_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

 شماره‌ی ۵۰۵ ـ جمعه ۵ آذر ۱۳۸۹

  No. 505 - Friday 26 November 2010

 
 

 

 

 
           
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

دو شعر از

فروغ فرخ‌زاد

[۱۳۴۵ ـ ۱۳۱۳ خورشیدی / ۱۹۶۷ ـ  ۱۹۳۴ میلادی]

 

 

۱)  پرسش

 

سلام ماهی ها . . .  سلام، ماهی ها

سلام، قرمزها، سبزها، طلایی ها

به من بگویید، آیا در آن اتاق بلور

که مثل مردمک چشم مرده‌ها سرد است

و مثل آخر شب‌های شهر، بسته و خلوت

صدای نی لبکی را شنيده ايد

که از ديار پری های ترس و تنهايی

به سوی اعتماد آجری خوابگاه ها،

و لای‌لای کوکی‌ی ساعت ها،

و هسته های شيشه یی نور - پيش می آيد؟

 

 

و هم‌چنان که پيش می آید

ستاره های اکليلی، از آسمان به خاک می افتند

و قلب های کوچک بازيگوش

از حس گريه می ترکند.

 

 

 

۲) پرنده مردنی است

 

دلم گرفته است

دلم گرفته است

 

 

 به ایوان می‌روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده‌ی شب می‌کشم

چراغ های رابطه تاریک‌اند

چراغ های رابطه تاریک‌اند

 

 

کسی مرا به آفتاب

 معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک‌ها نخواهد برد

پرواز را به‌خاطر بسپار

پرنده مردنی‌ست

 


 

شعری از

زری محمدی

 

سایه‌ی میز افتاده بود کف آشپزخانه

سایه دو صندلی هم افتاده بود

دو نفر با هم شام می‌خوردند و می‌خندیدند

میز را آهسته ترک کردم

 


 

 

دو شعر از

فرامرز سلیمانی

 

۱)  موج

 

بر بوریای یاد    بر باد نمی رود    آن موج تمام و ناب  و آب‌های آبی        آب‌ها آبی

 

به جست و جوی واژه

موج زبان می گرداند مدام

گلوی تشنه‌ی خاک تازه می‌شود

 

 

۲) با موج و کف

 

با موج و کف

اطلس آبی را طرح زدیم

پیش چشمان ما

اقیانوس خیال

بر کلام می شورید

به شبنم‌زاران پاییز رفتیم

تا با رفتن، آفتاب را دریابیم

های و هوی رنگ

برچشم انداز قلم می شورید

 

آمدیم

از راه‌های شرقی‌ی عاطفه.

در انفجار حادثه

تن‌هامان را

در غبار شستیم

نگاه پاییزی مان تطهیر شد

به شامگاه

مسافران معصوم

در آفتاب و رنگین کمان

گم شدند.

 


 

شعری از

مودب میرعلایی

 

جایی که آفتاب نیست

سایه هم نیست

 

کیست که نخواهد خود را

برای لحظه‌یی هم که شده

بیرون از خود ببیند؟

 

سال هاست

سایه ام با من نیست

و من بیرون از خود

حتی نمی‌توانم

با خود دست بدهم و بگویم:

حالت خوب است؟

چه خبر؟

 

سایه که نیست

و بیرون از خود

آیینه هم جایی آویزان باشد

پر از دیوار روبروست

 

 
           
       

بالای صفحه

 
           
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

 شماره‌ی ۵۰۵ ـ جمعه ۵ آذر ۱۳۸۹

  No. 505 - Friday 26 November 2010

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   
 

 

فروغى

ميرزا عباس فروغی بسطامى

 [۱۲۷۴  ــ ۱۲۱۳  قمری / ۱۸۵۸ ـ ۱۷۹۹ میلادی]

 

شاهد به کام و شیشه به دست و سبو به دوش

مستانه می‌رسم ز در پیر می‌ فروش

خواهی که دام دل ببری لعل وی ببوس

خواهی که نیش غم نخوری جام می بنوش

ماایم و کوی عشق و درونی پر از خراش

ماایم و شوق و دهانی پر از خروش

دانی که داد بلبل شیدا ز دست کیست؟

از دست آن که کرد لب غنچه را خموش

مرغی که می‌پرد به لب بام آن پری

بس طعنه می‌زند پر او بر پر ِ سروش

پند کسی چگونه نیوشم که آن دو لب

از من گرفته‌اند دو گوشِ سخن نیوش

گر چشم فیض داری از آن چشمه ی کَرَم

ای دل به سینه خون شو وای چشمِ تر بجوش

من واله ی جمال تو با صد هزار چشم

من بنده‌ی خطاب تو با صد هزار گوش

بی جهد از آن دهان نرسد هیچ‌کس به کام

تا هست ممکن تو فروغی به جان بکوش


 

سروش اصفهانی

شمس‌الشعرا میرزا محمد علی سروش سدهی‌ی اصفهانی

[۱۲۸۵ ـ ۱۲۲۸  قمری / ۱۸۶۸ ـ ۱۸۱۱ میلادی]

 

ز چهره خوى چكدش چون بر او نگاه كنى

دگر ازو طمع بوسه از چه راه كنى

اگر بر آتش سوزان نشاندت منظور

خلاف شرع محبت بود كه آه كنى

ايا بتى كه ز سرو و ز ماه خوب‏ترى

ترا سزد كه تكبر به سرو و ماه كنى

دهى در آينه ترتيب زلف سركش را

پىِ‌ی نبردِ كه آرايش سپاه كنى

مژه سياه و خط و خال و زلف و چشم سياه

مسلّم است كه روز مرا سياه كنى

تو را كه نوبت شاهى‏ست در ولايت حسن

چرا نه گوش به فرياد دادخواه كنى

هواى صحبت خوبان دگر مكن اى دل

كه عيش بر من و بر خويشتن تباه كنى

ز كارهاى جهان بهتر اين بود كه سروش

دعاى خسرو جمشيد بارگاه كنى

 


 

 

قاآنی

ميرزا حبيب قاآنى‌ی شيرازى

[۱۲۷۰ ـ ۱۲۴۳ قمری / ۱۸۵۴ـ ۱۸۲۸ میلادی]

 

نه تو دستِ عهد دادی که ز مهر سر نتابم

به چه جرم روی تابی که بری ز جسم تابم

چه خلاف کردم آخر که تو بر خلاف اوّل

ز معاندت نمودی به مفارقت عذابم

به خدا که چون منی را دو جهان گناه باید

که به هجر چون تو ماهی کند آسمان عقابم

بگشای چین زلفت که به رخ فتاده چینم

بنمای رو خوب‌ات که زدیده رفت خوابم

هم از آن ‌زمان که غافل مُژه‌گانِ دوست دیدم

چو شکار تیر خورده همه دم در اضطرابم

به هوای کبک رفتم که چو باز حمله آرم

ز هلاک خویش غافل که ز پی بود عُقابم

من‌ام آن گدای مُبرم که کنم سؤوال بوسه

 توای آن بخیل مُنعم که نمی‌دهی جوابم

به عتاب چند گویی که رو اَرنه ریزم‌ات خون

نکشی مرا و دانی که همی کُشد عِتابم


 

غالب دهلوی

نجم الدوله دبیرالملک میرزا اسداﷲخان دهلوی غالب

( شاعر پارسی‌سرای‌ی هندی)

[ ۱۲۸۵ ـ ۱۲۱۲ قمری / ۱۸۶۹ ـ ۱۷۹۶ میلادی]

 

بیا که قاعده ی آسمان بگردانیم

قضا به گردش رطل گران بگردانیم

ز چشم و دل به تماشا تمتع اندوزیم

ز جان و تن به مدارا زبان بگردانیم

به گوشه‌یی بنشینیم و در فراز کنیم

به کوچه بر سر ره پاسبان بگردانیم

اگر ز شحنه بود گیر و دار ، نیاندیشیم

و گر ز شاه رسد ازمغان، بگردانیم

گُل افکنیم و گلابی به ره‌گذر پاشیم

می آوریم و قدح در میان بگردانیم

نهیم شرم به یک‌سو و با هم آویزیم

به شوخی‌یی که رخ اختران بگردانیم

ز جوش سینه سحر را نفس فرو بندیم

بلای گرمی‌ی روز از جهان بگردانیم

به وَهم شب همه را در غلط بیاندازیم

زنیم ره رمه را با شبان بگردانیم

به جنگ باج ستانانِ شاخساری را

تُهی سبد ز در گلستان بگردانیم

به صلح بال فشانانِ صبحگاهی را

ز شاخسار سوی آشیان بگردانیم

به من وصال تو باور نمی‌کند غالب

بیا که قاعده‌ی آسمان بگردانیم

 
       

 

 
       

بالای صفحه