_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۵۰۶ ـ جمعه ۱۲ آذر ۱۳۸۹

  No. 506 - Friday 3 December 2010

 
 

 

 

 
           
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

فریدون توللی

[۱۳۶۴ ـ ۱۲۹۸ خورشیدی / ۱۹۸۵ ـ  ۱۹۱۹ میلادی]

 

در نیمه های شامگهان ، آن زمان که ماه

زرد و شکسته ، می‌دمد از طرف ِ خاوران

استاده در سیاهی‌ی شب مریم سپید                                     آرام و سرگران

 

او مانده تا که از پس ِ دندانه‌های کوه

مهتاب سرزند ، کشد از چهر ِ شب نقاب

بارد بر او فروغ و بشوید تن ِ لطیف

                                در نور ِ ماهتاب

 

بُستان به خواب رفته ومی‌دزدد آشکار

دست ِ نسیم ، عطر ِ هر آن گل که خرّم است

شب خفته در خموشی و شب زنده دار ِ شب        

                        چشمان مریم است.

 

مهتاب ، کم کمک ز پس ِ شاخه های بید

دزدانه می کشد سر و می افکند نگاه.

جویای مریم است و همی جویدش به چشم

                           در آن شب ِ سیاه

 

دامن کشان ز پرتو ِ مهتاب ، تیره‌گی

رو می‌نهد به سایه ی اشجار ِ دوردست.

شب دلکش است و پرتو ِ نمناک ِ ماهتاب

                      خواب آورست و مست

 

اندر سکوت ِ خرم و گویای بوستان

مه موج می زند چو پرندی به جویبار

می خواند آن دقیقه که مریم به شست و شوست

                           مرغی ز شاخسار.

 

 

شیراز ـ ۱۳۲۴


 

زمستان

مه‌ناز طالبی‌طاری

 

گونه‌های سرما سُرخ‌اند

و اشتیاقِ من نیز

که نگاهِ سرشارت اینک چه گرم

در پیچک های حافظه می تراود . . .

 

چون راهی که در برف مانده باشد

یا خمیازه‌یی که در گلوی خواب،

انتظار

در قیرِ لحظه ها بَست نشسته!

 

. . . همان

برگ‌های تقویم را می گویم

که هر روز با طراوتِ واژه ها

بر دفترهای شب مانده عشق پاشیده‌اند

همان هفته ها

که در پس‌کوچه‌های تنگِ اتاق

سرنوشتِ شعرهای کوچک را

رقم زده اند . . .

 

چراغ‌های خاموشِ خیابان

فردا را در صدایت روشن می‌کنند

و دنیا

پنجره‌اش را چهارطاق

به روی آمدنت گشوده . . .

 

تنها بگو

سکوتِ نیامدنت را

چگونه به خاطر توان سپرد؟

 

رنگ های تنهایی

خسرو باقرپور

 

تنهایی،

باید تصویری باشد از پرنده‌یی

افتاده بر کبودی‌ی برکه‌یی

یا تصاویر بسیار و

                      یک آبی‌ی بی قاب

یا شاید

         تک درخت و

                        پاییز هزاران رنگ

شاید هم

بوته‌زار واژه‌گانی زلال

که ریشه محکم کرده اند

بر سینه‌ی این کاغذ

 

تنهایی،

پرواز پرنده‌یی کاغذی ست

از آشیانه‌ی دستان کودکی شاعر

در آبی‌ی روشن آسمان

و مرگ آسمان از شعف

 

تنهایی،

سنگینی‌ی سرد نیم‌کت چوبی‌ی کنار دریاچه است

و پیرمردی سی‌ساله تبعیدی

که عصر ها ساعت پنج روی آن می‌نشیند

و آتش به آتش سیگار می‌کشد.

 

تنهایی،

گاهی پرنده می‌شود

با بال‌هایی از موم و پر

در این حالت

ایکاروس بار دگر

رو به سوی اوج و نور دارد

و خود خوب می‌داند

لحظاتی دیگر

سوزان و شعله‌ور

آتش به جان دریا خواهد زد

 

تنهایی،

مثل هق هق گریه در رویاست

چون نجوایی در باد است

یا چونان صفحه‌یی کاغذ

                               با علایمی سیاه

                                                          نا خوانا

 

تنهایی،

تنبوری‌ست بی‌صدا

ارثیه‌یی از عارفی مرده

افتاده در گوشه‌ی اطاقی

در صحنه* یا کرند*

 

تنهایی،

نامه‌یی‌ست بی صاحب

تا خورده با دقت بسیار

و ناخوانده مانده در کشوی میز تحریر دفتر زندان

 

تنهایی،

عکسی‌ست قدیمی

                  از آلبوم رویای یک پیرزن

حس بی حساب و

                        یک شعر است

هزاران قصه است و

                         یک "اروس"   

 

-------

* شهر هایی در استان کرمانشاه که مردمانش اهل حق اند

 
           
       

بالای صفحه

 
           
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۵۰۶ ـ جمعه ۱۲ آذر ۱۳۸۹

  No. 506 - Friday 3 December 2010

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   
 

 

محمود صبا

ملک‌الشعرا محمود عندلیب کاشانی صبا

 [۱۳۱۱ ـ ۱۲۲۸ قمری / ۱۸۹۳ ـ ۱۸۱۳ میلادی]

 

تا که آن لعلِ بَدَخشی را تو خندان کرده‌ای

قسمتِ او را ز خندانی دو چندان کرده‌ای

از سپیدی روی خود کردَستی از جنس وصال

و ز سیاهی موی خود از جنس هجران کرده‌ای

مرمرا گفتی بهای بوسه‌ی من جان توست

می‌توان گفتن که نرخ بوسه ارزان کرده‌ای

از بَرِ سیمِ سفید افگنده‌ای مشکِ سیاه

لَختی از مَه را به ابر تیره پنهان کرده‌ای

از خَمِ زلف خریدارانِ مُشک ناب را

از خرید مُشک تاتاری پشیمان کرده‌ای

طلعتی داری نگارینا به خوبی چون بهشت

در پی‌ی آرایش او کار رضوان کرده‌ای

مردمان گویند کــ از یک گل بهاران کی شود

تو به چشم من به یک گل صد بهاران کرده‌ای

کرده‌ای تا روی خود چون زلف و زلف خود چو شب

پیش چشمم روز و شب را هر دو یکسان کرده‌ای

گر برای خویش کردی از دل من خانه‌یی

خانه‌ی خود را چرا زین گونه ویران کرده‌ای


 

شیبانی

ابوالنصر فتح‌الله شیبانی

[ ۱۳۰۸ ـ ۱۲۴۱ ‌قمری / ۱۸۹۰ ـ ۱۸۲۵ میلادی]

 

از کوهسارها که سترد این نگارها؟

کـ ایدون چو ساده سیم شد این کوهسارها

با جویبارها چه فسون کرد مهرگان

کـ از جویبارها بشد آن رنگ و بارها

در تاخت باد مهر و به غارت فرو نَوَشت

آن پرده‌های نیلی و حمری خِمارها

سنبل ز سر بِدر کرد آن پیچ و تاب خویش

با چشم نرگس آمد ناز و خُمارها

بی رنگ و بوی شد همه اطراف بوستان

وز لاله پاک گشت همه لاله‌زارها

کبکان کوهساری از بیم برف و باد

پنهان شدند در شُعَبِ تیره غارها

پر بار زعفران شد بستان چو شد پدید

از ابر◦ اشترانِ گسسته مهارها

آری چو اشتران را بگسسته شد مهار

لابُد ز  پشتِ خویش بریدند بارها

باد خزان نگر که ز بستان فرو سترد

آن نقش‌های طُرفه و نیکو نگارها

سختا که دل نسوخت جهان را بدان گَهی

کـ آن لعبتان باغ و شکفته بهارها

انداختند در قدمِ باد مهرگان

آن پاره‌های زرّین و آن گوشوار‌ها

مرغان ز باغ رخت ببستند خَیل خَیل

تا تاخت باد مهر ز هر سو سوارها

جز زاغ راه باغ کسی نَسپَرَد دگر

تا پر ز برف گشت همه ره‌گذارها

ایدون که ابر گِرد زمین برکشد حصار

بر گِرد تن بباید ز آتش حصارها

 

 

ادیب پیشاوری

سید احمد پیشاوری ادیب

(شاعر پارسی‌گوی هند)

[۱۳۴۹ ـ ۱۲۶۰ ‌قمری / ۱۹۳۰ ـ ۱۸۴۴ میلادی]

 

خرد چیره بر آرزو داشتم

جهان را به‌کم مایه بگذاشتم

من‌اش چون گرایید زی رنگ و بوی

لگام تکاورْش برگاشتم

چو هر داشته کرد باید یله

من ایدون گمانم همه داشتم

سپردم چو فرزند مریم جهان

نه شامم مهیا وَ نه چاشتم

تن آسایی آرد روان را گزند

گزند روان خوار بگذاشتم

زمانه بکاهد تن و بنده نیز

بر آیین او هوش بگماشتم

به‌فرجام چون خواهد انباشتن

به‌خاکش منش پیش انباشتم

بود پرده‌ی دل درآمیختن

به‌گیتی من این پرده برداشتم

چو تخم امل بار رنج آورد

نه ورزیدم این تخم و نه کاشتم

زدودم ز دل نقش هر دفتری

ستردم همه آن‌چه بنگاشتم

به‌عین الیقین جستم از چنگ ظن

که بی‌هوده بود آن‌چه انگاشتم

ازی‌راست کـ اندر صف قدسیان

درخشان یکی بیرق افراشتم

هرآن‌کو بپالود از ایمنی

من‌اش مهدی عصر پنداشتم .


 

اقبال

علامه محمد اقبال لاهورى

(شاعر پارسی‌گوی هند)

[۱۳۵۷ ـ ۱۲۸۹ هجری‌قمری / ۱۹۳۸ ـ ۱۸۷۳میلادی]

 

ز خاک خویش طلب آتشی که پیدا نیست

تجلی‌ی دگری در خور تقاضا نیست

نظر به‌خویش چنان بستهام که جلوه‌ی دوست

جهان گرفت و مرا فرصت تماشا نیست

به ملک جم ندهم مصرع نظیری را

کسی که کشته نشد از قبیله‌ی ما نیست

اگرچه عقل فسون پیشه لشکری انگیخت

تو دل گرفته نباشی که عشق تنها نیست

تو ره شناس نه‌ای وز مقام بی‌خبری

چه نغمه‌یی‌ست که در بربط سلیمی نیست

ز قید و صید نهنگان حکایتی آور

مگو که زورق ما روشناس دریا نیست

مرید همت آن رهروم که پا نگذاشت

به جاده‌یی که در و کوه و دشت و دریا نیست

شریک حلقه‌ی رندان باده پیما باش

حذر ز بیعت پیری که مرد غوغا نیست

 
       

 

 
       

بالای صفحه