_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۳۷ ـ جمعه ۲۴ تیر ۱۳۹۰

  No. 537 - Friday 15 July 2011

 
 

 

 

 
 

   

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

منوچهر آتشی

[ ۱۳۸۴ ـ ۱۳۱۰ خورشیدی / ۲۰۰۵ ـ ۱۹۳۲ میلادی ]

نخستین شبِ رستم پس از کشتنِ سهراب

 

 

 

 

گواهانِ سرنوشت

 ــ فراز چکاد تفته‌ی تفتان

( به نوش‌خواری )

زاری نمی‌کنند.

                        بازی تمام شده است

                        یکی رفته به خواری

                        یکی مانده به زاری

                        ما را دیگر ــ تا فرمان دیگر

                        کاری نمانده است

 

سایه‌ی پریشان در آرواره‌ی شب

(می‌جوندش و جویده نمی‌شود)

 

فروافتاده به کابوسی ــ از بیداری‌ی دل‌خواه

                                                 یا

برون خزیده از رؤیایی در کابوسی‌ی ناگاه؟

. . . . . .

(می‌جوندش و جویده نمی‌شود

ــ سایه‌ی پریشان

در آرواره ی تاریکی.)

 

 

آرواره‌های آقاقی

دندان‌های دراز و سفید در ابر ــ در خون آبی‌ی تاریک ــ

می‌کوبندش به هر طرف ــ به چپ و راست ، بالا و پایین

تا بشکند ــ نمی‌شکند. امّا، تا جویده شود

. . . . . .

پریشان است ــ سایه سترگ پریشان است

واهشته خویش را به دندان‌های آذرخشی و نفسِ تلخِ تُندر:

 

            [ چه می‌شد اگر می‌شناختم اش از نگاه نخست؟

            خروشی شاد چاشنی‌ی فردوس‌ی در لحظه؟

            هیابانگِ سواران و بوری‌ی دشمنان و انیران؟

            . . . . . .

            کاووس چه ؟

            . . . . . .

            هه! مردک ! نشخوار چه می‌کنی یاوه؟

 

 

           

            انگار

            به راستی

            هرگز نمی‌شناخته‌ایش!

            انگار زیر سینه‌ی سنگین‌ات

            هرگز ستاره‌یی نجهیده‌ست از سحابی‌ی وزنده‌ی جانی

انگار

            هرگز نرفته بوده‌ای به سمنگانی !]

 

 

در خون و درد و زخمِ انیاب آذرخشی

لختی می‌آرمد

و پلک می‌افشارد برهم

تا باز

پژواک دور دستِ ژرفای خویش بشنود:

            [ بازی

            تکرار می‌شداگر، مردک!

            بـ . . .به راستی چه کار می‌کردی؟

            . . . . . .

. . . . . .

            می‌کشتم‌اش

             . . . . .

            . . . . . . ]

 

 

>>> دنباله در ستون سمت چپ >>>

 

>>> دنباله از ستون سمت راست >>>

 

ناگاه

از این جواب ناباور درون

آشفته می‌جهد:

[ چه؟ . . . چه؟ . . . چه گفتم؟

. . . . . .

امّا . . . برای چه آخر ؟

. . . . . .

آخر مگر کدام فرشته، کدام پتیاره

جا داده این ودیعه در انبان تقدیرم؟

ــ کاووس؟ نه! اهورا؟ یا اهرمن؟

امّا مگر نه اهورای من اهرمنِ توران است

چگونه پس، اهریمن آنان اهورای من شده است

راز نهانِ این تقدیر

پس چیست؟ پس کجاست؟]

 

 

واهشته خویش را به دندان‌های آذرخشی و آرواره‌ی آقاقی

و خونِ هذیان‌اش را می‌شوید باران

. . . . . .

لختی

تن سفت می‌کند

ــ نیمی درخت و نیم سایه ــ

و ناگهان در عصیانی کیهانی

گُرمُشت۱ می‌زند بر آرواره‌ی شب

و در سپیده‌دمِ اَبرَز۲ ، می‌تکاند دامان و فرامی‌رود از کوه

و زیر بال ارغوانی‌ی سهراب می‌خواند:

            [آری فرزندم!

            می‌کشتم‌ات

            ــ من راز آن را درست نمی‌دانم ــ امّا می‌دانم

            اگر چنین نمی‌شد چه می‌شد:

            دو نام

            دو نامِ نام‌آور ــ دو ایزد ــ افسانه

            گُم و فراموش بودند اکنون

            از دفتر زمانه

            . . . . . .

و این جهانِ مخنث

مگر چه دارد تا سرد و یاوه نباشد

            جز این نام‌ها؟]

 

 

تفتانِ تفته آه می‌کشد امّا:

بازی تمام نخواهد شد

تا رخش با غروب خونین‌اش ــ در خندق دروج ــ

شب را فراز عرصه‌ی اسطوره

خالی کند

وآن نابرادر نحس پشت چنار ناپاکش

از خنده ریسه برود . . .

 

پاییز ۱۳۶۹

 

۱.  گُرمُشت: مشت قوی و درشت (در گویش جنوبی)

۲. اَبرَز: ظاهرتر. آشکارتر.
 


 

آزیتا قهرمان

زنی که آمد مرا بپوشد

 

حتا شبیه دریایی

با قایق های  پیر

زیباتر نشد زنی که آمد مرا بپوشد

ترس ها   در خطوط آبی لو می‌روند

 

از ما یکی می خواست

خود را به شعر بیاویزد

دومی منقار خونی‌ی تو را

در زخم چرخاند و رفت

ملال زاییدن را کند کرده بود

و خسته‌گی 

روی دویدن دهان اسب می کشید

شراب  را چکیدم

و پاییز دیگری انگورها را نوشت

تمام روزهایی که پاره کرده ای

در حروف غایب فشارم می دهد

درد را لیسیده‌ای

و چشمان سیاه

 اعتنایی به زوزه ها  نداشت 

 

شعر    قدم‌های آهسته‌یی  بود

از تقلید  پرنده در گودی‌ی زمین . . .

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۳۷ ـ جمعه ۲۴ تیر ۱۳۹۰

  No. 537 - Friday 15 July 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   

 

 

رکنِ دعویدار

ملک‌الشعرا مولانا قاضی امام رکن‌الدین محمد دعویدار قمی

[ پایانه‌ی سده ششم تا آغازه‌ی هفتم هجری قمری /  سیزدهم میلادی]

 

دوش آن‌زمان کـ انجم همی کردند ساز انجمن

دست قضا این شمع زر برداشت زاین سیمین لگن

این لعبتان خوش لقا، در جلوه با زیب و بها

هم‌چون به بستان از صبا روی عروسان چمن

من فارغ از هر نیک و بد، حیران شده در کار خود

در وقت صبحی با خرد راندم ز هر جنسی سخن

کــ ای نایب روح‌الامین وی خوش حریف به نشین

نالان‌ام و اندوهگین دریاب آخر کارِ من

از دست گردون خسته‌ام یک لحظه خوش ننشسته‌ام

کـ او می کند سرگشته‌ام پیوسته هم‌چون خویشتن

هرگز نبخشاید مرا در غم بفرساید مرا

هر دم بیافزاید مرا اندوه جان و رنجِ تن

بر بی هنر دارد نظر زیرا که کم دارد هنر

هر روز با تیغ و سپر آرد به من برتاختن

می‌دارم از جورش فغان می‌خواهم از مکرش امان

کم در مضیق امتحان هر روز دارد ممتحن

دارم شکایت زو بسی کور است میل هر خسی

لیکن چه غم دارد کسی که‌ش چون تو باشد رایزن

بنمای راهِ روشن‌ام ترتیب ده یک مسکنم

تا رخت بیرون افکنم زین محنت آباد حَزَن

اندر جواب آمد خرد گفت این سخن کی درخورد

بر چون تویی این بگذرد با این همه ذهن و فطن

آخر نه مردی عاقلی از چیست این بی‌حاصلی

شاید کـ ازین سان غافلی از درگه شاه زَمَن

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . 

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . 


 

ضیا خجندی

خواجه ضیاءالدین مسعود خجندی‌‌ی پارسی

[پایانه‌ی سده‌ی ششم تا آغازه‌ی هفتم قمری / سیزدهم میلادی]

 

ای از خیال روی توام لاله‌زار چشم

تا کی بود ز عشق توام لاله‌بار چشم

اشکی که داشت چشم من افتاد در کنار

زین پس به جای اشک فتد در کنار چشم

بی جستن هوای تو نبود به جای دل

بی دیدن جمال تو ناید به کار چشم

هر چند کـ از فراق تو دل را قرار نیست

گیرد همی به خون دل اندر قرار چشم

گر آتش فراق تو در دل زند شرار

حالی بسوزد از اثر آن شرار چشم

بی سبزه‌ی خط تو مرا  در هوای تو

گشت از خیال سرو قدت جویبار چشم

بر گردن خیال تو بندد عروس‌وار

تا روز هر شبی گهر شاهوار چشم

تو کبک خوش خرامی و بر روی تو مرا

پیوسته بازمانده برای شکار چشم

ز آن پس که شد سپید مرا ای بنفشه زلف

بی نرگس سیاه تو از انتظار چشم

دولت نگر که چون شده این تیره روز را

روشن ز خاک بارگه شهریار چشم

 

شمس طبسی

شمس‌الدین محمد طبسی

[پایانه‌ی سده‌ی ششم تا آغازه‌ی سده‌ی هفتم قمری / سیزدهم میلادی]

 

یک روز بشکنم درِِ زندان روزگار

بیرون جهم ز کلبه‌ی احزان روزگار

دانی که عقل را نتوان دید بیش از این

در چنگِ غصّه مانده ز دستان۱ روزگار

چند از نبرد حادثه، یک ره برای عقل

بیرون جهان ز رخنه‌ی میدان روزگار

تا زیر این حدیقه‌ی سبزی۲ طمع مدار

شاخ طرب ز ساقه‌ی دوران روزگار

چون عندلیب ناطقه از غصه‌ لال شد

زین پس نگر به طایر بستان روزگار

جان را به بارگاه اَمَل شحنه‌یی شمر

اقطاع غم گرفته ز دیوان روزگار

ای صبح رستخیز، بزن تیغ تا دهم

خود را امان ز ظلمت زندان روزگار

ای پرتو قبول، منِِ تیره روز را

مگذار بیش در شب حرمان روزگار

ای شه‌سوار بخت، منِ دل‌شکسته را

مپسند بیش در خم چوگان روزگار

چندین سموم حادثه آخر چرا وَزَد

بر گل‌بنِ دلم ز بیابان روزگار

زین پس کنم ز بادیه‌ی پر سموم آز

قصد جناب کعبه‌ی اعیان روزگار

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

۱. دستان: فریب

۲. حدیقه‌ی سبز: کنایه از آسمان است

 


 

رضی‌الدّین

استاد الائمه رضی‌الدّین نیشابوری

[ پایانه‌ی سده ششم تا آغازه‌ی هفتم قمری /  سیزدهم میلادی]

 

دلا نگفته بُدم من تو را هم از اوّل

که دل‌بران را در خورد قول نیست عمل

نخست دل نه تویی از عنا۱ش مستهلک

نخست کس نه من‌ام از جفاش مستأصل

به هر طرف که نظر برگماری از غم او

هزار هم‌چو من و تو بود اقلّ ِ اقلّ

ز چرخ دل بستاند لب‌اش مرا چه خطر

ز سنگ خون بچکاند غم‌اش تو را چه محل

سمنبری که اگر صورتی شود تلخی

به شأن پاسخ چون زهر او بود مُنزل

مه زره ور و دام ستاره‌گیر افتاد

چو نقش زلف و رخ‌اش خواست بست کلک ازل

 

 

۱. عنا: رنج


 

 

 
       

 

 
       

بالای صفحه