_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۲۹ ـ جمعه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۰

  No. 529 - Friday 20 May 2011

 
 

 

 

 
       

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

سهراب سپهری

[۱۳۵۹ ـ ۱۳۰۷ خورشیدی /   ۱۹۸۰ ـ  ۱۹۲۸ میلادی]

مرگ رنگ

 

رنگي كنار شب

بي حرف مرده است.

 

مرغي سياه آمده از راههاي دور

ميخواند از بلندي‌ی بام شبِ شكست.

سرمست فتح آمده از راه

اين مرغ غم پرست.

 

 

در اين شكست رنگ

از هم گسسته رشته‌ی هر آهنگ.

تنها صداي مرغك بيباك

گوش سكوت ساده مي آرايد

با گوشوار پژواك.

 

 

مرغ سياه آمده از راههاي دور

بنشسته روي بام بلند شب شكست

چون سنگ ، بي تكان.

لغزانده چشم را

بر شكل هاي درهم پندارش.

خوابي شگفت مي دهد آزارش:

گل هاي رنگ سر زده از خاك هاي شب.

در جاده هاي عطر

پاي نسيم مانده ز رفتار.

هر دم پي‌ی فريبي ، اين مرغ غم پرست

نقشي كشد به ياري‌ی منقار.

 

 

بندي گسسته است.

خوابي شكسته است.

روياي سرزمين

افسانه‌ی شكفتن گل هاي رنگ را

از ياد برده است.

بي حرف بايد از خم اين ره عبور كرد:

رنگي كنار اين شب بي مرز مرده است.

 


 

 

 

 

 

 

کبوتر ارشدی

لطفاً کسی  . . .

 

من سردم است و فكر مي‌كنم

از انتظار اين شب طولاني

به آستانه‌ي صبحي نمي‌رسيم

ما يك نهاد كهنه‌ي منگ‌ايم

از انجماد دركي قديمي

در پای‌گرد پرتلاطم تاريخ

 

 

مي بيني؟   انگار زن       اصلا

در وهله‌ي نخست      انسان نبوده است

 

پا پيش مي گذارند   

انگاره‌یي مسجّل     

از حمله‌ي مكرر كركس ها         بر احتضار موجود

 

 

من خسته  مي‌شوم                و حالم كم‌كم مي‌خورد به هم

از ازدحام توطئه در ذهن‌های گیج      كه قدرت غريزي خود را  

 اثبات مي كنند

و دور مي شوند      از درک شعر ما       از درك زندگي

اين‌جا حقوق فردي‌ی من    تهديد مي‌شود

 

 

يك بار هم شده    

از دست اين نگاه لعنتي

از پشت عينكي كه به حسرت . . .

با من       مانند من كه با خودتان . . .

يا شعر من        نه مثل برگه‌یي از لايه‌هاي جنسی‌ی دیگر . . .

رفتار كرده ايد؟

 

 

من طعمه‌ي تمايل اميال شخصي‌ام

تا هر كدام‌تان    پيروز مي‌شود     حيوان برتري باشد

 

 

ای كاش چشم من        زير نقاب های شما را . . .

نه . . .      من خسته ام       لطفا كسي . . .

 


 

 

وريا مظهر (و. م. آیرو)

[۱۳۹۰ـ ۱۳۵۴  خورشیدی / ۲۰۱۱ ـ ۱۹۷۵ میلادی]

دو شعر

 

۱) خدای ابری

برای کلارا که یک‌روز شکلِ خدا را از من پرسید!

 

پدرت در بچه‌گی، دخترم

خدا را تکه‌ابری سفید می‌دید

در آسمانِ روشنِ فیروزهِ‌یی

که گاه به‌شکلِ انسانی درمی‌آمد

لم‌داده با لب‌خند وُ ریشِ سفید

بعدها

وقتی بزرگ‌تر شد

هرچه به آسمان زُل زد

جز ابر وُ ابر وُ ابر

چیزی ندید.

 

 

۲) این جنازه را لطفاً از این جا بردارید!

 

مرگ کلمه‌ای‌ست که تمام شاعران جهان به نوعی با آن درگیرند

وقتی که در شعر به کارش می‌گیرند:

مرگ قلقک‌اش می‌گیرد

دل ریسه می‌رود

غش می کند

می‌افتد

می‌میرد

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۲۹ ـ جمعه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۰

  No. 529 - Friday 20 May 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   

 

ادیب صابر

شهاب‌الدین شرف‌الادبا صابر بن اسماعیل ترمذی

 [سدهی ششم هجری قمری / دوازدهم میلادی]

 

اگر نیست دل در کف دل‌بری

بباید به کام دل از دل بری

پر از دل به کام دل آن‌کس برد

که دایم بود در برش دل‌بری

ولیکن چه داند که اندر جهان

نماند همی دل‌بری در بری

نگه کن بدان باغ دل‌بر که بود

گشاده در او هر دلی را دری

بهر سوی او خرمن لاله‌یی

به هر گام او توده‌ی عنبری

به پا هر درختی چو یک خسروی

به سر هر یکی را بدیع افسری

به پیمان هر افسری ملکتی

به فرمان هر خسروی لشکری

ز بی مهری‌ی لشکر مهرگان

نبینی کنون افسری بر سری

بهار از زمرّد همی بر درخت

بیاویخت چون دل‌بری زیوری

حزیران۱ زُمُرّد همی زر کند

زهی! من غلام چنین زرگری

بدیدار این طرفه صنعت رواست

که بینا شود چشم هر عبهری۲

هم اکنون خزان بینی از شرم سر

در آرد به کافور گون چادری

به باغ اندر از میوه چندین بتان

ندانم که آراست بی آزری

درخت آن‌گهی کـ آسمان گونه بود

ندیم ز اختر بر او پیکری

کنون کـ آسمان رنگ او باز خواست

پدید آمد از هر سوی‌اش اختری

به گوهر بماند همی سیب سرخ

شنیدی چنین کم بها گوهری

گر آبی باختر بماند رواست

که او مادری بود و این دختری

چرا نار ماننده‌ی اخگر است

که ناید چنین سودمند اخگری

چو انگور مر باده را مادر است

روان را به راحت بهین رهبری

فدا داد از بهر فرزند جان

چنین مهربان کم بود مادری

به فرزند او جان بپرور که نیست

جز او در جهان هیچ جان پروری

 

۱.  حزیران : نام ماه نهم است از سال رومیان و نام روز اول تابستان هم هست ــ این‌جا مراد همان ماه نهم رومیان است.

۲. عبهر :  نرگس






 

شمس خاله

عمده‌الملک شمس‌الدین حدادی‌ی بغدادی

[پایانه‌ی سده‌ی ششم هجری قمری /  دوازدهم میلادی]

 

زخاک پای تو چون دیده توتیا گیرد

ز دیده چهره‌ی خورشید و مه ضیا گیرد

فلک زهجر تو سر دفتر فنا سازد

جهان ز وصل تو سرمایه‌ی بقا گیرد

بقای عشق تو نازم که گر هزار دل است

نصیب خود ز غم‌ات هر یکی جدا گیرد

غم فراق تو هر روز در جهان آید

به عزم آن که ز دل‌خسته‌گان که را گیرد

چو از رخ تو غم هجر گیرم اندر دل

چنان بود که ز راحت کسی بلا گیرد

بریختی ز جفا خون‌ام و جز این نبود

سزای آن‌که چنین یار بی‌وفا گیرد

دل‌ام به ریختن خون من بود راضی

بدان طمع که ز لعل تو خون بها گیرد

مرا هوای تو خواهد گرفت از سر ناز

تو دست رحم ز من باز گیر تا گیرد

که خود هوای تو باطل شود گهی که مرا

هوای خدمت درگاه پادشا گیرد

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . 


 

ابو علی مروزی

سیّداجل ابوعلی مروزی

[ پایانه‌ی سده ششم تا آغازه‌ی هفتم هجری قمری /  دوازدهم میلادی]

 

۱

دل گر نه تو راست غارت جان‌اش کن

عید است به وصل خویش مهمان‌اش کن

جان پیش تو می‌کند دل و می‌گوید

هر چند که لاغر  است، قربان‌اش کن

 

۲

می‌میرم زار و صورت جان در پیش

بر آتش‌ام و روضه‌ی رضوان در پیش

در ظلمت عشق طرفه حالی‌ست مرا

تشنه جگر و چشمه‌ی حیوان در پیش

 

۳

هر خاک که بر دامن هر کهساری‌ست

دارد گهری که قیمت‌اش بسیاری‌ست

یا سرمه‌ی نور چشم دل‌سوخته‌یی‌ست

یا نیلِ کمان ابروی دل‌داری‌ست

 

۴

چون خاک درت شد محَکِ دیده ی من

بشناس حقوق نمک دیده‌ی من

بنگر که هنوز نقش روی غم توست

در آینه‌ی مردمک دیده‌ی من

 

۵

گر دیده رخ تو خواست پر نورش دار

وَ ز گریه چو تر شود ز خود دورش دار

وَر دل هوس  قامت چون سرو تو کرد

او را سر راستی است معذورش دار

 

 
       

 

 
       

بالای صفحه