_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۴۴ ـ جمعه ۱۱ شهریور ۱۳۹۰

  No. 544 - Friday 2 September 2011

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

منوچهر نیستانی

[۱۳۶۰ ـ  ۱۳۱۵ خورشیدی / ۱۹۸۲  ـ ۱۹۳۶ میلادی]

دو شعر

 

 

۱) ستاره‌ها

 

 

دیدم ستاره‌گان را ، خاموش

در پشتِ میله‌های اسارت

گفتم: نمی‌گذارند آیا؟

 

دیدم ستاره‌های طلایی را

بندی‌ی میخ‌کوب حقارت

بر شانه‌ی امیران

گفتم :

بر خلق تا بتازند آیا !

 

 

5

 

 

روشن،

            رها و سرخ، همین یک ستاره بود

بر قله‌ی رفیع سر انگشت پنج بهر

( این پنجه‌ی ستبر زمان کوب

این پنجه‌ی بزرگ زمین‌ساز)

پیوسته با طلوع و طهارت

این پنج بهر خاک به خود گفتم :

                                    سر بر نمی‌فرازند آیا؟

 

 

 

 

۲)  سکه در چشمه

 

 

تو - نیستی - (و چه گل‌ها که با بهاران اند)

ترانه خوان تو - من نیستم - هزاران اند.

نثار راه تو یک آسمان شقایق سرخ،

که گوهران دل افروز شب کناران اند.

گریست، تلخ که: صحرای آسمان خالی است!

ستاره‌های در او چشم های ماران‌اند!

نشان مهرگیاهی در این کویر که دید،

        -  ز مهر و مه - که در این راه رهسپاران اند ؟.  . .

        - ولی، نه! این همه الماس‌گونه - در دل شب -

نه سکه‌اند که در قعر چشمه ساران‌اند ؟

همین تلألؤ الماس‌گونه، می‌گوید،

که باز، بست امید بی‌شماران‌اند . . .

تو - تشنه کام به صحرا دمیده! -  دل خوش دار

که ابرهای سیه، مژده‌های باران‌اند.

نشسته سر به گریبان - کسی چه می‌داند؟ -

که در سواحل شب خیل سوگواران اند . . .

امیدها، که به دل داشتیم - می بینی؟-

که ساقه های لگدکوب روزگاران اند. . .

ترا به مزرع بی انتهای زرد غروب،

انیس محرم هر روزه کوهساران اند.

چراغ جادوی چشمان سبز او روشن!

که نیک عهد وفا را نگاهداران اند

 








 

 

محمد خلیلی

روی مهتابی

 

سیمینه‌ی تن

            سیمینه‌ی گیسو

می‌خواند ماه

            در مهتابی.

 

 

افشانده است

تره‌ی نیلی را

            بر شب

نیلوفر کبود.

 

 

دیگر

            از این فراز تارمی

تا جان پناه ستاره

            راهی نیست؛

فقط، شکفتن یک تبسم کوتاه

و

شکستن یک آه

            در نگاه.

 

 

این‌جا

            کنار پنجره

                        می‌خواند ماه.

           


 

فریده حسن‌زاده

عاشقانه‌تر

 

و معراج عشق

            پایان می‌گیرد، اکنون.

در فصل دهم

            که نوبت برهنه‌گان است

پیراهنی می‌پوشم

عریان‌تر از همه‌ی آبی‌های نهان

                        در پایان خشم

                        در حافظه‌ی چشم‌های تو

و چنین باش با من را

                        چنان‌تر می‌شوم.

بیابان وحشی باران خورده

خود را

     به آتش ‌نوازهای شعر باد

                             می‌سپارد

مهربانی و غرش می‌کند

                        برق می‌زند

پولک می‌افشاند دیگر

            ایثار خسته‌اش

                        از آن‌گاه . . .

 

می‌دانم

این سکوت روشن سپیده‌وار

                           فرار

دارد گرگ‌های خاطره را بو می‌کشد.

و سگان سرگردانی

                تنهایند و می‌ترسند . . .

 

بر کرانه‌ی دل‌تنگ امّا،

            خورشید است

                  آویخته در آونگ طبیعی‌ی دریای شوربخت

 

و غروب

            کامل است

                        از این پندار

یا از نگاه و لب‌خنده‌یی

                        که در تو هست می شود.

 

و معراج عشق

            در اندوه و زلالی

                        دارد بیدار می‌شود.

 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۴۴ ـ جمعه ۱۱ شهریور ۱۳۹۰

  No. 544 - Friday 2 September 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   

 

 

حافظ شیراز

خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی

[سده‌ی هشتم ‌قمری / چهاردهم میلادی]

 

حال دل با تو گفتنم هوس است

خبر دل شنفتنم هوس است

طمع خام بين که قصّه‌ی فاش

از رقيبان نهفتنم هوس است

شب قدری چنين عزيز و شريف

با تو تا روز خفتنم هوس است

وه که دردانه‌یی چنين نازک

در شب تار سفتنم هوس است

ای صبا امشبم مدد فرمای

که سحرگه شکفتنم هوس است

از برای شرف به نوک مژه

خاک راه تو رُفتنم هوس است

هم‌چو حافظ به رغم مدعيان

شعر رندانه گفتنم هوس است


 

شرف یزدی

شرف‌الدین علی یزدی مخدوم

[ پایانه ی سده‌ی هشتم تا آغازه ی  نهم قمری /  پانزدهم میلادی]

 

عشق از درم در آمد و دل راه کو گرفت

ایمن نمی‌توان شد از این راه کو گرفت

رسمی که از سیاه دلی سنبلت نهاد

ریحان خط برآمد و خوش خوش بر او گرفت

بگذشت  باد دوش ز زلفت به چابکی

و آن تره برفشاند و جهانی به بو گرفت

زلف تو سر کشید و به گردن در اوفتاد

می‌بایدش به حلقه ی رندان گلو گرفت

بر تاق ابرویش منه ای شیخ ساده ، دل

کـ آن را به خویش‌تن نتوانی فرو گرفت

دانی که برد پی به سرِ سِرّ خم شرف

صافی دلی چو جام که قبض از سبو گرفت


 

خیالی

احمد خیالی‌ی بخارایی

[ سده‌ی نهم قمری / پانزدهم میلادی]

 

ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول و تو غایب زمیانه

گه معتكف دیرم وگه ساكن مسجد

یعنی كه تو را مى‌طلبم خانه به خانه

حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

او خانه همی جوید و من صاحب خانه

مقصود  من از كعبه و بت‌خانه توای، تو

مقصود توای، كعبه و بت‌خانه بهانه

چون در همه جا عكس رخ یار توان دید

دیوانه نی‌ام من كه روم خانه به خانه

هركس به زبانی صفت حمد توگوید

مطرب به غزل‌خوانی و قُمری به ترانه

تقصیـر خیالی بــه امید كرم توست

یعنی كه گنه را به از این نیست بهانه

 

لطفِ نیشابوری

مولانا لطف‌الله نیشابوری

[پایانه‌ی سده‌ی هشتم تا آغازه ی  نهم ‌قمری / چهاردهم میلادی]

 

ياد شب و روزي که مرا يار قرين بود

 با يار قرين کلبه من خلد برين بود

با طالعم اجرام به تثلیث قران داشت

تا بارخ دل‌خواه همه کام قرین بود

دیوان عرب چشم مرا منظر و منظور

دوران پدر بخت مرا یار و معین بود

عیشی به مرادم بُد و کاری بگشادم

یُسری به یسارم بُد و یمنی به یمین بود

برد و قصب من ز یمن بود و ز شُشتر

داه۱ و رهی۲ از مملکت رای۳ و تکین۴ بود

در رشته‌ی نطقم در نظم ار چه بها داشت

در مخزن فکرم گهر نظم دفین بود

 نه بیم تنم بود،  نه تشویش دلم بود

 نه فکر به دنیا و نه تکلیف به دین بود

 عمری دگر از گردش چرخ روش دهر

 دل در گرو مهر و مه و زهره جبین بود

در ملک دلم تحفه ی جان بُد غم جانان

بر خاتم دل مهر بُتان مهر نگین بود

بُد شیفته‌ی منطق من آن که عطارد

بر منطقه از خرمن او سنبله چین بود

کردی زمدیح و غزلم رامش و نازش

گر شاه زمان بود،  وَگر ماه زمین بود

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

امروز بری گشته ز عیش است بدین سان

آن دل که رهی را به غم عشق رهین بود

از دست شد آن مست که در میکده‌ی عشق

از بوده و نابوده  نه خرم نه حزین بود

 چون عمر گرانمایه‌ی من در سر دل رفت

 رفت از دل من آن‌چه ز دل‌خواه گزین بود

واقع همه‌گویی که خیالی بُد و خوابی

کـ اندر نظر چشم و دل واقعه بین بود

گفتم ز ره تیز حوادث بگریزم

از شستِ قضا دهر کمان کش به کمین بود

جز غبن همه ساله و هر زوز نبُد هیچ

سودی که مرا حاصل از ایام و سنین بود

در قصر سپنجی‌ی جهان خاطر مارا

یک ناز و نوا بود و صد اندوه و انین۵ بود

 گویی اسد طالع من، روز ولودم

 با نور فلک،در کشش و کوشش و کین بود

 گویند دل لطف جگر خسته و شیداست

 اکنون نه چنین است،که تا بود چنین بود

 

۱. داه: خدمتکار

۲. رهی: غلام

۳. مملکت رای : هندوستان

۴. مملکت تکین : ترکستان

۵. انین:  ناله





 

 
       

 

 
       

بالای صفحه