_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۲۸ ـ جمعه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۰

  No. 528 - Friday 13 May 2011

 
 

 

 

 
 

   

 

 
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

نصرت رحمانی

[۱۳۷۹ ـ ۱۳۰۸ خورشیدی /  ۲۰۰۰ ـ ۱۹۲۹ میلادی]

انهدام
 


اين روزها
اين‌گونه‌ام ،‌ ببين:
دستم، چه كُند پيش مي رود،

‌انگار
هر شعر باكره‌یي را سروده‌ام
پايم چه خسته مي كَشَدم ،‌گویي
كَت بسته ازخَم هر راه رفته‌ام
                                    تا زير هركجا

حتّا شنوده ام
هربار شيون تير خلاص را

ای دوست !  
اين روزها
با هركه دوست مي شوم احساس مي كنم
آن‌قدر دوست بوده ايم كه ديگر
                                وقت خيانت است

 

انبوه غم حريم و حرمت خود را
از دست داده است
ديري‌ست هيچ كار ندارم
                            مانند يك وزير

وقتي كه هيچ كار نداري
تو هيچ كاره‌اي
من هيچ كاره‌ام : يعني كه شاعرم
گيرم از اين كنايه هيچ نفهمي


 

اين روزها
اين‌گونه ام :
فرهاد‌واره‌یي كه تيشه‌ي خود را
                                           گم كرده است


آغاز انهدام چنين است
اين‌گونه بود آغاز انقراض سلسله ي مردان
ياران!
وقتي صداي حادثه خوابيد
برسنگ گور من بنويسيد:
- يك جنگجو كه نجنگيد
                     اما ...، شكست خورد.

 


 

نسیم جعفری

به وقت عیسا

 

 

برگشتیم به آیین خودمان!

تو به دین آب‌ها

من به دین مریم

 

غروب ژانویه بود

به وقت عیسا،

عصا را به آب زدی

و گذشتی از محلّه‌های قدیمی

محلّه‌هایی که دست‌هایمان را

میان گندمزار کاشتیم

و درخت‌ها سر از خاک بیرون آوردند

زاد و ولد کردند

ادامه‌ی درخت‌ها مملکتی شد، از آب و گل

 

پرچم این مملکت روسری من بود

روسری‌ای که از کف‌‌مان رفته بود

و روی دست‌های تنیده‌ي باد

پیر می‌شد

 

قایقی در چشم‌هایم سرهم کردم

و فرستادم به آب

موج‌ها دهان باز کردند

و قایق برنگشت

 

برگشتم به لانه‌مان

لانه‌ای که از آب و گل بود

 

مثل حلزونی غمگین

که ناچار

به خویشتن برمی‌گردد!

 

 

شهاب مقربین

دو شعر

 

 

۱) مي‌خواهم از دري ديگر بگويم ...

 

مي‌خواهم از دري ديگر بگويم

خود را به راهي ديگر مي‌زنم

پايان همه‌ي راه‌‌ها امّا

يك در پيدا مي‌شود

با كوبه‌یي كه چون مي‌كوبم

صداي پايم را

در مي‌آورد

كه بازمي‌گردد

از هر دري كه مي‌گويم

به هر راهي كه مي‌زنم

 

۶ اردیبهشت ۱۳۹۰

 

 

۲) در ساحلی که ایستاده ست ...

 

ايستادن

در ساحلی که ایستاده ست

قدم زدن

در ساحلی که ایستاده ست

افتادن

در ساحلی که ایستاده ست

 

دريا خوابيده با موج‌هاش

زوج‌هايي كه در آغوش هم  از هم مي‌پاشند

فانوس دريايي مي‌سوزد

در تكرار ترديدش

 

دل به دريا هم اگر بزني

شايد همين فردا

جنازه‌ات را بازپس بفرستد

به ساحلی

که ایستاده ست.

 

۴ آذر ۱۳۸۹







 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۲۸ ـ جمعه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۰

  No. 528 - Friday 13 May 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   

 

 

خاقانی

افضل الدین بدیل ابراهیم حقایقی خاقانی‌ی شروانی

 [سده‌ی ششم هجری قمری / دوازدهم میلادی]

 

هان! ای دل عبرت بین از دیده نظر کن هان!  

ایوان مداین را آیینه‌ی عبرت دان 

یک ره ز ره دجله منزل به مداین کن  

وز دیده دوم دجله بر خاک مداین ران 

خود دجله چنان گرید صد دجله‌ی خون گویی  

کز گرمی‌ی خونابش آتش چکد از مژگان 

بینی که لب دجله کف چون به دهان آرد  

گویی ز تف آه‌اش لب آبله زد چندان 

از آتش حسرت بین بریان جگر دجله  

خود آب شنیدستی کـ آتش کُنَدَش بریان 

بر دجله ‌گَری!۱ نونو و از دیده زکاتش ده  

گرچه لب دریا هست از دجله زکات استان 

گر دجله درآموزد بادِ لب۲ و سوز دل  

نیمی شود افسرده، نیمی شود آتش‌دان 

تا سلسله‌ی ایوان بگسست مداین را  

در سلسله شد دجله، چون سلسله شد پیچان 

گه‌گه به زبان اشک آواز ده ایوان را  

تا بو که به گوش دل پاسخ شنوی ز ایوان 

دندانه‌ی هر قصری پندی دهدت نو نو  

پند سر دندانه بشنو ز بن دندان 

گوید که تو از خاکی، ما خاک توایم اکنون  

گامی دو سه بر مانه و اشکی دو سه هم بفشان 

از نوحه‌ی جغد الحق ماییم به درد سر  

از دیده گِل‌آبی کن، درد سر ما بنشان 

آری چه عجب داری کـ اندر چمن گیتی  

جغد است پی‌ی بلبل، نوحه‌ست پی‌ی الحان 

ما بارگه دادایم، این رفت ستم بر ما  

بر قصر ستم‌کاران تا خود چه رسد خذلان۳ 

گویی که نگون کرده است ایوان فلک‌وش را  

حکم فلک گردان یا حکم فلک گردان 

بر دیده‌ی من خندی کـ این‌جا ز چه می‌گرید  

گریند بر آن دیده کـ این‌جا نشود گریان 

نی زال مداین کم از پیرزن کوفه  

نه حجره‌ی تنگِ این، کمتر ز تنور آن 

دانی چه مداین را با کوفه برابر نه 

 از سینه تنوری کن وز دیده طلب طوفان 

این است همان ایوان کز نقش رخ مردم 

خاک در او بودی دیوار نگارستان 

این است همان درگه کـ اورا ز شهان بودی  

دیلم ملک بابل، هندو شه ترکستان 

این است همان صُفّه۴ کـ از هیبت او بردی 

بر شیر فلک حمله، شیر تن شادِروان۵

پندار همان عهد است از دیده‌ی فکرت بین   

در سلسله‌ی درگه، در کوکبه‌ی میدان 

از اسب پیاده شو، بر نطع زمین رخ نه  

زیر پی‌ی پیل‌اش بین شه مات شده نعمان 

نی نی که چو نعمان بین پیل افکن شاهان را  

پیلان شب و روزش گشته به پی‌ی دوران 

ای بس پشه پیل افکن کـ افکند به شه پیلی  

شطرنجی‌ی تقدیرش در ماتگه حرمان 

مست است زمین زی‌را خورده‌ست به‌جای می  

در کاس سر هرمز خون دل نوشروان

بس پند که بود آن‌گه بر تاج سرش پیدا  

صد پند نو است اکنون در مغز سرش پنهان

 

>>> دنباله در ستون سمت چپ>>>

>>> دنباله از ستون سمت راست>>

 

کسرا و ترنج زر، پرویز و بِهِ زرین  

بر باد شده یک‌سر، با خاک شده یک‌سان 

پرویز به هر بزمی زرین تره گستردی  

کردی ز بساط زر زرین تره را بستان 

پرویز کنون گم شد، زان گم‌شده کم‌تر گو  

زرین تره کو برخوان؟ رو کم ترکوا۶ برخوان 

گفتی که کجار رفتند آن تاجوران اینک 

 ز ایشان شکم خاک است آبستن جاویدان 

بس دیر همی زاید آبستن خاک آری 

 دشوار بود زادن، نطفه ستدن آسان 

خون دل شیرین است آن می که دهد رزبُن  

ز آب و گِل پرویز است آن خم که نهد دهقان 

چندین تن جباران کـ این خاک فرو خورده است 

 این گرسنه چشم آخر هم سیر نشد ز ایشان 

از خون دل طفلان سرخاب رخ آمیزد  

این زال سپید ابرو وین مام سیه پستان 

خاقانی از این درگه دریوزه‌ی عبرت کن  

تا از در تو زین پس دریوزه کند خاقان 

امروز گر از سلطان رندی طلبد توشه 

 فردا ز در رندی توشه طلبد سلطان 

گر زاده ره مکه تحقه است به هر شهری 

 تو زاد مداین بر سبحه ز گل سلمان 

این بحر بصیرت بین بی‌شربت ازو مگذر  

کز شط چنین بحری لب تشنه شدن نتوان 

اخوان که ز راه آیند آرند ره‌آوردی 

 این قطعه ره‌آورد است از بهر دل اخوان 

بنگر که در این قطعه چه سحر همی راند  

مهتوک۷ مسیحا دل، دیوانه‌ی عاقل جان

 

۱. گری: بگری، گریه کن

۲. بادِ لب: آه

۳. خذلان: درمانده‌گی، بی‌بهره‌گی

۴. صفه: نشستنگاه سوار از زین اسب

۵. شادروان: پرده ٔ بزرگی را گویند مانند شامیانه و سراپرده که پیش در خانه و ایوان ملوک و سلاطین می‌کشیدند.

۶. کم نرکوا: کم نرکوا من جنات وعیون : بسا که باز گذتشنتند باغ‌ها و چشمه‌ها را ـ آیه ۲۴ از سوره‌ی الدخان قرآن

۷.  مهتوک: رسوا


 

فلکی

نجم‌الدین ( افصح‌الدین) ابوالنظام محمد فلکی‌ی شروانی

 [ سده‌ی ششم هجری قمری / دوازدهم میلادی]

 

ای دل به عشق روی تو از جان برآمده

جان در هوای تو ز تن آسان برآمده

از خنده‌ی خیال لبِ لاله رنگ تو

در بوستان جان گل خندان برآمده

آبی که آن ز چشمه‌ی حیوان برآمدی

بر چهره‌ات ز چاه زنخدان برآمده

در حلقه‌های زلف پراگنده بر رخ‌ات

کافورِ تَر ز مشک پریشان برآمده

از اشک چشم و خون دلم خاک کوی تو

دریا شده و ز او دُر و مرجان برآمده

از بس که رنج برد دلم از جفای تو

دردت به من بمانده و درمان برآمده

تا آتش فراق تو در جانم اوفتاد

یک‌باره دود از این دل بریان برآمده

تا جعد دل‌ربای تو چوگان به کف گرفت

شور از هزار مجلس و میدان برآمده

برعکس چرخ کرته‌ی۱ پیروزه تو را

خورشید و اختران ز گریبان برآمده

 

۱. کرته: نیم‌تنه، پیراهن

 
       

 

 
       

بالای صفحه