کند از کران برف

کیوان که برج قلعه‌ی هفتم رواق اوست

بر بام هفت زاویه شد دیده‌بان برف

نسرین۲ چرخ اگر بپرّند از مقام خویش

رفتن مجال‌شان نبود زآشیان برف

سردی‌ی آب آتش خورشید را بکشت

آری نبود تابش او را توان برف

میغ از حیای باد که او پرده می‌گشاد

در سر کشید چادر دوشیزه‌گان برف

و ز امتزاج آب و هوا در حریم باغ

گشتند شاخ‌ها همه آبستنان برف

اشجار قایمات شد از برف راکعات

از انتشار دمدمه‌ی بی‌کران برف

از اختلاط آبی و بادی به یک دگر

بطن هوا و پشت زمین گشت کانِ برف

 

>>> دنباله در ستون سمت چپ>>>

 

>>> دنباله از ستون سمت راست>>>

 

گر پوستین کنیم زره بر بدن رواست

از دست مشت و قاپوی قاپوچیان۳ برف

هرچ آشکار بُد همه از برف شد نهان

تا خود چه آشکار شود از نهان برف

آیا بود که طالع خورشید گرم دل

دل گرمی‌یی کند که سرآید زمان برف

باد سبک رکاب شود مرکب سحاب

خالی کند خیال هوا از هوان۴ برف

از برج آب صیقلی‌ی آتشین روز

ز آیینه‌ی زمین ببرد موریان برف

طفل رضیع۵ خاک زمین را دهند شیر

چون مادران با شفقت دایه‌گان برف

طباخ آفتاب به جوش آورد زمین

تا غایتی که آب شود استخوان برف

تا بنگری ز رایحه ی باد نوبهار

ریحان دمد ز کوکب سنبل دمان برف

 

۱. آشکو: اشکوب، سقف

۲. نسرین: جمع نسر : دو ستاره است که نسر نامیده شده ، نسر طایر و نسر واقع.  آن دو ستاره را به فارسی دو شاهین گویند.

۳. قاپو: دروازه (ترکی) قاپوچی: دروازه بان

۴. هوان:  ناتوانی

۵. رضیع: شیرخواره

 


 

سیمی

محمّد (عبدالله) سیمی‌ی نیشابوری

[سده‌ی نهم هجری قمری / پانزدهم میلادی]

 

اي دل به‌كام خويش جهان را تو ديده گير

دروى هزار سال چونوح آرميده گير

تركان تنگ چشم وسهى قد وخوش خرام

سيب ذقن گزيده ولب‌ها مكيده گير

هر گنج و هر خزانه كه شاهان نهاده اند

آن گنج و آن خزانه به دست آوريده گير

هر پرده‌یى كه هست به بلغار وچين و روم

زآن‌ها براى خويش قباها بريده گير

سيمين تن تو چون قفس وروح هم‌چو مرغ

روزى قفس شكسته ومرغش پريده گير


 

آذری

شیخ فخرالدین حمزه توسی‌ی اسفراینی‌ی بیهقی آذری

[سده‌ی نهم هجری قمری / پانزدهم میلادی]

 

ما رخت دل به منزل حیرت کشیده‌ایم

خط بر سواد خطّه‌ی راحت کشیده‌ایم

تا شد کلید مخزن همّت به دست ما

در چشم حرص کُحل قناعت کشیده‌ایم

ای دل متاع حادثه نقدی‌ست کم عیار

بسیار در ترازوی همت کشیده‌ایم

ما مست آن می‌ایم که در مجلس ازل

با آذری ز جام محبت کشیده‌ایم

فردا حساب حشر نیاید به چشم ما

در جنب محنتی که ز فرقت کشیده‌ایم

 
       

 

 
       

بالای صفحه