دو شعر از اسماعیل خویی

آذر، ماه آخر پاییز

یاد ۲۲ بهمن ۵۷ و  

به استاد بزرگ و دوست بزرگوارم،

 ابراهیم گلستان

باد آذر پیام آرد از بهمن،

                      انگار،

بس که سرد است.

باغ در هم فرو ریخته،

                   هر چه هر جاش در هم شکسته،

گسترایی‌ست از بهت و از سوک،

خامشای هراس آفرینی ز میدان بعد از نبرد است.

زان همه زنده بالنده سبزینه‌پوشان رویان و پویان،

هیچ بر جا نبینی مگر ریشه سختان.

دیگر اکنون به پایان رسیده ست

ترکتاز مغول‌وار پاییز

               بر زاده‌گان بهارینه‌ی برگ و بار درختان.

بیست ام فوریه ۲۰۰۷- بیدر کجای لندن

شب خیس

وقتی بغض دل شب می ترکه،

ابرای غمزده گریه می‌کنن،.

اشکاشون زنبور می‌شن، پوست منو نیش می‌زنن،

منو آتیش می زنن.

راه می رم، شونه به شونه‌ی خدا،

زیر چتر بارونا.

می‌ذارم داغ دلم رو بشوره

دوش سرد ناودونا.

پسرم، پاره ی گم‌گشته‌ی جان و تن من،

                                     هومن من،

کم‌کم، از اون دور دورا، پیداش می شه.

پیش می‌آد، نزدیک و نزدیک تر می شه:

نیم‌خندی تو چشاش،

گونه‌هاش تر، پیشونی‌ش شسته، موهاش خیس و بلند،

شونه‌ها پهن، سرافراشته، اندام ِرسا،

انگاری، نو‌جوونی‌های باباش.

می‌رسه به من،

                نگاهم می‌کنه با گریه خند.

از کنارم رد می شه،

             با قدمای بی صداش،

فرشی از مخمل و ابریشمه انگار زیر پاش.

یه چیزی می گه:

به من؟ یا به خودش؟ یا به خداش؟

چی می‌گه؟

من نمی دونم:

               دیگه دوره، دیگه دیره،

                              دیگه تاریکه صداش.

می خوام از خدا بپرسم که:

-« چرا؟ آخه، چرا؟ چرا؟ چرا؟»

می بینم، اما، خدا هم دیگه نیس؛

و من‌ام تنها و شب:

شب خلوت، شب خالی، شب خیس.

۲۲ آوریل ۲۰۰۷- بیدرکجای لندن

آخرین واژه

محمود فلکی

من از کاغذِ نانوشته می‌ترسم:

فکر می‌کنم

زیر این سفیدی چیزی ست

که من آن را نمی‌بینم.

یکی پیشتر شاید چیزی بر آن نوشته باشد

یا نوشته‌ی نانوشته‌ای خود در آن پنهان کرده باشد!

پس شعرِ من

ستمی ست

بر آن نوشته‌ی نانوشته

پس درد می‌کشد آن چیز

که نمی‌دانم چیست؛

درست مثل آینده

که از وجود ما دردمند خواهد شد.

پس اگر شعر ننویسم

بهتر نیست؟

و همین جا

جهان را

در آخرین واژه تمام کنم

بهتر نیست؟

فلامینکو

فریبا شادکهن

تازیانه ات را بالا می بری

می چرخانی

می چرخانی و

کوبیدنت

حکم آخری ست که بر پیکر جانم

حک می کنی

می چرخم

تند می چرخم و دامنم

سیلی‌ات می نوازد

تازیانه ات قلابی می شود

می چرخانمت

می چرخانمت

می چرخانمت

طعمه‌یی، طعمه

وقتی میان این همه ماهی

...

این همه

خودم را صید می کنم

در گلستانه