فریدون توللی

(۹ خرداد ۱۲۹۸ تا ۹ خرداد ۱۳۶۴ خورشیدی)

می خواند و سایه های گریزنده‌ی خیال

می تافت و در فروغ ِ نگاهش به روشنی :

« گیرم که بر کنی دل ِ سنگین ز مهر ِ من

مهر از دلم چگونه توانی که بر کنی »

دستش فشردم از سر ِ پیمان و شور و عشق

کای در سپهر ِ بخت ، فروزنده اخترم :

« گر بر کنم دل از تو و بر گیرم از تو مهر

این مهر بر که افکنم ، این دل کجا برم »

افسرده ؛ سر به سینه ی من بر نهاد و خواند

با آتشین دمی که دم ِ اشک و ناله بود :

« هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید

در رهگذار ِ باد ، نگهبان ِ لاله بود »

اشک از رُخش ستردم و گفتم که بی گمان

بالین ِ عشق ِ ما ، دم ِ مرگ است و رستخیز :

« من در وفای ِ عهد ، چنان کند نیستم

کز دامن ِ تو دست بدارم به تیغ ِ تیز »

نالید زار و گفت فریدون وفا خوش است

آوخ که نیست در تو و نیک است روشنم :

« دردی‌ست بر دلم که گر از پیش ِ آب ِ چشم

بردارم آستین ، برود تا به دامنم »

در چشم ِ که‌ربایی ِ و خیره از امید

گفتم که ای امید ِ دل غم پرست ِ من

بگشای راز و خاطر ِ نازک ، گران مدار

باشد که این گره بگشاید به دست ِ من

لرزید و گفت آنچه منش جویم ای دریغ !

خندان گلی بوَد که درین شوره زار نیست

نقش وفا و مهر به دیباچه ی حیات

زیباست لیک در دل ِ کس پایدار نیست

در هیچ سینه نیست دلی گرم و استوار

کز دور ِ روزگار نبیند تزلزلی

« بالای خاک ، هیچ عمارت نکرده اند

کز وی به دیر و زود نباشد تحولی »

عشق ِ تو نیز با همه سوگند و اشتیاق

گرم است ، لیک جز هوسی کودکانه نیست

با من بمیر ، زآن‌که به جز در پناه ِ مرگ

جاوید ، عشق ِ هیچ‌کسی در زمانه نیست

رضا مقصدی

بنشین کنارِ آتشم تا باد بگذرد

خاکسترِ جوانی‌ی ناشاد بگذرد

ای ابر از کجای جهان، باز آمدی؟

باران! ببار! تا غمم با باد بگذرد

این‌گونه سخت وُ تلخ، دهان ِ مرا مبند!

بگذار از گلوی من، فریاد بگذرد

ای عشق! صید ِ سبز ِ تو بوده ست این دلم

دردا اگر ز صید ِ خود، صیاد بگذرد

نام ِ تو یادگار ِ گُل ِ گلشن ِ من است

هرگز مباد نام تو از یاد بگذرد

در هر نَفَس برای دل ِ من، قفس مساز

بگذار این پرنده ام آزاد بگذرد

دست ِ تو می نویسدم خطاط ِ خوب ِ عشق!

شادا اگر ز دیده ی استاد بگذرد

شیرین ِ روزگار نمیخواهد بعد ازین

یک ذرّه از طراوت ِ فرهاد بگذرد

هرچند مرگ ِ برگ، سرودت کبود کرد

باور کن! این زمانه ی بیداد بگذرد

تیر ۱۳۸۶

محمد علی بهمنی

من و هنوز همان خاستگاه افرایی

من و همیشه هنوزی چنین تماشایی

زلحظه لحظه‌ي توچشم برنخواهم داشت

مباد دیده ببندم به روی زیبایی

تمام هُرم گناهت به جان من، بنشین

مرا مگیر از این جذبه‌ي‌ اهورایی

نبود گندم وشیطان اگر چه می کردیم

من و تو، وای ازآن سال های تنهایی

جنون کجاست که ما بی دریغ بخشیدیم

بهشت خویش به دریوزه‌گان دانایی

هبوط من نه زسیب ونه گندم است آری

کدام وسوسه شایسته تر ز حّوایی

ولي ببخش اگر آدم خطاكارت

نداشت هيچ به جز حرف هاي رويایي

ببخش و ساز مرا سرد و بي صدا مگذار

به آتشم بكش اي زخمه‌ات نكيسايي

به هر هزاره يكي چون تو روح بخشیده‌ست

به واژه واژه ي ديباچه هاي شيدايي