_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۱۴ ـ جمعه ۸ بهمن ۱۳۸۹

  No. 514 - Friday 28 January 2011

 
 

 

 

 
           
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

شعر منتشر نشده‌یی از

اسماعیل خویی

غزلقصیده‌ی احساسِ ناسرودنی‌ی عشق

 

 

چرا

در این اطاق ،

در این فضایَکِ چندین آشنا ،

به هر چه می‌نگرم ، هی ، پی‌درپی  ، چندان بی‌گانه‌ست

که گویی ، پیش از این ،

       هیچ‌گاه

  در این‌جا نبوده ام ؟ !

 

چرا شمیمِ بهارانه آیدم به مشام ،

                                 این‌جا ،

                                  در این هوای زندانی

                                            در میانِ این چار دیواری ،

که دیر ، دیرزمانی‌ست که پنجره‌هایش را نگشوده ام ؟ !

ها ؟ !

 

چرا به تازه‌گی‌ی بامدادِ نخستینِ آفرینش است

هر چه ها که می بینم

در تصویرِ کهنه‌ی این چشم انداز ؟ !

 چرا ،

چرا چنین و چندین باز دل‌ام تنگ است ؟ !

چرا

دل‌ام برای جوانی ،

برای حس کردن ،

تنگ است باز ؟

چرا دل‌ام

برای جادوی زیبای آن نگاه کردن در آسمانِ باز

که گاه گاه  ، به ناگاه ،

یگانه می‌کندت با احساسِ بال زدن

بال در بال

با کبوترانِ در پرواز

چنین و چندین بی تاب

در سینه ام

به میله ی قفس

بال و پرمی کوبد باز ؟ !

چرا دل ام

برای نوشدن از ناگهانه برخوردن بارنگ و بوی بی‌نامِ یک گیاهکِ نویاب ،

برای باز شدن ،

برای باز ،

برای بازی‌گوشی ،

برای بازی

این همه تنگ است ؟ !

 

و آن‌چه بود همین یک‌دم پیش

چرا

به آن چه بود ؟ بدل می شود ؟ !

 

و آه ،

آه ،

    شگفتا !

این دیگر چیست ؟ !

گذارِ پروانه‌ست با بال‌های بهارین‌اش

و یا شکفتنِ رنگین کمان

در آسمانِ چنین بی ابر ؟ !

 

و آن

بر آسمان ماه است

یا

برآسمانه چراغ ؟ !

 

ستاره ،

     این‌جا ،

         این پایین چه می‌کند ،

آن‌جا ،

نشسته بر سرِ آن شاخسار ،

                          آه ،

                           آن شاخسارِ آن همه پُر بار از کدام درخت است ؟ !

چرا درخت ،

          چرا این همه درخت ،

چرا باغ ،

در این اتاق ؟ !

 

 

و از کجا آمد

این آسمانِ این همه بی ابر ؟ !

و از کجا آمد

این کهکشان

که می چرخد ،

می چرخد ،

می چرخد ،

      آتشگردان‌وار ،

گردِ سرم

تا

جرقه های ستاره

اتاق را ،

    باغ را ،

       که این همه آذین دارد

از پاره رنگ های این همه در هم لولنده چراغان کنند ؟ !

و تکه پاره  که می‌گردند

در تکه پاره های نور ،

گروها گروه ،

هم خود ، هم یکدیگر را

به شکلِ قو ،

تیهوها ،

                گنجشکان ،

پروانه‌گان و کلاغان کنند ؟ !

 

و ، هی !

     ببینم:

آن طُرفه چشم‌های دراندازه‌های آن‌سوی باور درشت

چی بود ؟ !

      چیست ؟ !

از کی بود ؟ !

از کیست ؟ !

باید که چشم‌های خدا باشد.

باید خدا هم این‌جا باشد:

زیرا که پلک می‌زنم  ، آن‌جا هست؛

و ، باز ، پلک می‌زنم  ،آن‌جا نیست !

 

و هر چه هست ،

هم پیداست ،

هم پیدا نیست؛

هم ماندگار و هم گذرا ست ،

هم . . . هم . . .

خدای من !

زیباست !

والاست این . . . این . . .

رنگینه‌های بی‌رنگ ، این . . .

چه می گذرد در اتاق من ؟ !

این‌جا کجاست ؟ !

که هیچ مثلِ این‌جا نیست ،

وباز مثلِ همین‌جاست ؟ ! . . .

 

دل‌ام ! دل ، آی

هزارگانه‌ی بی‌تا ، دل‌ام !

که از هراس و گریزآکنده‌یی !

و ـ تکّه پاره‌تر از انفجارِ بزرگِ نخست ـ

                                 از کانونِ خویش پراکنده‌یی !

فراهم آی !

قرار گیر !

آرام باش !

این

در این اتاق که نه ،

                   در جهانِ تو ،

                            در جانِ تو ،

گذارِ رویا بر واقعیت است:

این

همان ،

      همانا ،

دیدار چشم و رویاست:

آری ،

دیدارِ چشم  و رویا

در بیداری ! 

 

چهارم ژوئن ۲۰۱۰ ـ  بیدرکجای کپهناگ

 
 
           
       

بالای صفحه

 
       

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

 
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۱۴ ـ جمعه ۸ بهمن ۱۳۸۹

  No. 514 - Friday 28 January 2011

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   

 

 

رابعه

رابعه دختر کعب قزداری‌ی بلخی

[سده ی چهارم قمری  / دهم میلادی]

 

الا ای باد شب‌گیری پیام من به دل‌بر بر    

   بگو آ ن ماه خوبان را که جان با دل برابر بر

به قهر از من فگندی دل به‌یک د یدار مه‌رویا

چنان چون حیدر کرار در ان حصن خیبر بر

تو چون ماهی و من ماهی همی سوزم بتابد بر

غم عشق‌ات نه بس باشد جفا بنهادی از بربر

تنم چون چنبری گشته بدان امید تا روزی

ززلف‌ات برفتد ناگه یکی حلقه به چنبر بر

ستم گر گشته معشوقم همه غم زین قبو ل دارم

که هرگز سود ندهد کس به‌معشوق ستم‌گر بر

اگر خواهی که خوبان را به‌ روی خود به عجز آری

یکی رخسار خوب‌ات را بدان خوبان برابر بر

ایا موذن به‌کار و حال عاشق گر خبر داری

سحر گاها ن نگه کن تو بدان  الله اکبر بر

مدار ای بنت کعب  اندوه که یار از تو جدا ماند

رسن گرچه دراز آید گذردارد به چنبر بر


 مصعبی

ابوطیب محمد بن حاتم مصعبی

[سده ی چهارم قمری  / دهم میلادی]

 

جهانا ، همانا فسوسی و بازی

که برکس نپایی و باکس نسازی

چو ماه از نمودن چو خور از شنودن

به گاه ربودن چو شاهین و بازی

چو زهر از چشیدن چو چنگ از شنیدن

چو باد از بزیدن چو الماس گازی

چو عود قماری و چون مشک تبت

چو عنبر سرشته‌ی یمان و حجازی

به ظاهر یکی بیت پر نقش آزر

به باطن چو خوک پلید و گرازی

یکی را نعیمی ، یکی را جحیمی

یکی را نشیبی ، یکی را فرازی

یکی بوستانی پراگنده نعمت

بر این سخت بسته ، بر آن نیک بازی

همه آزمایش ، همه پُر نمایش

همه پُردرایش چو گرگ طرازی

هم از توست شهمات شطرنج‌بازان

تو را مهره زاده به‌شطرنج بازی

چرا زیرکان‌اند بس تنگ‌روزی ؟

چرا ابلهان‌اند در بی نیازی ؟

چرا عمر طاووس و درّاج کوته ؟

چرا مار و کرکس زید در درازی ؟

صد و اند ساله یکی مرد غرچه

چرا شصت و سه زیست آن مرد تازی ؟

اگر نه همه کار تو باژگونه ست

چرا آن که ناکس تر او را نوازی ؟

جهانا ، همانا از این بی نیازی

گنه‌کار ماایم ، تو جای آزی

 

فردوسی‌

حکیم ابوالقاسم حسن فردوسی‌ی توسی

[ پایانه‌ی سدهی چهارم ، آغازه ی سده پنجم قمری / دهم میلادی]

 

در آفرینش آفتاب

ز یاقوت سرخ‌ است چرخ کبود

نه از آب و گرد و نه از باد و دود

به چندین فروغ و به چندین چراغ

بیاراسته چون به نوروز باغ

روان اندرو گوهر دل‌فروز

کزو روشنایی گرفته‌ست روز

ز خاور برآید سوی باختر

نباشد ازین یک روش راست‌تر

ایا آن‌که تو آفتابی همی

چه بودت که بر من نتابی همی


 

فـرخـى

ابوالحسن على بن جولوغ فرخی‌ی سيستانى

[ پایانه‌ی سدهی چهارم ، آغازه ی سده پنجم قمری / دهم میلادی]

 

۱

بوسه‌ای از دوست ببردم به نرد

نرد برافشاند و دو رخ سرخ کرد

سرخی‌ی رخساره‌ی آن ماه‌روی

بر دو رخ من دو گل افکند زرد

گاه بخایید همی پشت دست

گاه برآورد همی آه سرد

گفتم: جان پدر این خشم چیست

از پی یک بوسه که بردم به نرد

گفت: من از نرد ننالم همی

نرد به یک سو نه و اندر نورد

گفتم: گر خشم تو از نرد نیست

بوسه بده گرد بهانه مگرد

گفت که:  فردا دهمت من سه بوس

فرخی ! امید به از پیش‌خورد

 

 

۲

ای جهانی ز تو به آزادی

بر من از تو چراست بی‌دادی

دل من دادی و نبود مرا

از دل بی‌وفای تو شادی

دل دهان دل به دوستی دادند

تو مرا دل به دشمنی دادی

قصد کردی به دل ربودن من

بر هلاک دلم بر استادی

تا دلم نستدی نیاسودی

چون توان کرد از تو آزادی

دل ببردی و جان شد از پس دل

ای تن اندر چه محنت افتادی

بر دل دوستان فرامشتی

بر دل دشمنان همه یادی

 

 
       

 

 
       

بالای صفحه