دو شعر از

جواد مجابی

 

 

۱) در آن راه یافتم‌ات

 

 

تمامی‌ی شراب هایی و مستی‌ی آن

بستانی معطر در تابستانی

آن همه شب ها که از عیش، صبح نمی‌شد.

آن ناپیدایی که تا پیدا شدی

هستی‌ام را مستی در ربود.

انتحار جان و زادنی دیگر بار از ژرفای روان

پرش یک ستاره از مدارش

اندوهی سنگین که در می‌شود به خوابی سبک

جهش انفجار

که کوه را دشت و درّه را دریا می کند.

افتاده بودم

که مست‌تر از دنیا بودم

گرفتی‌ام یارا !

بگو تا کجا خواهی برد ماجرا را؟

مرا به پیداترین نهان، راه داده‌ای

ضیافت تنانه‌گی

دوایر درهم شونده نور و لذت

این دم و همیشه‌ی عالم

شبی که پر می شود از اندام‌های تابستانی

بستانی که می گردد در مدار ماه

ماهی که راه بر من می بندد

می بندی‌ام به عشوه‌یی گم‌راه

چه خوب شد که تورا دیدم، دل خواهم!

در این راه بی راه.

 

۱۷ فروردین ۱۳۸۸

 

 

 

5   5     5

 

 

 

۲ ) مي بخشيم اما فراموش نمي كنيم

 

 

به قصد خون من مي آیي

ترا مي بخشم

برادر نادان و نادار من !

از اين كه ندانستي هرگز

نياموختندت

وطن چيست

و آیين مردمي كدام است .

چنان لب‌ريزم اكنون از اين بهار

از صلح و شادي و آزادي

خيابان تا خيابان زيبايان جوان ملت كهن 

كه ديگر جانم 

جایي براي كينه ندارد .

روزي از خون ريخته‌‌ی  من

خارخاري در جانت برخواهد خاست

اين سنگ ديو آكند

در تالاب هزاره ها كه  افكند

تا دواير خون جوش ، موج گستراند از جمشيد جم تا فردا . 

 

 

جمعه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۹ 

---

---

---

---

---

---

---

---

---

 

بهشت را نمی خواهم

شکوه میرزادگی

 

 

موهايم عطر ياس می‌گيرند

وقتی می‌گويي

              تو را به ياد گل‌ها می اندازم.

 

 

 نوازش‌ام که می‌کنی

               در ابريشم فرو می‌روم

                       و جاده ها از وحوش خالی می‌شوند

 

 

و نامم که از دهانت می جوشد

            آبشاری از نور بر سرم می‌ريزد.

 

 

سايه‌ات را نمی‌خواهم

دوست‌تر دارم که

                     پوستم از عشق گداخته شود

و هر لايه‌اش

قصه‌یی از گفت و گوی  تو باشد.

 

 

وقتی از تو می‌گويم

کمبود کلمه ندارم

ذرّات هوا حروفی از تو می‌شوند

و دم و باز دمم خطوطی

که به نام تو در فضا می چرخند.

 

 

در هر کجا که باشی

       به آهنگ آفتابگردان ها

                به سويت می‌چرخم

                                     و صدايت می‌کنم:

 فقط . . .

       يادت باشد . . .

                        عزيزم!

           تو نه کعبه‌ی منی، نه خدايم.

من بهشت را

           از زير پايم برداشته‌ام

تا روی انگشتانم بايستم

                           و تماشايت کنم.

 

 

عاشقم باش تا زيباتر شوی!

اکتبر ۲۰۰۵

 

---

 

مردم مهر ماه

مسعود احمدی

 

مادرم حتّا

دیگر

کفش‌های خدا را جفت نمی‌کند

پیراهن پیغمبران را اتو     و گپ و گفت

در بارۀ آن‌چه

اتفاق افتاد     افتاد مثل بختک روی هر یک از ما

 

برادرم هم

نه از جمیله‌ی الجزایری حرف می‌زند

نه از میدان تیان من     و نه از امثال چگوارا

و حالا

همه سر می‌جنبانند      حتّا پسرم

که گاهی

به من سر می‌زد و حرف

از گریه‌های با امروز     از خنده‌های با فردا

 

من

این سکوت را

به فال نیک گرفته‌ام     به بُغضی عظیم

که خیلی

شبیه ابرهای پاییزی‌ست

مثل خودم     لنگه‌ی مردم مهر ماه

 

مادرم حتّا

دیگر

 بر سر سجاده نمی‌نشیند

نه فقط دو زانو جلوی خدا

حتّا جنب خودش     نزدیک کتاب دعا

مرداد ۱۳۸۸

در گلستانه