_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۱۸ ـ جمعه ۶ اسفند ۱۳۸۹

  No. 518 - Friday 25 February 2011

 
   

 

 

 
           
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

فرخ تمیمی

[ ۱۳۸۱ ـ ۱۳۱۲ خورشیدی / ۲۰۰۲ ـ ۱۹۳۳ میلادی ]

 

سه شعر

 

 

۱)  پرسه : ۲ 

 

پیراهنِ  حریرت

وقتی که خیره می‌شوم

خوش  می‌‌لرزد   در گلوگاه‌ات

طرحِ  دلِ تپنده در چشمه‌سارِ  صاف

 

 

خط  چه دارد ؟

یک لحظه  در  فراز  و یک  لحظه  در نشیب

با هر شکسته  شطحی  نوشته  بر پرند آبی

 

 

پوست  که نو می‌کنی

خط  و خالی  دیگر  می‌یابی

نیش‌ام  نمی زنی

     به تیمارم می‌نشینی

 

 

پوست  که می‌اندازی

آوازت  می جرنگد

جِرنگ  زنجره

 جِنگاجِنگ.

 

 

۲)  عاشقانه

 

وقتی که پوست‌ات :

                            - ابریشم سپید تراوا -

نیلوفرینه می‌شود از نیش  بوسه‌ها

 احساس می کنم ،

 بازارگان عطر و پرند و نورم

 در جاده های خرّم ابریشم .

 

 

۳)  پرسه : ۷

 

و سرانگشتی  که  پرنیانی  است.

 

 

آمیزه‌یی  از شیر وُ نور .

 

 

با این شتاب  که در تُوست

      حِصّه‌ی  من حسرتی  بیش  نیست .

 

 

دیده می‌بندم که بگذری

بازآمدی  اگر

        به‌یادآر

آوند  این گیاهِ تشنه

       با سخاوت  باران  بیدار می شود .

 

 

مودب میرعلایی

دیوار صمصام کشفی

 

 

در گلستانه

چه بوی واژه‌یی می آید

و اگر درنگی کنی

واژه ها را کنار هم ببینی

سردت باشد

برف را به آتش می کشد

گرم

نسیم خنک می وزد

 

می دانی

شعرت را که می خوانم

به یاد

قل قل قلیان مادر بزرگ می افتم

وقتی دیگر نمی توانست راه برود

خود را بر روی زمین می کشید

تا از گلدان کنار پنجره

ریحان بچیند

و با نان تازه و پنیری که برایش خریده بودم

بخورد

ریحان‌اش همیشه سبز بود

چه در دل سرما

چه گاه خرما پزان

 

زیر ستاره ی صبح

مادر بزرگم را بارها دیده ام

 

 

۲۴ نوامبر ۲۰۱۰

 


 

آزیتا قهرمان

آسمان كه چشمه مي شود

 

آسمان كه چشمه مي شود روي تنم پر

دست‌هايت را كه آبستن آينه

گنجشك‌هاي ديوانه‌ات ارديبهشت را مي‌سوزند

سبزها كه مي‌شود پاشيده

روي پيشاني‌ات لب‌ام

برگ پرنده‌تر مي‌افتد

مي‌چرخد

مردن هاي صبح را در تن ماه

رقصيديم

تا بنفشه‌هاي خميده در صورت باد

تا آفتاب ساقه ها بر پلكان ابر

بر سپيدي‌ام رنگ‌هايت را بريزان

با خط‌هاي بي قرار

كه اشباح را از دالان بوسه ها

از مرز باد مي برد تا خواب

خيس از دهان دريا دور

دير تا پيراهنم را بياوري

فرشته‌یي لب هاي مرا

بر چهره‌هاي خدا تمام كرده است.

 







 

 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۱۸ ـ جمعه ۶ اسفند ۱۳۸۹

  No. 518 - Friday 25 February 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   

 

 

لامعی

ابوالحسن محمد لامعی‌ی بکرآبادی‌ی دهستانی‌ی گرگانی

[ سده‌ی پنجم هجری‌ی قمری / یازدهم میلادی]

 

چه دید تشرین۱ گویی ز نرگس و نسرین

که باغ و بستان بستد ز هر دوان تشرین

به نارِ کَفته۲ سپرده‌ست معدن نرگس

به سیب رنگین داده‌ست مسکن نسرین

نبرده رنج یکی هست چون دل فرهاد

ندیده ناز یکی هست چون رخ شیرین

بُد از بنفشه لبِ جوی پُر نگین کبود

و ز او به مشک همه جویبار بود عجین

کنار جوی تهی مانده از نگین کبود

میان جوی شده آب چون کبود نگین

چو کوهسار نمودی هوا ز دیبه‌ی سبز

چمن به شُشتری‌ی سبز داده دیبه چین

ز ناف معشوق بهی گرفته بوی و مثال

ز روی عاشق بُرده ترنج زردی و چین

درست گویی کـ از نار بَرَد آسیب

درست گویی با سیب نار دارد کین

ز زخم نار رخ سیب گشته خون آلود

ز کین سیب دل نار گشته خون آگین

به سیبِ زرد و بر آن نقطه‌های سرخ نگر

چو اشک خونین بر روی عاشق مسکین

به سان زرین قندیل بر درخت ترنج

میان‌ش کرده نهان بر فتیله‌ی سیمین

بکاست روز چو رنج تن عمید‌الملک

فزود شب چو نشاط دل عمادالدین

 

۱. تشرین: نام ماه رومی از ماه‌های پاییز

۲. کَفته: ترکیده


 

اسکافی

ابو حنیفه اسکافی‌ی غزنوی  (مروزی)

[ سده‌ی پنجم هجری‌ی قمری / یازدهم میلادی]

 

آفرین باد بر آن عارض پاکیزه چو سیم

و آن دو زلفین سیاه تو بدان شکل دو جیم

از سراپای توام هیچ نیاید در چشم

اگر از خوبی‌ی تو گویم یک هفته مقیم

بینی آن قامت چون سرو خرامان در خواب

که کند خرمن گل دست طبیعت برسیم

دوستدار تو ندارد به کف از وصل تو هیچ

مرد باهمت را فقر عذابی‌ست الیم

ماه و ماهی را مانی تو ز روی و اندام

ماه دیده ست کسی نرم تر از ماهی‌ی شیم؟۱

به یتیمی و دورویی‌ت همه طعنه زنند

نه گل است آن‌که دو روی و نه دُر است آن‌که یتیم

گرنیارامد زلف تو عجب نبود زآنک

برجهانَدْش هم آن دُرّ بناگوش چو سیم

مبر از من خرد آن بس نبودکز پی آن

بسته و خسته‌ی زلف تو بود مرد حکیم

دژم و ترسان کی بودی آن چشمک تو

گر نکردیش بدان زلفک چون زنگی‌ی بیم

زلف تو کیست که او بیم کند چشم تو را

یا که ای تو که کنی بیم کسی را تعلیم

این دلیری و جسارت نکنی بار دگر

گر شنیده‌ ستی نام ملک هفت اقلیم

 

۱. ماهی‌ی شیم : گونه یی ماهی فلس دار که در پشت نقطه های سیاه دارد

 

 

طاهر

بابا طاهر(عریان) همدانی

[ سده‌ی پنجم هجری‌ی قمری / یازدهم میلادی]

 

 

بتا تا زار چون تو دل‌بر استُم

به تن عود و به سینه مجمر استُم

اگر جز مهر تو اندر دلُم بی

به هفتاد و دو ملت کافر استُم

اگر روزی دو صد بارت بوینُم

همی مشتاق بار دیگر استُم

فراق لاله رویان سوته دیلُم

وز ایشان در رگ جان نشتر استُم

من‌ام آن شاخه بر نخل محبت

که حسرت سایه و محنت بر استُم

نه کار آخرت کردم نه دنیا

یکی بی سایه نخل بی‌بر استُم

نه خور نه خواب بی‌تو گویی

به پیکر هر سر مو خنجر استُم

جدا از تو به حور و خلد و توبا

اگر خرسند گردم کافر استُم

چو شمع‌ام گر سراندازند صدبار

فروزنده‌تر و روشن تر استُم

مرا از آتش دوزخ چه غم بی

که دوزخ جُزوی از خاکستر استُم

سمندروش میان آتش هجر

پریشان مرغ بی‌بال و پر استُم

درین دیرُم چنان مظلوم و مغموم

چو طفل بی پدر بی مادر استُم

نمی‌گیرد کسُم هرگز به چیزی

درین عالم ز هر کس کم‌تر استُم

به‌یک ناله بسوجُم هر دو عالم

که از سوز جگر خنیاگر استُم

ببالینُم همه الماس سوده

همه خار و خسک در بستر استُم

مثال کافرُم در مومن‌ستان

چو مومن در میان کافر استُم

همه سوجُم همه سوجُم همه سوج

به‌گرمی چون فروزان اخگر استُم

رخ تو آفتاب و مو چو حربا

و یا پژمان گل نیلوفر استُم

به‌ملک عشق روح بی‌نشان‌اُم

به‌شهر دل یکی صورت پر استُم

رخ‌اش تا کرده در دل جلوه از مهر

به‌خوبی آفتاب خاور استُم

بمیر ای دل که آسایش بیابی

که مو تا جان ندادم وانرستُم

من از روز ازل طاهر بزادُم

از این رو نام باباطاهر استُم

 







 

 
       

 

 
       

بالای صفحه