_

 
       

 

 
       

 صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان (چاپ واشینگتن دی. سی )

 
           
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
       

 

 
 

 

 

  

 
 

هفته نامه‌‌ی ایرانیان جمعه ها  منتشر می شود

   

   شماره‌ی ۹۴۲ ـ جمعه ۳۰ فروردین ۱۳۹۸

   No. 942 - Friday April 19th 2019

 
 

 

 

 

 

 تارنمای صمصام کشفی

fih

 

تماس با صفحه‌‌ی شعر

   


آرشیو



اسماعیل خویی

بامدادی

 

        بنگر که چه خوش رنگ است

                             زیبایی ی شبگیری:

         آمیزه ی دلخواهی

           از قهوه یی و شیری.                   

 

هستی به فزایش بین.

آفاق به زایش بین.

خورشید درآیش بین:

                  خیزنده به آژیری.

 

بی پرچم و سربازان ،

گردیده به شب تازان،

بُرنده فروغ آن را

جوهر شمشیری .                  

 

ای من ،که به آزادی ،

همگوهره ی بادی!

بر خیز و به دلشادی

                  وا نه غم و دلگیری.

 

رو سوی فلانی کن.

       هر کار توانی کن.

بر خیز و جوانی کن،

هر چند دگر پیری.

 

نه سختی و نه نرمی،

نه ترسی و نه شرمی،

       نه سردی ونه گرمی،

             نه بهمن و نه تیری.

 

کوهی ت به دوش است و

جان تو خموش است و

در یوزه  ی توش از تو

                  سیزیف اساطیری.

 

گر بر سر این بازی

سرمایه نمی بازی،

ز آن روست که می سازی

          با دوری و با دیری.

 

هر چند که خون پالاست،

چشم ات سوی آن والاست:

زین روی،  سرت بالاست

            حتا به سرازیری.

 

         خوش، در گذر هستی ،

همگام جهان استی:

این است که سر مستی،

            پیری و نمی میری.             

             

بیست و نهم مه ۲۰۰۷-بیدر کجای لندن

 


 

روح انگیز کراچی

چشم که باز کردم، دنیا پوسید

 

کی بود . . .؟

ذهن دنیا

      در من پیر شد.

گَنگ از کناره ی من گذشت

در چشم های اریب بودا

باریکه یی از جهان

              لب خند زد

در تقویم ، صدای کلاغ می آید

                      هزاره ی چندم است . . . ؟

تا ذهن شب نخراشد

صدای زمستانی ی کلاغی

پسِ پیراهنم پنهان شد

و از هزاره های خسته فروخواند

شب پهن شد

در تقویم وقتی برای لب خند هست ، فکر می کنی . . . ؟

 

    

تا گوشه های خانه تلخ شد

      با تریاک نگاهم

بگو! کدام اندوه را بسرایم ... ؟

اندوه کدامتان را . . .

 

    

چشم که باز کردم

                 جهان پوسیده  بود . . .

و جیغ کلاغ های پوسیده

خورشید را تاریک کرد

 

    

در این هزاره های خسته

بر گلوگاه خسته ام

کدام زنِ روسپی

مرهم خواهد گذاشت . . .

                          بگو ....!

پاییز ۱۳۷۷


 

شعری از

فرزین هومان فر

 

خطی سپید

در دایره یی سرخ

شرح قصه این جاست

که ورودِ من

به نمای روشن

ممنوع می شود

 

خورشید را اگر بپوشانی

در شعر تاریکم

از شور زنده گی می گذرم

و در جهانی که شب است

با رختِ رویایی خوش

به خواب می روم

که حقیقت اگر چه زیباست

اما

هیچ روی حقیقت

این جا، زیبا نیست

بهمن ۱۳۷۷

       
 
       

بالای صفحه

 

   qبرای دیدن بخش صُحبَتِ گُل (نمونه‌هایی از شعر کلاسیک پارسی) این جا را کلیک کنید   q

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         
       

صفحه‌‌ی شعر هفته نامه‌‌ی ایرانیان

 ( بخش دوم، شعر کهن )

 

 
       

گزینه‌‌ی صمصام کشفی

 
           
       

   شماره‌ی ۹۴۲ ـ جمعه ۳۰ فروردین ۱۳۹۸

   No. 942 - Friday April 19th 2019

 
 

در گلستانه

   

صُحبَتِ گُل

 
       

نمونه‌هایی از  سروده های سده ی سیزدهم  خورشیدی  ||||    نوزدهم میلادی

 

 هفته نامه‌‌ی ایرانیان

(چاپ واشینگتن دی. سی)

جمعه ها  منتشر می شود



دهخدا

علامه علي اكبرخان دهخدا

 [ ۱۳۳۴ـ ۱۲۵۸ خورشیدی / ۱۹۵۶ ـ ۱۸۷۹]

 

۱

اي مرغ سحر، چو اين شب تار 

بگذاشت ز سر سياهكاري

وز نفخه ی روح بخش اسحار

 رفت از سر خفته گان خماري

بگشود گره ز زلف زرتار

محبوبه ی نيلگون عماري

يزدان به كمال شد پديدار

و اهريمن زشت خو حصاري

يادآر ز شمع مرده، يادآر

 

چون باغ شود دوباره خرم

اي بلبل مستمند مسكين

وز سنبل و سوري و سپرغم

 آفاق نگارخانه ی چين

گل سرخ و به رخ عرق ز شبنم

تو داده، ز كف زمام تمكين

زان نوگل پيشرس كه در غم

 ناداده به نار شوق تسكين

از سردي ی دي فسرده، يادآر!

 

اي مونس يوسف اندر اين بند!

تعبير، عيان چو شد تو را خواب

دل پر ز شعف، لب از شكر خند

محسود عدو، به كام اصحاب

رفتي بر يار و خويش و پيوند

آزادتر از نسيم و مهتاب

زان كو همه شام با تو يك چند

در آرزوي وصال احباب

اختر به سحر شمرده، يادآر!

 

اي همره تيه پور عمران

بگذشت چون اين سنين معدود

وان شاهد نغز بزم عرفان

بنمود چو وعد خويش مشهود

وز مذبح زر چو شد به كيوان

هر صبح شميم عنبر و عود

زان كو به گناه قوم نادان

در حسرت روي ارض موعود

بر باديه جان سپرده، يادآر!

 

چون گشت ز نو زمانه آباد

اي كودك دوره طلایي

وز طاعت بنده گان خود شاد

بگرفت ز سر خدا خدايي

نه رسم ارم، نه اسم شداد

 گل بست زبان ژاژخايي

زان كس كه ز نوك تيغ جلاد

مأخوذ به جرم حق ستايي

تسنيم وصال خورده، يادآر!


 

۲

با سرِطُره ی دلبند تو بازي نتوان
رگِ جان است بد و دست درازي نتوان
ناز پروردهی  حُسن است و جز از راهِ نياز
دست در گردنِ آن يارِ نيازي نتوان
يد بيضاست عذار بتم ، اي گل ! به خود آي
بردن از معجزه با شعبده بازي نتوان
گر دوصد دامن ياقوت فشانم زمژه
سير بر خوردن از آن لعل پيازي نتوان
دست يازي به زَنَخ خواستم اش ، گفت :بهل
كـ اندر اين بوته ، به جز قلب گدازي نتوان
صورت خوب پسندند كُلَه داران ليك
جز كه با سيرت محمود ايازي نتوان
جز به شور طلب ذره و جذب خوش مهر
قطع اين مرحله ، با دور و درازي نتوان
خسته گي ی دل عشاق ز باب دگر است
چاره اش با بل و خَطمي و خُبازي نتوان

 

۳

يقين كردمى، مرگ اگر نيستىست

از اين ورطه خود را رهانيدمى

بدان عرصه‌ی پهن بى ازدحام

خر و بار خود را كشانيدمى

به چشم و به جان هر دوان مردمى

ز هستى رسن بگسلانيدمى

بر اين قلعه شوم ذات الصور

به تحقير دامن فشانيدمى

مر اين معدن خار و خس را به جایى

بدين خوش علف گله مانيدمى

 

۴

هنوزم بگردد از این هول و حال

که یاد آیدم حال آن پیرزال

که می رفت و می گفت سیر از جهان

ربوده ز کف ظالم اش خانمان

به چشم تو این خانه سنگ است و خشت

مرا قصر فردوس و باغ بهشت

چه ارزد به پیش تو یک مشت سیم

مرا خویش پیوند و یار و ندیم

به هر خشت از آن باشدم صد هزار

به دل از زمان پدر یادگار

نبینم که اندر نظر ناورم

به هر گوشه صد رأفت مادرم

کشم رخت از آن چون من تیره بخت

که بابم در این خانه بگذاشت رخت

در این خانه ام بود ساز و سرور

ز دیگر سرا چون کنم ساز گور

         
       

بالای صفحه