_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۲۰ ـ جمعه ۲۰ اسفند ۱۳۸۹

  No. 520 - Friday 11 March 2011

 
 

 

 

 
           
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

ضیا موحد

ایوان مداین

 

 

بی‌آن‌که او بداند

دنبال او من آمده‌ام این‌جا

می‌دانم او همین‌جاست

 

من خوب می‌شناسم

این عطر منتشر را

در کوچه‌ها

بازارها و بندرها

 

دنبال او من آمده‌ام این‌جا

این اوست

نیلوفری که بر سر دیوارهایتان

فیروزه‌یی که در انگشتان‌تان

یار گریزپای من این‌جاست

 

من می‌شناسم او را

در حافظِ گلستان ارم

در سعدی‌ی ملول از یاران دمشق

در حلقه‌ی سماع شمس

 

 

این عطر شمعدانی

                        عطر او

این عصر لاله عباسی

                        عصر او

و پیچ و تاب اسلیمی‌ها

                        رقص او

 

 

او را که هیچ‌گاه نبود از من

یک صبح زود از من دزدیدند

دنبال‌شان دویدم

تا راسته‌ی برده فروشان

 

ــ ای همسفر هنوز سفرنامه می‌نویسی؟

بنویس

بازار طنجه

از برده‌گان هنوز هم انبوه است ــ

 

 

او ایستاده بود

در جمع بایعان

با صُره‌های مملو از سکّه‌های درهم  و دینار

فریاد برکشیدم :

او را رها کنید

انبوه بایعان امّا

چشم از عقیق چشم سیاهش بر نمی‌گرفت

شمشیر برکشیدم از نیام

                         جان بر کف

تا از میان هلهله و دف

                        گریخت

 

 

یک روز نیز

در تکیه

            تکیه‌یی که تمام تکیه‌هاست

پوشیده پای تا سر در چادری سیاه

دیدم نشسته بود و چه دل‌تنگ

                                    می‌گریست

 

 

ــ ای سال‌های هجری

که روزهای مرثیه را

از فصل فصل سال گذر می‌دهید ــ

 

آیا هزار و یک شب من این بود ؟

سودابه و منیژه‌ی من

شیرین و شهرزاد من این بود ؟

 

دنبال او من آمده‌ام این جا

می‌دانم او همین‌جاست.

 

ملیحه تیره‌گل

روایتِ تُنگِ بلور

 

 

کتاب را بستم

با  تنگ بلور       از چشمه برگشتم

گفتم شمشاد را میشود چید      جریمه ندارد

قیچی را بردم        چند شاخه از بوته‌یی را چیدم

حالا  ُتنگ          گلدان بود روی میز تحریرم

و گذشت

 

دیروز دیدم که شمشاد گل داده وَ بیرونِ تنگ هم خیس است        بیرونِ تُنگ؟

ببینم . . .؟   بله!

W ، A ، T ، E ، R بود      که بر تن تُنگ سُر میخورد وُ میلغزید روی کاغذهایم

گفتم  یعنی اگر در ایران بودم. . . اینها . . . آ وَ ب  بودند؟

و گذشت

 

امروز آ وَ ب شعری نوشت با بنمایهی سنگ         صاف وُ سنگین وُ صیقلی

گفته بود تیزی وُ زاویهام         بر پیشانیی زن/ درختی در گودال جا مانده     

سنگ  را برداشتم گذاشتم در پروندهی شعرهای پیشانی

پوشه خیس شد      جوهر دوید       شعرِ نیمهکارهی شمشاد صدایم کرد:

من این  صاف را خط خطی میشود!        میگویی نمی شود؟

می گویم: میشود میشود     تو زنده من مرده      اگر نشد!

می گوید: کتابش را همین لحظه      در میانهی دو صد/ هزاره ی رفته/ آمده       

با الفبای کربن ِ مندلیف           بین ایران و امریکا              

بر جغرافیای فیروزهتاج ِ فیروزه دامن خود باز میکنم      

 تو مرده من زنده       اگر نشد!

 

بین ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ میلادی

 


 

 

اسماعیل رها

سه شعر

 

 

۱)  شعر ۹۱

 

سیبی

            در انتظار آمدن حوّا

در زیر چتر ابر

            خمیازه می‌کشد.

 

 

 

۲ )  شعر ۱۲۹

 

نام تو را دوباره نوشتم

                        بر سنگ قصه‌یی

گل‌سنگ‌ها

فریاد می‌زدند: صبوری

دیدم ترک، به پشتِ ترک، سنگ را شکافت.

 

 

 

۳)  شعر ۱۳۵

 

چشمان تو

            فنجان قهوه‌یی‌ست که می‌نوشم

            یک شب از آن نگاه تو را تلخ.

شاید

     خط بلند عشق

پیچیده و شکسته نباشد ،

                        در فالِ قهوه‌ام.

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۲۰ ـ جمعه ۲۰ اسفند ۱۳۸۹

  No. 520 - Friday 11 March 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   

 

 

اَزرَقی

ابوبکر زین‌الدین وَرّاقِ هروی (ازرقی)

[سده‌ی پنجم هجری قمری / یازدهم میلادی]

 

به مژده خواستن آن نورِ چشم و راحتِ جان

بَر ِ من آمد پروین نمای و ماه نشان

نهفته انجم او در عقیق عنبر بیز

شکفته سنبل او بر سهیل مشک فشان

درست گفتی بَرِ مه بنفشه کاشت همی

شکسته سنبل آن آفتاب ترکستان

به زیر سنبل مشکین او همی رفتند

هزار دل به خروش و هزار جان به فغان

لب و میان‌ش گفتی شهاب و بود و سهیل

یکی ز رنگ چُنین و یکی ز شکل چُنان

شهاب دیدی جوزا بر آن شهاب پدید

سهیل دیدی پروین در آن سهیل نهان

نهفته لاله‌ی رنگین او به تاب ِ کمند

نموده نرگس مشکین او ز خَمِّ ِ کمان

یکی ز مشک و عبیر و یکی ز شیر و شبه

یکی ز سوسن و نسرین یکی ز سنبل و بان۱

پدید کرد ثریا و ماه چون بنمود

سمن ز سنبل سیراب و لؤلؤ از مرجان

ز بهر مژده رخ‌اش ساخت چون ستاره و ماه

پدید کرد سمن زار زیر لاله ستان

چه گفت گفت که گر رامشِ دل تو من‌ام

به رامش دلِ من جان بیار و مژده ستان

بیار مژده که نَر عزّ و خلعت‌اش فرمود

خدایگان تو را شهریار شاه نشان

 

۱. بان : بیدمشک


 

مختاری

ابوالمفاخر خواجه‌ی حکیم سراج‌الدین ابو عمر عثمان مختاری‌ی غزنوی

[ پایانه‌ی سده‌ی پنجم تا آغازه‌ی ششم ‌قمری / یازدهم میلادی]

 

شاخ مرصع شد از جواهر الوان

شخ۱ تل یاقوت شد ز لاله‌ی نعمان

ابر گهرهای گل بسفت همانا

خرده‌ی الماس گشت قطره‌ی باران

حوض ز نیلوفر و چمن ز گل سرخ

کوه نشابور گشت و کان بدخشان

بود گل ناشکفته بر صفت دل

بازجو بشکفت گشت بر صفت جان

پر گهر شب‌چراغ شد کمر کوه

چون کمر مهد پیل خسرو ایران

آهو از بس که بر ریاحین غلتد

سبزه و سنبل چرد هم از کتف و ران

باغ چو میدان آبگینه شده از خوید

برگ شکوفه ز باد تخت سلیمان

دامن خود برکشید سرو چو بلقیس

کــ آب گمان کرد آبگینه‌ی میدان

انجیل آغاز کرد بلبل بر گل

چون ز بنفشه بدید حالت رهبان

شب همه شب کبک زعفران چرد از کوه

روز همه روز از آن بگردد خندان

چون شبهی داشت مرغزار به دریا

لاله بر اطراف او برست چو مرجان

گویی در پیش آفتاب نهادند

آینه در سایه‌های برگ درختان

باغ ز ابر آن جمال یافت که مسند

از پسر کدخدای لشکر سلطان

 

۱. شخ : کوه

 

عنصرى

استاد ابوالقاسم حسن عنصرى‌ی بلخی

[سده‌ی پنجم قمری / یازدهم میلادی]

 

 

۱

دل مرا عجب آید همی ز کار هوا

که مشک‌بوی سلب۱ گشت و مشک بوی صبا

ز رنگ و بوی همی دانم و ندانم آنک

چنین هوا ز صبا گشت یا صبا ز هوا

درخت اگر علم پرنیان گشاد رواست

که خاک باز کشیده‌ست مفرش دیبا

به نور و ظلمت ماند زمین و ابر همی

به دُرّ و مینا ماند سرشک ابر و گیا

فریفته‌ست زمین ابر تیره را که از او

همی ستاند در و همی دهد مینا

به زیر گوهر الوان و بر نقش بدیع

نهفته گشت درازای عالم و پهنا

اگر چه گوهر و نقش جهان فراوان است

همه صناعت ابر است و دست برد ضیا

چه فایده‌ست ز نقش بهار و پیکر او

که از هواش جمال است و از بخار هوا

اگر هواش بدین روزگار تازه کند

به روزگار خزان هم هوا کندش هبا

بهار معنی‌ی رنگ و بهار حکمت بوی

بهار عقل ثبات و بهار کوه بقا

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

 

 

 

۲

تا نسرایی سخن، دهان‌ات نبود

تا نگشایی کمر، میان‌ات نبود

تا از کمر و سخن نشان‌ات نبود

سوگند خورم که این و آن‌ات نبود

 

 

 

 ۳

برخرد خویش بر، ستم نتوان کرد

خویش‌تن و خویش را دژم نتوان کرد

دانش و آزاده‌گی و دین ومروت

این همه را بنده‌ی درم نتوان کرد

 

۱. سلب : پوشش، لباس

 

 








 

 
       

 

 
       

بالای صفحه