_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره ی ۵۰۹ ـ جمعه ۳ دی ۱۳۸۹

  No. 509 - Friday 24 December 2010

 
 

 

 

 
 

 

       
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

"دل‌تنگي‌ها"، شماره‌ی ۲۱

یداله رؤیایی

 

 

و شکل راه رفتن تو

معنای مثنوی‌ست

در حالت عمیق عزیمت

            که منظره‌ی راه

                        بازوی صحرایی‌ی مرا به تکان می‌آرد

 

در حالت عمیق عزیمت شتاب‌های موازی

در گردی‌ی مچ تو به هم می‌رسند و

                                    باد ،

                                                صفات باد ،

شکل عزیز زانو را

            ــ که قدرت و اطاعت را با هم دارد ــ

تصویر می‌کند

تا قیصر از کف پای تو

قوس بلند طاق نصرت را

                        برگبرد

 

 

در حالت عمیق عزیمت که سمت نیم‌رخ تو برابر  نگه‌ام ماند

پرواز طوطیان

جغرافیای صورت من را در هم ریخت

و آسمان،

که بایر از درخشش‌های آبی می‌شد

                        ناگاه

نام تو  از تمام جهت‌ها

                        می‌آمد .

 

 

وقتی که باز می‌آیی

نام تو را

            تمام جهت‌ها

                        رسم می‌کنند.

 

و در گذار دامن تو دانه‌های شن

بر ریشه‌های پیدا

پیراهن عبور شعاع

            می‌پوشد

 

پیشانی‌ی تو وسعت شیشه است

وقتی که باز می‌آیی

 

 

و هر درخت، بوسه است

وقتی که مفصل تو ملاقاتی‌ست

                        ــ بین صفات باد و تکبیر توفان ــ

و در هوای دهکده پیشانی‌ی تو وسعت اطراف هجر را

                                    محدود می‌کند

 

 

 

تو باز می‌آیی

با نافی از خلیج احمر

و رانی از عصای موسا

و شکل راه رفتن تو

معنای مثنوی‌ست،

و روح مولوی‌ست اینک

کـ از ساق تو حکایت نی را

                        بر می‌دارد!

 





 

ملكه

فرشته ساری

 

در طلا نه ،

        در آسمان نه ،

                     برخاك

                         برهمين خاك تيره

                                               تو را يافتم.

نه تاجي بر سر داشتي و

                           نه نشاني در شهر

                                      با اين‌همه تو را يافتم .

 

 

ميان آتش به جست و جوي تو بودم

                        در خاكستر و خاشاك‌ات يافتم .

از چهار جانب باران بود و

                         با اين‌همه رد تورا گم نكردم .

 

نه بر آسمان ستاره‌یی

                       و نه برزمين درختي داشتم

از اين جهان فراخ

                       جز مهر تو

                                هيچم نصيب نبود.

 

 

مي شتابم بر درگاه

دريغا ستاره رفته است

                          و من

                            بي آغوش تو مي گريم .

 


 

سه شعر از

اکبر اکسیر

 

۱ ) خواهش

 

شير مادر، بوي ادكلن مي‌داد

دست پدر، بوي عرق

(گفتم بچه‌ام نمي‌فهمم)

نان، بوي نفت مي‌داد

زنده‌گي، بوي گند

(گفتم جوانم نمي‌فهمم)

حالا كه بازنشسته‌ شده‌ام

هر چيز، بوي هر چيز مي‌دهد، بدهد

فقط پارك، بوي گورستان

و شانه‌ی تخم مرغ،  بوي كتاب ندهد!

 

 

۲) قلعه‌ی حيوانات

 

در كوچه، گوسفندم

در مدرسه، طوطي

در اداره، گاو

به خانه كه مي‌رسم سگ مي‌شوم

چوپاني از برنامه‌ی كودك داد مي‌زند:

گرگ آمد! گرگ آمد!

و من كنار بخاري

شعر تازه‌ام را پارس مي‌كنم!

 

 

۳ ) ظرفيت

 

پدر كه رفت

حياط خانه ورم كرد

درخت توت پريد

حوض، عكس يادگاري شد

و ما، يك پرايد خريديم

و مجبور شديم

ششمين عضو خانواده خود را

به خانة سالمندان ببريم!

 
           
       

بالای صفحه

 
           
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره ی ۵۰۹ ـ جمعه ۳ دی ۱۳۸۹

  No. 509 - Friday 24 December 2010

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   
 

 

فرخی

محمد فرخی‌ی یزدی

[ ۱۳۱۸  ـ ۱۲۶۷ خورشیدی / ۱۹۳۹ ـ ۱۸۸۸ میلادی]

 

 

گرچه مجنون‌ام و صحرای جنون جای من است

لیک دیوانه‌تر از من، دل شیدای من است

آخر از راه دل و دیده، سر آرد بیرون

نیش آن خار که از دست تو در پای من است

رخت بر بست ز دل شادی و هنگام وداع

باغم‌ات گفت که یا جای تو، یا جای من است

جامه‌‌یی را که به خون رنگ نمودم، امروز

بر جفا کاری تو شاهد فردای من است

چیزهایی که نبایست ببیند، بس دید

به‌خدا قاتل من، دیده‌ی بینای من است

سر تسلیم به چرخ آن که نیاورد فرود،

با همه جورو ستم، همت والای من است

دل تماشایی‌ی تو، دیده تماشایی‌ی دل

من به فکر دل و خلقی به تماشای من است

آن که در راه طلب خسته نگردد هرگز

پای پر آبله‌ی بادیه پیمای من است


 

شوریده ی شیرازی

 مجدالشعرا فصیح‌الملک محمد تقی شیرازی شوریده

 [ ۱۳۰۵ ـ  ۱۲۳۶ خورشیدی / ۱۹۲۶ ـ ۱۸۵۷ میلادی ]

 

 

می کند حسن تو هرلحظه تقاضای دگر

هر زمان شور دگر دارد و غوغای دگر

برسر صفحه‌ دل مُنشی‌ی دیوان ازل

ننوشته‌ست جز ابروی تو طغرای دگر

دوستان مستم و افتاده زپا ، رفته زدست

مست را  دست بگیرید به مینای دگر

من از آن روز که چشم خوش ساقی دیدم

هوس جام  دگرکردم و مینای دگر

دل گهی طالب وصل است و گهی مایل هجر

دارد این شیفته هرلحظه تمنای دگر

سرو ، یک پای از آن مانده که در جلوه‌ی ناز

نتوانست که پیش تو نهد پای دگر

ای خوش آن شب که سر زلف تو در دست آرم

 تا بدو شرح دهم قصه ی شب‌های دگر

در دوصد قرن دگر، می نبود چون من و تو

شاهد دیگر و شوریده ی شیدای دگر

 

 

عبرت نایینی

محمد علی مصاحبی نایینی عبرت

 [ ۱۲۸۲ ـ  ۱۲۴۵ خورشیدی /   ۱۹۰۳ ـ ۱۸۶۶ میلادی]

 

دل در اندیشه‌ی آن غنچه دهان است هنوز

فکر باریک در آن موی میان است هنوز

نکته‌ها بر سرِ دُرج دهنش رفته و باز

سر ِ آن حلقه‌ی سر بسته نهان است هنوز

خواجه را عمر به پایان شد و از شدت حرص

در دل‌اش رنج و غم سود و زبان است هنوز

شب عشاق دل آشفته شد و صبح دمید

سخن از حلقه‌ی زلف‌اش به میان است هنوز

تُرک چشم‌اش به نگاهی دل صاحب نظران

بُرده از دست و پی‌ی غارت جان است هنوز

فتنه خوابید و ز آشوب، جهان ایمن شد

چشم فتّان تو آشوب جهان است هنوز

پیر شد عبرت و دارد سر شوریده‌ی او

شورش عشق، تو گویی که جوان است هنوز


 

نسیم شمال

سيداشرف الدين قزويني‌ی گيلاني

[۱۳۱۳ ـ ۱۲۵۰خورشیدی /  ۱۹۳۴ ـ ۱۸۷۱ میلادی]

 

تا چند کشی نعره که قانون خدا کو؟

گوش شنوا کو؟

آنکس که دهد گوش به عرض فقرا کو؟

گوش شنوا کو؟

در خانه‌ی همسایه عروسی است آملا

به به بارک اﷲ

آن شاخ نباتی که شود قسمت ما کو؟

گوش شنوا کو؟

پرسید یکی رحم و مروت به کجا رفت ؟

گفتم به هوا رفت

مرغی که برد کاغذ ما را به هوا کو؟

گوش شنوا کو؟

حلوای معارف که جوانان همه بردند

در مدرسه خوردند

آلوطی حسن قسمت درویش کته پا کو؟

گوش شنوا کو؟

یک نیمه ‌ی ایران ز معارف همه دورند

نیمی شل و کورند

اندر کف کوران ستم دیده عصا کو؟

گوش شنوا کو؟

 

 
       

 

 
       

بالای صفحه