_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

 

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

  شماره‌ی ۵۰۴ ـ جمعه ۲۸ آبان ۱۳۸۹

  No. 504 - Friday 19 November 2010

 
 

 

 

 
           
 

 تارنمای صمصام کشفی


تماس با صفحه‌‌ی شعر


 

   

 

دو شعر از

احمدرضا احمدی

 

 

۱)  از عشق

 

 

تمام دستِ تو روز است

و چهره‌ات گرما

نه سکوت دعوت می‌کند

و نه دیر است

دیگر باید حضور داشت

در روز

در خبر

در مرگ . . .

 

از عشق

اگر به زبان آمدیم فصلی را باید

                           برای خود صدا کنیم

تصنیف‌ها را بخوانیم

که دیگر زخم‌هامان بوی بهار گرفت.

 

 

بمان:

      که برگ خانه‌ام را به خواب داده‌ای

فندق بهارم را به باد

و رنگ چشمانم را به آب.

 

 

تفنگی که اکنون تفنگ نیست،

و گلوله‌یی که در قصه‌ها

                        عتیقه شده است

رو به روی کبوتران

                        تشنه‌گی‌ی پرنده‌گان را دارد

 

 

 

 

 

 

 ۲)  شعر چهارم از دفتر یادگاری

 

 

زماني

 با تكه‌یي نان سير مي‌شدم

و با لب‌خندي

 به خانه مي‌رفتم

اتوبوس‌هاي انبوه از مسافر را

دوست داشتم

 انتظار نداشتم

 كسي به من در آفتاب

 صندلي تعارف كند

در انتظار گل سرخي بودم

 









 

 

بازگردیم؟

سعید یوسف

 

                  بازگردیم، رفیق؟

                  گفته بودی هرگز باز نگردیم

                  گفته بودی ویران باید كرد

                  همه‌ی پل‌ها را در پسِ خویش

                  گفته بودی: تا پایان نبرد

                  پیش‏، همواره به پیش‏. . .

 

می‌توان برگشت.

می‌توان بر سنگی پیغامی نیز نوشت

و گذاشت

و گذشت.

 

می‌توان گفت

با سر افرازی حتّا

                          كه ندانستیم.

می‌توان افزود:

پیش‏ رفتن را

                 در جهلِ مركّب

                                      ما نیز

می‌توانستیم.

 

شاید این برگشتن، جمع شدن باشد مانندِ فَنَر

شاید این برگشتنْ پژواكی باشد از بانگی در كوهستان

شاید این برگشتنْ بازْدَمی سختْ حیاتی باشد.

 

می‌توان كرد به هر چیز نظر

با نگاهی دیگرگونه كنون؛

می‌توان در واپس‏ رفتن نیز،

چون تقلاّی سرگینْ‌غلتان،

دید زیبایی از وصفْ برون.

 

می‌توان شب را باور كرد.

می‌توان در جایی كرد اُتراق

خسته‌گی در كرد.

می‌توان از نو كرد آغاز.

می‌توان شمعی دیگر افروخت

و مدادی دیگر سر كرد

و نوشت

و گذاشت

و گذشت.

می‌توان برگشت.

 


 

زنانه‌ها (۶)

کبرا امین سعیدی (م. شهرزاد)

 

 

صدای انفجار

در میانِ آخرین دریاچه‌ی زمین

فقط کودکی را که در یک اعلان شیر بود

به گریه انداخت

 

دیگر صدای قلب من

از انفجار جنگ بیش‌تر است

سایه‌ی تو

برای آن‌که دنیا تنها نباشد

کافی‌ست

و سایه‌ات آب‌ها را تبخیر می‌کند

که آسمان ابری باشد

و زمین یک

            روحانی

که زیر سایه ی ابری‌ی تو فریاد تشنه‌گی می‌زند

 

بر گیسوان مردانه‌ات

همهمه‌ی مذهبِ من

                        جاری‌ست.

 
           
       

بالای صفحه

 
           
         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

  شماره‌ی ۵۰۴ ـ جمعه ۲۸ آبان ۱۳۸۹

  No. 504 - Friday 19 November 2010

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود

 

   
 

 

رفعت سمناني

حاجي محمدصادق رفعت سمناني

[۱۲۶۱-۱۳۱۰ خورشیدی / ۱۹۳۱ ـ ۱۸۸۲ میلادی]

 

شب شمع یک طرف، رخ جانانه یک طرف
 من یک طرف در آتش و پروانه یک طرف

افکنده بهر صید دل من ز زلف و خال
 دام بلا ز یک طرف و دانه یک طرف

از عشق او به گریه و در خنده روز و شب
 عاقل ز یک طرف و دیوانه یک طرف

برهم زدند مجمع دل‌های عاشقان
 باد صبا ز یک طرف و شانه یک طرف

ترک شراب کردم و ساقی به عشوه گفت
 پیمان ز یک طرف، من و پیمانه یک طرف

ایمان و کفر زلف و رخ‌اش دل چو دید گفت
 زد کعبه یک طرف ره و می‌خانه یک طرف

در حیرتم که دل ز چه رو می برند و دین
 خوبان ز یک طرف ره می‌خانه یک طرف

 


 

مِجمَر

مجتهدالشعرا سیدحسین طباطبایی مِجمَر

[سده‌ی سیزدهم هجری قمری / نوزدهم میلادی]

 

بر دَرِ دل غم صلایی می‌زند

حلقه بر در آشنایی می‌زند

تا چه پیش اید که در دام تواَم

هرکه می‌بیند قفایی می‌زند

تیغ نا پیدا و قاتل ناپدید

کشته در خون دست و پایی می‌زند

از حقیقت هیچ‌کس آگه نشد

هر یکی حرفی ز جایی می‌زند

او زَنَد با تیرم از بیرون و دل

در درونم مرحبایی می زند

خُرّم آن کشور که سلطانی در آن

بوسه بر دست گدایی می‌زند

یاد آن وادی که از گم گشته‌گان

هر طرف خضری صدایی می‌زند

ناتوانی بین که از نیروی عشق

پنجه با زور آزمایی می‌زند

نیک چون بینی پی‌ی درمان ماست

هرکه حرفی از دوایی می زند

دور شو مجمر که برقِ آهِ من

عاقبت آتش به جایی می زند

 

وصال

میرزا محمّد شفیع وصال شیرازی

[سده‌ی سیزدهم هجری قمری / نوزدهم میلادی]

 

گشتیم خاک و پا ننهادی به روی ما

زین بیش‌تر به باد مده آبروی ما

تن خاک کرد باید و خاک‌اش پیاله ساخت

تا عشق جُرعه‌یی دهدت از سبوی ما

بی‌چاره ما در آرزوی یک نگاهِ نو

بی‌چاره‌تر کسی که بَرَد آرزوی ما

این طُرفه بین که مایه‌ی یک دجله خون شود

این قطره می که بی تو رَوَد در گلوی ما

ناداده غسل توبه دهد شیخ‌مان ز می

وقت است ساقیا که دهی شست و شوی ما

عمر گذشته آب ز جو رفته شد، کجاست

ساقی که بار دیگرش آرد به جوی ما؟

گردیم خاک درگهِ روشن دلی  وصال

کـ او عیب ما چو آینه گوید به روی ما

 


 

نشاط

معتمدالدوله ميرزا عبدالوَهّاب نشاط اصفهانى

[سده‌ی سیزدهم هجری قمری / نوزدهم میلادی]

 

در همه کون و مکان نیست حز اینم هوسی

که مگر بی‌هوسی زیست توانم نفسی

شعله‌ها سرزده‌ام از دل و جان طور صفت

موسی‌یی نیست دریغا که بجوید قَبَسی

بسته این گم‌شده‌گان دیده و گوش ار نه به راه

کاروانی‌ست نمودار و نواخان جرسی

راز رندان خرابات مپرسید ز ما

به کسی راز مگویید که گوید به کسی

ما نگفتیم حدیثی که توان گفت و شنید

لیک در خلق ز ما گفت و شنید ا‌ست بسی

چشمه‌ها نغز و چمن سبز ومن آن مرغ که داشت

چشم و دل بر اثر دانه و آب و قفسی

من در این دام وتمنای رهایی، هیهات!

تا ابد صید تو جز قید ندارد هوسی

رشته مگذار ز کف، لیک خدار را بگذار

که به مرغان هم‌آواز بر آرم نفسی

گر پناهی دهدم دوست عجب نیست نشاط

ناگریز است می از دُردی و گلشن ز خُمی


 

 
       

 

 
       

بالای صفحه