_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۴۱ ـ جمعه ۲۱ مرداد ۱۳۹۰

  No. 541 - Friday 12 August 2011

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

اسماعیل خویی

غزلواره‌ی دیرانگی ( ۲ )

 

 

می خواستم پلنگی باشم

بر قلّه‌ی پگاهِ بر آینده از شکافِ گریبان‌ات،

آری،

می خواستم پلنگی باشم جادو شده،

هم در دمِ جهیدنِ دیوانه وارِ او

سوی نگاهِ ماه‌پری در سپهر خیال‌ات

که آسمانِ "نروانا"ی ام را

                        مهتابی می کند؛

و آرامش ِ زلال ام را

در نابی‌ی نبودن

              آبی می کند.

 

 

 

امّا نشد،

      نمی شود،

               آه!

این چیست،

در بافتارِ یاخته های‌ام،

                       این چیست

که، در دمی فشرده تر از ناگهان،

 هر خواست و نخواستِ زیبا را

                                    در جان ام

                                              می پیراند؛

و هر چه، هر چه بیرون از کی‌کجاکده‌ی رویا را

                                                         در جهان‌ام

                                                                   می میراند؟!

 

 

 

هی!

بانوی نازُکانگی‌ی برگِ گل

که واقعیتِ تو به جُز رویا نیست!

دیر آمدی . . .

یا

 فرقی نمی کند ،

دیر آمدم.

ببین:

اینی که هست

-   این که من ام -

دیگر پلنگ نیست:

یک گُربه است ،

گُربگکی دست آموز،

چله نشین ِ گوشه ی سردابی از نتوانستن،

نشخوار گارِ یادهای تا به  همین دیروز...

 

و . . . نه! نه، بی گناهکِ من!

گریه نیز

کارآتر از نگفتن یا گفتن نیست.

و چاره نیست . . .

               نیست . . .

                     و گر هست،

جز در شکنجه زارِ۱ پذیرفتن نیست.

 

یکم شهریور۱۳۸۹ ـ بیدرکجای لندن

 

۱. شکنجه‌زار را شکنجه‌گاه نیز می‌توان خواند.

 

مودب میرعلایی

نگران

 

این جا که من‌ام

هر صبح روشن می شود

 بی آن که  طلوع کند

 

و هر بعد از ظهر می بینم

 که از همان جایی که غروب نکرده است

بازهم غروب نمی کند

 

همین طور مات می مانم

 

حتی اگر یک روزهم  بر حسب اتفاق  آمد

و غروب کرد

باز  هم

هیچ کاری نمی کنم

می ایستم و نگرانم

تا شب بیاید

 و فردا باز نیاید

 

پاییز ۲۰۰۸

 


 

حسنا صدقی

سه شعر

 

۱

من خیس خیال آب بازی‌ام

در این ظهر داغ تابستانی

کنار نفس های رود

بهانه‌ی آرامشم دهید

ای ساده ثانیه‌های سرخوش زیستن.

 

۲

ابتدای بغض را به انتهای سکوت بخشیدم

واژه‌ها را قسم داده‌ام به بی وزنی

کرشمه را تا به کلام نیاویزد

چشم را تا به اشک . . .

 

۳

برفی‌ترین خاستگاه آرزوهای من

بلندای نگاه تو

سکوت، ساده، نمناک

برف، سپید، پاک

من

تو

و دیگر چه باک ؟

 


 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۴۱ ـ جمعه ۲۱ مرداد ۱۳۹۰

  No. 541 - Friday 12 August 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   

 

 

امین بَلْیانی

شیخ‌الاسلام امین‌الدین محمد بَلیانی‌ی کازرونی

[ سده‌ی هشتم قمری / چهاردهم میلادی]

 

از عشق نام هست ولی کس نشان ندید

سیمرغ عشق در دو جهان آشیان ندید

سیّاح عشق بس که بپیمود شرق و غرب

در هیچ گوشه‌یی اثر کاروان ندید

جان از برای چینه‌ی شهباز عشق چیست

یک دانه طعمه در همه آفاق و ، آن ندید

سرگشته‌کان وادی‌ی عشق اندر این طلب

جان داده‌اند و کس اثری ز آن عیان ندید

چرخ کبودپوش هم از شور و شرّ ِ عشق

صد قرن گشت گِرد و خود از او نشان ندید

ز آواره‌گان بادیه‌ی عشق از انتظار

دل‌ها کباب گشت و یکی کام جان ندید

کَونَین غرق گشت و کس آگه ز عشق نیست

بی‌چاره دل عجب‌تر از این داستان ندید

در عالم وجود و عدم شه‌سوار دل

عمری به سر دوید و کنار و کران ندید

از عشق اگر چه دل نه مراد و نه کام دید

جانم ز تیغ عشق خلاص و امان ندید

انوار کاینات ز عشق است و ای عجب

کـ ا‌ز غایت ظهور کس آن را نهان ندید

دل خواست تا به حیله بدوزد قبای عشق

سوزن شکست و پا و سر ریسمان ندید

دردا کـ از این حدیث دل ِ شور بختِ ما

جز جور بی‌کرانه‌ی دور زمان ندید


 

عمادِ فقیه

شیخ‌الاسلام خواجه عماد‌الدین علی فقیه کرمانی

[ سده‌ی هشتم قمری / چهاردهم میلادی]

 

ای چراغ چشم جان‌ها روی تو

یک سر موی از میان تا موی تو

بر نیارد سر چو نیلوفر ز آب

چشم من بی‌افتاب روی تو

نافه‌ی مشک ختن در نافِ شب

گفته ذکر حلقه ی گیسوی تو

با لب‌ات کوثر زند لافی ولی

می‌رود آب بهشت از کوی تو

از قبا بگشای بندی  تا مرا

صد گره بگشاید از پهلوی تو

می‌نهادم هر نفس از بی‌خودی

چون علم سر دوش بر بازوی تو

ظاهرم با خلق و باطن همره‌ات

دیده‌ام با غیر و خاطر سوی تو

هم‌چو زلف‌ات بی سر و سامان شدم

گر شدم یک لحظه همزانو ی تو

برنتابد تا ابد جان عماد

روی دل از قبله‌ی ابروی تو

 

سیّد عَضُد

سیّد عَضُدالدّین یزدی

[ سده‌ی هشتم قمری / چهاردهم میلادی]

 

خوشا شمیم شمالی که آید از راه‌اش

شمامه‌یی به من آرد ز خاک درگاه‌اش

مگر نسیم سحر رحمتی کند ور نه

که می‌کند ز من و حال زارم آگاه‌اش

چه سال‌هاست که سوزد دلم در این سودا

که سر چو شمع برآرم شبی به خرگاه‌اش

شب دراز به مهتاب می‌نهم در پیش

خیال تره‌ی شبگون و روی چون ماه‌اش

چه آه‌ها که بر آرم ز سینه بر گذرش

چه اشک‌ها که ببارم ز دیده بر راه‌اش

دل‌ام امید به قدّ ِ بلند او بسته‌ست

چه سود همّتِ عالی و دست کوتاه‌اش

در آن زمان که عضد رخ نهد به خاک لحد

به جان او که بود هم‌چنان هواخواه‌اش

 


 

جلالِ عَضُد

سیّد جلال‌الدین یزدی

پسر سید عضد‌الدین

[ سده‌ی هشتم قمری / چهاردهم میلادی]

 

دارم غم نهانی و پیدا نمی‌کنم

با کس حکایت دل شیدا نمی‌کنم

دی، ماه را به روی تو تشبیه کرده‌ام

و امروز سر ز شرم به بالا نمی‌کنم

آخر تو بازده به کَرَم جان زار ِ من

گیرم که من ز شرم تقاضا نمی‌کنم

خود دانی این‌قدر که دلِ من تو برده‌ای

گیرم که من به روی تو پیدا نمی‌کنم

در دل به جز هوای تو را ره نمی‌دهم

در سر به‌جز خیال تو را جا نمی‌کنم

دیده به قصد خون دلم سعی می‌کند

من قصد خون خویش به عمدا نمی‌کنم

تا کرده‌ام تفرّج بستان عارض‌ات

دیگر به هیچ نوع تماشا نمی‌کنم

بحر از کجا و چشم گُهَربارم از کجا

من قطره‌یی مساوی‌ی دریا نمی‌کنم

تا دیدم از هوای رخ‌ات گریه‌ی جلال

دیگر حدیث ماه و ثرّیا نمی‌کنم

 





 

 
       

 

 
       

بالای صفحه