_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۱۰ ـ جمعه ۱۰ دی ۱۳۸۹

  No. 510 - Friday 31 December 2010

 
 

 

 

 
           
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

دو شعر از

منوچهر آتشی

[ ۱۳۸۴ ـ ۱۳۱۰ خورشیدی / ۲۰۰۵ ـ ۱۹۳۲ میلادی ]

 

۱)  نقاشی

 

چه پازن کوهی باشد چه آهوی دشتی

گلوله میان دو چشم زیبا زیبا نیست

 

 

اگر که می‌توانی

دو شاخ بلند برجسته ترسیم کن ــ فراز درّه

که آسمان را

مانند تاجِ فیروزه در میان گرفته باشند

یا نه، دوچشمِ خم شده بر مرتع

که دشتِ سبز را

تا دور دست سایه زنند

 

.  .  .  .  .  .  .  .

 

گلوله در میان دو چشم بینا زیبا نیست

ــ چه دختر دشستانی باشد چه ره‌زنِ کوهستانی ــ

زیبا فقط

خالِ زمردینِ میانِ دو ابروی کولی است.

 

تابستان ۱۳۷۱

 

 

۲)  سفر از شقایق

 

نرگس کجاست حالا؟

ما چند فرسخ از شقایق و بابونه دور شده‌ایم؟

.  .  .  .  .  .  .  .

[ هوا

بد نیست

هنوز بوی سنبل گردن به داسِ گندم می‌آید

و بوی بوته ی کمرآویز آویشن ]

.  .  .  .  .  .  .  .

هوا

      آری

            بد نیست

امّا

من اضطراب منزل بعدی را دارم

که گردباد دیوانه از کنام پنهان‌اش برخیزد

و روی باغ‌ها

و روی آب‌ها و کشتی‌ها

                        عبور سهمناک داشته باشد

من اضطراب منزل دیگری دارم

 

 

 

نرگس کجاست حالا

ما چند فرسخ از شقایق و مرزنگوش دور شده‌ایم؟

.  .  .  .  .  .  .  .

هوا

هنوزم بد نیست

در باغ‌های دور ازمن

                        ــ در میمند و قمصر ــ

گل‌های سرخ، غروب خونینی را

از عمر می‌گذرانند

            [ گل‌های بی‌خیال

            در دیگ‌های هیولا

            روی اجاق‌های فروزان

            آماده‌ی تهیه‌ی صبحانه‌یی شگفت برای دماغ‌های گرسنه

            و مرده‌گانِ نومید در زیر سنگ ]

            .  .  .  .  .  .  .  .

            [ این تلخ نیست

            که در حوالی‌ی گلزار

            در آه و اضطراب دخترهای گل‌چین

            تعطیل می‌شود هوس و بلبل؟]

نرگس فسرده دیری ست

و ما

            هزار فرسخ از شقایق دوریم

و هفت فرسخی بیش،

                        از گلِ سرخ.

 

پاییز ۱۳۷۱

 

دو شعر از

ساقی قهرمان

 

۱)  آریو

 

 

مرا کنار حلقه‌ی موی‌ات بنشان نزدیک گونه ات       و لب که وا می کنی      نگو

مرا کنار شانه ات بنشان نزدیک انگشتانت     و لب که وا می کنی     نگو

بگو که باد بگوید شب بگوید شب‌تاب بگوید

و تو      لب اگر باز می کنی، درنگ کن تا برگی روی گوش ام بگذارم

 

۱۱ژانویه ۲۰۰۹

 

۲) آبی

 

ای آسمان آبی

آسمان سبز

دستم

از دامن تو

درازتر است

و راستش به آرزوهایم آن‌قدر دست درازی کرده‌ام که حالا

دامنم از تو پر ستاره تر است

 

۱۲ژانویه ۲۰۰۹

 


 

مشعل در معبر شب

جهانگیر صداقت‌فر

 

کسوف هنوز کامل نبود

وقتی‌ که در آستان حماسه

بلند

    بر بام آسمان قامت بر افراشتند

و بازو، به آهنگ نور

                آن‌چنان رو به کوره‌ی خورشید کشیدند

تا جان و جهان‌شان جمله آتش شد؛

پیمبر گونه، آن‌گاه

چندان و چند

       شب باوران را بر فراز مرز‌های ظلم

فانوس بر افروختند

تا خود  در لهیب شعله ی خویشتن

                            یک به یک همه سوختند.

 

 

اینک

     در این کسوف رو به تکامل، هان، مدّعیان!

رسالت نور را کدامین یک از ما،-

                                  بگویید

کدام دیگر شهید

                       تداوم می‌‌خواهد بخشید؟

 

تیبوران - ۵ آپریل۲۰۱۰

 






 

 
           
       

بالای صفحه

 
           
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۱۰ ـ جمعه ۱۰ دی ۱۳۸۹

  No. 510 - Friday 31 December 2010

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   
 

 

اديب نيشابورى

شیخ عبدالجواد اديب نيشابورى

 [ ۱۲۸۵  ـ  ۱۲۴۳ خورشیدی /  ۱۹۰۶ ـ  ۱۸۶۴ میلادی]

 

۱

تا چند خو به خلوت و خاموشي

چندي به باغ چم به قدح نوشي

ساقي کجاست کـ‌ از مي‌ی پيراري

از من برد خمار پرندوشي

آهوي مشک مویي و با آهو

همواره بينم‌ات به خطا کوشي

مشک اندرون نافه بود و اينک

مُشک تو دوشي است و بناگوشي

 

۲

کاشکي دل‌بر من با دل من داد کند

گاه‌گاهي به‌نگاهي دل من شاد کند

آن سيه زلف بر آن عارض گویي که همي

به‌پر زاغ کسي آتش را باد کند

باده‌ی تلخ دهد بوسه‌ی شيرين ندهد

داوري کو که ميان من و او داد کند


 

فرصتِ شیرازی

میرزا محمد نصیر حسینی‌ی شیرازی فرصت‌الدوله

[۱۲۹۹ ـ ۱۲۳۳ خورشیدی / ۱۹۲۱ ـ ۱۸۵۴ میلادی]

 

دیدن روی تو و دادن جان مطلب ماست

پرده بردار ز رخسار که جان بر لب ماست

بت روی تو پرستیم و ملامت شنویم

بت پرستی اگر این است که این مذهب ماست

گرچه در مکتب عشق‌ایم همه ابجدخوان

شیخ را پیر خرد طفل ره مکتب ماست

شرب می با لب شیرین تو ما راست حلال

بی خبر زاهد از این ذوق که در مشرب ماست

نیست جز وصف رخ و زلف تو ما را سخنی

در همه سال و مه این قصه ی روز و شب ماست

در تو یک یا رب ما را اثری نیست ولی

قدسیان را به فلک غلغله از یا رب ماست

چرخ عشق‌ایم و تو ما را چو مهی زیب کنار

خون دل چون شفق و اشک روان کوکب ماست

این که نامش به فلک مهر جهان افروز است

روشن است این که یکی ذره ز تاب و تب ماست

خواستم تا که شوم بسته ی فتراک‌اش گفت

فرصت این بس که سرت خاک سم مرکب ماست

 

 

دو شعر از

لاهوتی

ابوالقاسم لاهوتی‌ی کرمانشاهی

[۱۳۳۶ ـ ۱۲۶۴ خورشیدی / ۱۹۵۷ ـ ۱۸۸۵ میلادی]

 

۱

نشد یک لحظه ازیادت جدا دل

زهی دل، آفرین دل، مرحبا دل!

ز دست‌اش یک دم آسایش ندارم

نمی‌دانم چه باید کرد با دل؟

هزاران بار منع‌اش کردم از عشق

مگر برگشت از راهِ خطا دل

به چشمان‌ات مرا دل مبتلا کرد

فلاکت دل، مصیبت دل، بلا، دل

از این دل داد من بستان خدایا

ز دست‌اش تا به کی گویم: خدا، دل

درون سینه آهی هم ندارد

ستم‌کش دل ، پریشان دل، گدا دل

به تاری گردن‌اش را بسته زلف‌ات

فقیر و عاجز و بی‌دست و پا دل

بشد خاک و زکوی‌ات برنخیزد

زهی ثابت قدم دل، باوفا دل

ز عقل و دل اگر از من بپرسید

چو عشق آمد، کجا عقل و کجا دل

تو، لاهوتی، ز دل نالی، دل از تو

حیا کن، یا تو ساکت باش یا دل

اسلامبول ـ ۱۹۱۸ میلادی

 

 

۲

بُتا، طراوت روی تو آفتاب ندارد

ولیک حیف، تو مستوری، او نقاب ندارد

ز خجلت آب شدم، چون رقیب عیب جهالت

گرفت بر تو و من دیدم این جواب ندارد

جواب او چه دهم، مدعی اگر که بپرسد

که یارت از چه سر دانش و کتاب ندارد؟

تو را به جهل سر و کار و من هلاک ز غیرت

که چون ز صحبت نامحرم اجتناب ندارد!

نخوانده نقشه و جغرافی، ای صنم ـ دل سخت‌ات

خبر ز ملک دلم، گر شود خراب، ندارد

معلم تو نیاموخت‌ات حساب، چه دانی

که حسرت دل پرد درد من حساب ندارد

بیا به دیده‌ی لاهوتی و ببین به چه سختی

به یاد روی تو شب تا به صبح خواب ندارد

اسلامبول ـ ۱۹۱۸ میلادی

 

 
       

 

 
       

بالای صفحه